anmeldung

FELLUCE: NAVENDA KEVNEPERESTIYÊ

Nîzamettîn Akkurt

Bûyerên ku li ber çavên hemû mirovayetiyê qewimîn, navûdengê Felluceyê bi cîhanê da gihandin. Ger were bîra xwendevanan, di wan rojan de li ser kuştina Felluceyiyan ji hêla leşkerên DYA’yî ve, kerb û hêrsa me bilindtir kiribû.

Beriya çend rojan ez bi xwe li bajarê Felluceyê bûm. Min gelek tişt bi çavên xwe dîtin.

Hinek dîtinên min ên berê hatine guhartin û hinekên ku min qet bîra wan nedibir, di mejiyê min de rûdan.

Belkî jî hinek xwendevan dikarin bi xwe bibêjin, evê bi misogerî yekalî vegotinekê raxîne hole. Da ku wisa nebe ezê çend çavdêrîyên xwe vebêjim.

Beriya ku em derkevin rêwîtiya bitirs û xof, ku bi rastî jî di hundirê Bexdayê de qalkirina Felluceyê jî mirov ditirsîne, nexasim tu biyanî bî, şofêrê me yê teksiyê bi xwesteka me tûreka bajêr pêk tîne û di hundirê vê tûrê de jî kijan cîgeh, avahî û meydan dertên pêşberî me, pênasa wê li me vedigerîne. “Aha dibêje ev avahî ya Qusey bû, tê da hate kuştin.” Ez dipirsim, ka çima derî, pencere kelûpelên avahiyê nîn in?” bi behneke fireh dibêje, “Di êrîşên DYA’yê de hemwelatiyên Iraqî, di nava şevekê de çi heye û çi tune ye di hundirê avahiyên fermî de hemû derdixistin û dibirin.” Tebî ez ji vê re nabêjim şelandin, hûn nav lê bikin. Em hatin kêleka meydanekê, dîsa şofêrê me ji me re vedibêje: “Ev jî ew kelûpel in, ku ji wan avahiyan hatine dizîn.” “Baş e, çima li vê meydanê kirine pêşangeh?” Şofêr yekser dibêje: “Ji bo firtinê!”

Di hundirê bajar an jî di riyên di navbera bajaran de leşkerên DYA’yî bi rengê konvoyan digerin, ji ber metirsiya kemînên hêzên îslamî. Landigirosa ku me dibe bajarê Felluceyê di rê de rastî yek ji wan konvoyan hat. Lê tiştekî bala min kişand dema ku konvoy di rê de di halê seyrê de ne, çi seyare û erebeyên dîtir nikarin konvoyê derbas bibin. Li kêleka rê di her sed metreyî de termê erebeyekê heye. Ez ji şofêr dipirsim: “ Çi hatiye bi van?” Bersiv kurt e: “Van seyareyan xwestine ku konvoyê derbas bikin. Leşkerên DYA’yî çend car ew hişyar kirine, lê nihêrtine ku guhdarî nakin, wan jî ji bo bibe îbret çend nimûne li dar xistine.”

Lê tevî van gotinan şofêrê me ji xeta xwe dertê û derbasî şerîta çepê dibe. Ziravê me diqete, em bi qîjeqîjê zilam îkna dikin ku çewtiyê nedomîne.

Li Felluceyê tu biyanî bî, tu nikarî ji seyarê derkevî derve, nikarî herî bazarê, herî sûkê, ango herî xwaringehê. Hemin ê belayek xeter bi serê te de were. Ji ber ku şofêrê me vê yekê dizane di pêşî de dibêje “perên xwe bidin ez ji bo we xwarinê bînim.”

Malên nişticiyên Felluceyê bi piranî saxlem im. Ciyê ku em lê geriyan û me dîtin çend malên sîvîl hatibûn hilweşandin, lê avahiyên fermî kevir li ser kevir nemane. Qesra Seddam a di sêkûça ava mezin û Feratê de hatiye halê kavilan. DYA’yan avahî hilweşandine, nişteciyan jî çi heye çi nîne rakirine û birine. Tabî darûberên di hewşê de jî nesîbê xwe ji vê talanê wergirtine. Di hatinê de em tam di sêkûçê de ketin kemîna El-Mucahîdan, lê ji ber ku şofêrê me ji Felluceyê bû, tenê bi silavekê em filitîn. Helbet ev herdem nabe nesîbê her biyaniyekî.

Di bingehê de Felluce di navîna çolê de ye, her wekî ku di navbera welatên dîtir de weke pirekî be û têkiliyên xwe pir hebin jî, kela paşketin û kevneperestiyê ye.

Helbet nişteciyên vê derê ji hatina DYA’yê nerihetin, weke Bexdadiyan nabêjin, ji me re Seddamekî dijwartir pêwîst e.

Ez bi xwe dibêjim, kesî weke Seddam Hûsên gelê xwe nas nekiriye. Lê DYA jî gav bi gav nêzîkê wê nasînê dibe.

çapkirin