LI
SER MAHÞERÊ
Nîzamettîn
Akkurt
Ewel
ahîr tofane
Gelek
heyamên ji ber mayî
Û
kotekiyên xemla mirov
Belkî jî
rewrewk nîne
Dirêjahiya
temenê qelaþtî
Ku maye
li ser qaþilên hinedar
Ango
li ser terpîna perê çivîkan
Ma
tim ne rewiyê þunewarê nepêniyê ye
Evîndarê
sîberan
Westa
Û
mandî
Bendewarê
dengan
Siwariyê
berbangên seqeman
Wek
hewariya dest þewat
Zîq
maye
Li
ser awêna dayika çiyayan!
Eyane
Û
xwe xumandiye
Di
nava tehmên paþ jahrî de
Êdî
Þunewarên
rasthatî
Dibe
netepitiyê razên hayzeyan
Ku
tu car nehatiye hêvotin
Li
ser rêkên ber nediyar!
Eyane
Xwe
disipêre bêdengiya tevger
Û
tofana
Ku
li ser navê kerametê tê gotin
Jî ber
ku
Mahþer
hê zu ye
Û
beriya te ye her tiþt.
Bi te
eyan bu
Lê bi
her tiþtê xwe xweru buyî
Û dilê
te yê xilxilîn
Diherikiya
nav avên zelal.
Piþt re
bi hiþê te leyistin
Bi destên
kufkar û tijî pelq
Mahþera
te bi wan eyan bu
Bi wan
stêrk lîmonên çav þeq!
Min ji
te re digot
Te bi
wana ewle dikir
Min ji
te re vedigot
Te bi
wan bawer dikir
Mîna pêþrewek
diçirise
Li ser
îsîna derya yê
Ku
tu car nabe kefa destê gul veda!
Heke
Belê,
min tim gotibu heke
Tu
teze û xweþik buyî
Li
ba wan rêwîtiyê hêvotî
Li
paþ mahþerê
Lê
tim bi te diqediya
Kotekiyên
xemla mirov
Û
nezera çavan
Ku
her dipekiya
Ji
awirên xwedî gerdîþên fêdkar
Êdî
tu nezil buyî
Fena
ava sîtilên pîresêr
Ku
her dikele li ser agiran
Heke
Belê
min ütim gotibu heke
Niha jî
Tu
netepitî û mandî yî
Nola
biyaniyê
Li
nav rêkên ber nediyar!
Gulan
99/ Metîna