NAMEYA
PETROS
Nîzamettîn
Akkurt
Min
di bîra heyama kor
de daye girtin,
hezkirin
û rikê,
xweþbîn
û kerbê,
bi
pêlên med-cezîr
a
ku xwe hiltavêje mîna deryayek har,
di
nav azweriya gunehpêhatinê de,
ku
te bi min qet nebexþandiye.
Ez ji dil xwîn herikok
im,
di
her du quncê dilbiyanî de,
carna
laþ,
carna
di giyanê
de gerok im,
mîna
peritandina hezkirina
baskspî,
her
danê êvarê,
li
ber pêta findan,
ku
her neyar û kujokê qurmê
xwe ne!
Te
digot:
Tu
nikarî hez bikî,
him
ji min,
him
ji yên
din!
Ez
tirsiyam û reviyam,
ku
min dil hebû
bavêjim,
li
ber lêva hendefên firarî
ew
riyakariya zer.
Te digot:
Ger hez
bikî, tu durû
yî,
ez
pev çûm,
bi þûrê sertûj
û hesanî,
li
nav hêlînên pîrevonkê,
di
mejiyê
xwe de,
bi
zingêniya çangockan,
li
pey xwedayê xwe
yê dereþûnewar.
Min hizir dikir
da
ez hez bikim,
ji
te,
ne di hiþpakê de,
wê
çarenûsa
xwe,
ya
ku min hê
neçandiye
li erdê
û
wan tiþtên
ne
daxwazê wendakirina wan bûn!
Di
encamê
de em du qunc bûn
û
nediqediya riyakariya pêþ axir,
di
nav tirsên
ku
me ji xwe
û
ji her tiþtî dabû
veþartin,
piþt
re jî
kiribû
renze ji hezkirina xwe re,
bi
zencîran,
di
nav çar
dîwaran de,
hêrsmend
û sekan,
harmend
û zadegan.
Û
cîbicî dibû
li navika awêneyê,
di
navbeyna dirêj neynûkên
wan
pîresêran de!
Gunehê me pê hat
û
me biçûk
dît,
rik
û kerba xwe,
li
nav çikandina tirên eros,
di
singa hezkirina dilkevroþk de,
nerm
û nazenîn,
reben
û narîn!
Me
afirand ji xwe re,
bi
rengên hîmên mirarî,
siwariyên
çaralî
zirx,
kel,
birc
û
nihûnan.
Ez
bi xwe eyan bûm û min
hizir dikir,
da
hez bikim
ji me,
ne weke me,
nola
ku ez xapînokê
dil
þeytanê qehpik
bûm,
di
ser de jî rojederê sing
û mejiyan.
Min hizir dikir,
ji
ber ku hizirkirin bawerkirin bû
û
gunehan
li
çavika giyan rêzkirin bû.
Her
tiþt bi me rê diket
û
her tiþt vedigeriya
me,
fena
xewnên heyama mirarî,
ku
ji dil hatiye kêrkirin
û
her tiþt bi me diqediya,
nola
çarenûsa
nîqaþên
birîndar û girînok,
li
meclîsa þer û cengan,
em
binketiyê zindanan bûn,
her
þev
piþtî
bangawaziya hewîþan.
Ez
ti
car nedibûm
ez,
tu
ti
car nedibûyî
tu,
yê
pêkhatî tim ew bû!
Ew
pêla li deryayên kêrik xwarî,
deng
û lingên
rabûnan
bi edabê
û
sifra decalê xwedî heþir,
wê
hezkirina me
bi
çar
destan digirt,
bi
dexesî û piyarî,
bi
ewle û bawerî,
weke
bayê geronek,
li
ser þopa xwe,
em
bûn ên her dihatin
lêxistin!
Hinek
tiþtên me wenda kiribûn,
peyda
bûn,
di
vê dem û dewranê de,
yên
ku xiyanetê kor dikin
û
li eniya qels
dixin,
bi
þûrê
seqadar,
bi
çavên xwedî awirên har,
her
þev,
li
piþt deriyên qefildar,
ku
tim pêgunehanînê
em
dikirine
tewanbarê biçûk
dîtinê,
nola
hîvê,
weke
rojê,
mîna
baranê!
Hinek
tiþtên me yên wenda
hene,
bêyî
ku em bibin serjêkêrê xwe,
yê
ku xwezî tîne bi tariya bayê
û
avêtina rûpoþên
rûyên
ji kayê!
Lê
em,
dibûn
awêna bêariyê,
di
nav behna efinkî
ya
ku dîlên
Spartakus bihuþt
niþan didan,
bi
wan
û
tim em bûn,
xwedî
awirên acûc
û
xirabkarê bajarê Romayê,
bi
lerza qîr û qajevajan!
Me
û
riyakariya me vedigot
ji çar
heyaman re,
hewa,
av,
ax
û
agir!
Û
em,
perestgeha
þerê bêqedan
-tevahî
cengan-
bûn,
ji
her tiþtî zelût!
Em
xencera xwînzengar bûn,
bi
xemla sê xwedayan,
mîna
þûrên
melhêb,
di
destê Andreusê
Tîberyayî
de.
Û
tirsên me hebûn,
nola
îcniyên
bêhefsar,
ku
tim rewrewkê kevala
cîsmê me ne.
Em
nakokiyek bûn,
li
daristana qaç,
ya
keviya derya
reþ,
ango
nepenî
û mûamayek
bûn,
ku
ti
caran,
ti
heyam û zemanan,
nikare
xwe þîn bike,
di
hîmên hinehicirk de.
Li
navbeyna çar
dîwaran
em
heþt dîwar bûn,
yên
ku ji nifþa ji xwe þûnda,
piþtî
pêþkeþkirina dîlan,
xwe
qetil dikir bi dêlindêzan!
Ez
bûm, Petrosê
riyakar,
tu
jî ezîzeya
gunahbar,
piþt
re aliyek me dibû melayîket,
aliyê
din þeytan,
di
laþê xwedawenda
Belqîsa Lubnan
de.
Û
me bi hev re înkar
dikir,
tevahî
sîmyayên paþ
demên însan!
Niha
jî,
berê
me vegeriyaye firtoneyê,
di
vê çerxa beþeriyeta birîndar
de,
li
nav dema
axir,
ku
hemû gotin zer diherikin
û
hezkirin bi mirinê diqedin,
bi
navê giyan, laþ û hiþ!
Mijdar
99
Nîzamettîn
Akkurt