anmeldung

CÎHANA DERVE

Nizamettin Akkurt

Li derve cîhaneka qeşayî heye. Her hêmanên ku dertên pêşberî me, weke biyaniyên tirsdêr, çavên me zeloq dihêlin. Berê li ser vê yekê min qet mejiyê xwe neêşandibû. Belkî jî weke pêwîstiyekê derneketibû pêşberî min. Jixwe gelek tişt hetanî ku weke pêdivî yan jî pêwîstiyekê dernekevin pêşberî mirov ango bi hemû tundiya xwe li rûdêna mirov nekevin, mirov zû bi zû bi rastîna wan jiyanî nahese. Ji bo me kurdan ev yek sotînertir e.

Ev rastîn dijwartir e û êşeka mezin dide rabihistîn, lê di destan de çareyeka ku em karibin peyda bikin nîn e. Ji ber ku em bênasname ne, em biyanî ne, em ne xwedî şiyan û karîna pêkanîna asteng û kelemên fermiyeta derveyê xwe ne. Em kurd di nav malbata cihanê de iclaftazî ne, sar û dilşikestî ne.
Ên beriya me digotin, tu xwe binasî, dikarî yên derveyê xwe jî binasî, tu şiyanê cîhana xwe bî, dikarî bi hêsanî bibî têkberê nasîna cîhana derve.
Di rasteqîna me kurdan de ev rastîn cî nagire, nexwedî karîna derbasdariyê ye. Bi hemû sêhr û razberiya xwe tê û li sinç û kelemên dijwariya derve asê dimîne.Ji ber ku herdu cîhan ne wekhev in, ne heman in, cuda û cewaz in.
Têkiliyên me yên hundir germ in, teng in, dostane ne, bêbedel in.
Debara jiyana me li ser bingehekî xwezayî ye. Rengê reseniya me hildigirin.
Têkiliyên derve sar in, berjewendîperest in, fireh in, bibedel in.
Debara jiyana wan li ser bingehekî aborî ye, hest tê de nîn e, mantiq û bikaranîna aqil heye.

Ev herdu cîhan li hev dikevin, ji hev dixwin, lê ya bin dikeve, çi heyf û mixabin e ku ya me kurdan e. Lewma em kurd di dirêjahiya dîrokê de her binketî û têkçûyî ne. Em binkeftinerê jiyana xwe ya xwezayî ne. Ew jiyana dema ku li taq û dîwarên sarbûna derve dikeve, weke şembelilkan ku zû parçe, wesle û hûr hûrî dibe, tê halê piçpiçbûnê.

Her tiştê jiyana cîhana derve biyanî ye ji me re, cewaz û tirsdêr e. Liv û libatên me, di dema rûbirûbûnê de li hev diqelibin, dicurifin û di ava nezanînê de nuqo dibin. Jiyana cîhana derve tijî nezanîn e, ji me ve nayê nasîn, nediyar e û di çavên me de mezin e.

Lewra em ditirsin ji nezanîna jiyana cîhana derve. Gava ku em gava xwe diavêjine zemîna wê jiyanê, weke ku em ketibine daristaneka tijî acuc, dijmin û dirindeyan ditirsin û çokên me xwe li lerzîna bêhedar datînin. Her kesê derveyî me tirsnak e, xof û hewilnak e. Ji ber ku em biyaniyên her tiştî ne û her tişt tirsdêrê jiyana me ye.

Hesta bênasnamêbûnê me di nava lerzîn û curifandinan de digevizîne. Kesê bênasname rûtûrepal û tazî ne.Em tazî, rûtûrepal û sar in. Her gava ku em diavêjin nav jiyana cîhana derveyîn, dihêle ku em dilop dilop bihelin di nava hesta heyflixweanînê de. Her hêma, amraz û nîşanên li ber çavên me dikevin û di bîra hişên me de serav dibin, tên halê îşkencekarên hest û mejiyên me. Mirovên derveyê me gav diavêjin nava jiyanê, bi her nasîna tiştên nû şa û geş dibin. Em kurd jî dilşikestî û hestqurifandî dibin. Em di nav malbata cîhanê de berevajiyê malbatên derveyî xwe ne, lê belê tenê bi gora xwe ne. Ti kes qasî me kurdan nizane ka hesta bênasnamebûnê çawa ye û kîjan êş, jan û tajanan bi me dide nasîn. Lewma ti kes qasî me nizane, hesta nexwemalbûna ciyekî ka çawa raûndên êşkişandinê bi mirov dide jiyandin.

Jiyana cîhana derve nenas û biyaniyê me ye, em jî yê wê ne. Ew şa û geş e, em jî barkêşê êş û janên qeşayîbûna bênasnamebûnê ne.

çapkirin