QILUSA
PÎROZMEND
Nîzamettîn
Akkurt
Du
bireserê temenê me,
parve
kirine
namilên çep û rast,
em
mehkûmên
hilgirtiyê wan,
ew
girtiyê dilan
in.
Mîna
evinek,
ku
giraniya wê
terkeser
bûye
bîrên bê ser û bin,
a
hiþpaka me.
Em
jê qut nabin,
lê
tim westayê qutbûnê ne.
Em
pê dikenin,
lê
tim girînokê bêçare ne.
Em
jê hez dikin,
lê
tim xapînokê xinzirî
ne.
Ew
kevala rasteqîn,
ku
em her jê dest bernadin.
Ên
heyî du melayîket
in,
yek
delaliyê dinivîse,
ya
din ariyê,
yek
xêran,
ya
din gunehan,
yek
ne ez im,
ya
din ne tu,
ronî
û
tariya me
ne.
Em
bûne mehkûmên
hilgirtiyê
giraniya wan,
ji
tenêtiya hezar salan.
Em
dikenin bi girîn,
bêyî
ku bi me eyan be qedan
û
pê re lê
dixin
xeleka agirê ketinê,
li
ser laþê qehpik
û gunehan.
Me
tenêtiyê
bi
giraniyê,
sedemê
bi
hincetê,
guneh
jî
bi namilê çepê binav
kir.
Tenê
ji bo xwedikirin
û
terkirina wî,
ew
lêzokê bênal,
lawirê
birçî û çavnebar.
Me
ew tim
li ser namilê çepê hilgirtibû,
bi
xefleta xemsariyê,
em
mehkûmê
wan,
ew
jî girtiyê
dilan.
Gelawêj
99