NÛRSEK
Nîzamettîn
Akkurt
Min
dîsa xwe kire nîn,
lê
çima dev ji min bernade
ew
xala zêrîn?
Bi
mehedan tême dewixandin,
ku
qet li xwe peyda nakin
di
wê bisînorî û bêsînordariya çetîn de.
Û
ez im dîsa,
ya
dibe sêlûna nayê borandin,
li
perava aliyê xwe yê din,
bi
xwe re li ser lêva hendefan
ku
her vedikin
bawana
bertekên hatine hewandin,
di
wan qîrên binefþî de,
li
ba þikestî hestan
kûr
û giran.
Ez
dizanim lê bi min ne eyan e,
kê
ez dizîm
û
kê em ji me revandin,
di
nav tenêtiya þevan de,
bi
kelka tariyan?
Lê
va ye ez im her dîsa
dicebirim,
di
kêzênên hedanê de.
Ew
xemla kêrsimê
hatiye
kolan li bin parsûyê rastê
kewa
xwe digire,
li
ser navê tolwergirtina wan qasan
bi
lîlîn û giriyan,
bi
sebir û hedan.
Tu
awêneya teyisîn î,
dibêjin
ji min re,
ya
guyê xwedayên bilind,
rengvedana
dilopa xwîn î,
ya
diherike ji parsûyên kalepîr!
Demsal
û dansalên tenêtiyê
çendî
biêþ in,
mînanî
bêhêziya min jinê,
di
rengê min de ne hemû jan
û
dûr mane ji þilbûna baranan
ji
dilê bitajan.
Emê
te bihêvojin dibêjin ji min re,
bi
nehezkirina xwe,
emê
lê bikin ji wan latên qirase,
dîwarên
bejn û bala te,
li
kêlek zîguratên me yên zagondanêr,
da
ku bibe xeml,
yek
jî rewneq û þayese.
Û
ez jî ji wan re dibêjim,
çima
rûdêna we deqdeqî ye,
ma
nexwe nexþe ye
a
wê zîgurata we
ya
malxirab û malwêran,
ku
dê ji min re bibe goristan?
Li
bendê me,
lê
nabînim,
di
rengê pirsên bêbersiv de ye ev cîhan
û
di tama zenûniya risasî de,
maye
ev hewayên bêtercîh,
ku
me bi tenê dihêle,
wek
dîroka me,
yek
jî
di
lezgîniya parsûyê rastê de
dide
bazdan,
me
ji me direvîne,
ew
siwariyê hespê spî,
ji
bo çi afirandin dan?
Û
ew dengê ji kûr tê
wiha
dibêje:
Gelî
jinan,
bifiroþin
jiyana xwe
ya
ku hatî dayîn,
wî
mûþteriyê
ku
pêþî derkeve pêþberî we!
Qasî
kevoka
ku
hevala xwe wenda kiriye,
bi
tenê me, ez bi tenê,
qasî
þêrê nêçîra xwe ji dest filitandiye,
bihêrs
im ez
û
ez
di
bingeh de ji berê
xwedî
wê gava zêrîn im,
ku
ez dame avêtin ber deriyê ketinê.
Diçim
û rêwî me li heyamekî nenas,
li
paþ xwe dihêlim hemû dost û dilnas,
qurnefîl,
zarok û janên xwe
û
wan xetên zirav,
ku
min stêrkên çavên xwe
tê
de bi sebir û hedan kutabû,
bi
van mehedên destên xwe.
Ax
li min û li min,
çi
hate serê min,
kes
napirse
ka
çima
çi
hate bi serê min.
Lewma
difiroþim
wê
jiyana belayê serê min!