|
REXNEÞAPE
Nîzamettîn
Akkurt
III
Dîrok
me disotîne,
li
agurên
ku
me li ser bertekan
ava kiribû,
napêçe,
nagire,
kûrbûnê
wernagire,
mîna
diltepêniya te ya neþikandî.
Êdî
ev bajêr biyaniyê me ye,
wek
mejiyê li rika xwe
tewîyayî,
bi
navê gustîlkan
em
digirin tiliya sîlahþor,
vê
dîroka bajarê bêbin.
Yek
jî
em
dikin dîlê neynûkên
oje nedîtî
wan
girtiyên rexneya sêdarî,
ji
ber ku wêrekiya lêpirsînê mir
di
nav gerdîþên tax û kolanan de,
ku
ti
caran
ne pêþwazê îdîa me bû!
Divê
em biþewtînin,
wilfa
kombûnên teng,
di
wan stargehên
her
revokê riheta
xwe ne,
li
wê kêliya alandinan.
Nexwe
dê
dîrok birevîne,
bi
lepên qirase,
bi
sîtilên reþ
deyne
ser agirên geþ!
Ew
kaniyên me hiþtine,
hevbeþ in,
dest
lê nedane,
bi
xemla pertikên guzan
ciyê
dan û standinan
yên
navbeyna pirtûkan,
ku
tim qiyamet û heþr
in,
awirên
binçav û ajogeþ in.
Tu
zayenda
xwe nasnakî,
fena
guleyek amadeyî
bipekî,
barkiriya
nifiran,
li
dijî keysa xwedawendên
pîroz,
li
wan serquncên ku me
li pey xwe hiþtin,
ber
nediyar fîþek
î!
Divê
em dest pê
bikin
ji
ciyekî vî bajarî,
hêmin
û qajvajok,
wêrek
û gijgijok.
Ji
ber ku dejenere dibare,
li
ser tax û kolanên bêçand,
bi
gevzandina libên
berfa reqsok û hejok!
Tu
xwiyanga
min î,
ger
binêrim,
ji
destên min li erdê bikevî.
Dê
di ber çavên te de biþemite,
ew
bîskên flortê,
ku
me xemlendibû bi kenên devqîç
û
bi diltepênî alastibû,
wan
henarokên cêwîk
hêdî
û bi dizîka,
bi
terpêniya rehjenê berteqîn!
Binêre,ma
tu nabînî,
li
me dinêre heyam
bi
keneke
devliguh!
Beriya
newrozê
bû,
bi
eþq û azwerî,
bi
Laleþ û bawerî
em
pevþayê hev bûn,
bê
ku qeyrana perçiqandinê bizê!
Û
me talox dikir paþ heyamên
tacîr,
wan
xelîseyên
qetran,
gava
ku em bi hev re tê de diheliyan,
bi
wê xwekêmdîtina
te.
Û
tim beriya þevan bû,
alandinên
me yên
har,
li
nav kolanan,
li
ser stargehan bi hiþtina
duyên
barikat û bendan!
Belkî jî teng dibin
kolanên meþa me,
nola
te,
li
wê deqa gihîna laþan,
ku
me tim li piþta xwe dixist,
bi
þûr
û mertalan!
Berevaniya
takekes bingehê te ye,
tiliya
xwe nakî
hawirdor.
Tu
him lêktê yî û him
jî pêktê yî,
wek
wê lawîra
dicehime zikbirçî,
di
navika goþebendên xwe
de!
Ji
bîr meke,
ev
bajêr hate piþaftin
û
xwe nas nekir
di
xetên rûyê
te de,
ji
xeynî wan çavên dejenere.
Ji
ber ku qurmê xwe nîn e
û
li ser þewatek bêbinî
disekine
bi
sotina dilê me yê þevîn e,
di
wan berbangên xumamî
de!
Mêze
bike,
dest
dihejînin
stargehên te
û
kemaxên xwe yên
tazî li ba dikin,
di
nav rihetiya
giran de,
bi
tengkirina sêkûçan,
li
ba goþebendan!
Êdî
ez te
bi destên
xwe nagirim
û
kena te ya diranqîç û devliguh,
lewma
ne tu yî,
ya
dibêje:
‘Tu
birûxe,ezê
bibim serdest!’
Ma
ne divê ku tu þer
vekî,
li
dijî rasteqîna xwe,
bi helandina soratiya
bafun
û wê pergela
kategoriyan,
bi navê nasîna jiyana
xwe!
Zarok digirîn di wan rêzên
ku te
hiþtine
de
û
di nava xilpokan de dubare dikin,
bi
xelîsên wirzê,
ku
tim badayê hev in,
ew
vegera nirxê
îdeal,
ku divê ji
me bizê!
Zingêniya
zingilan gazî me dike,
ji
paþ sînorê heyaman
û
dilorîne þivanê
xerîb,
bi
zimanê gerdûn
û asîman,
wek
zayenda
te têdigihîje,
qelþa hîmên nîvçe,
bi
navê xemla xwezaya pîroz û dilovan!
Lê
bizanibe,
ya
tu ji bîr
dikî qiyamet û heþr
e,
ku
þervan bi nifir jê re bûne revok,
te
digire bi lepên nermok
û
kena diranqîç û lêvtoq!
Filitandina
te nîn e
êdî,
tu
dîlê kompleksan î,
raza
nayê çareserkirin
û
nepêniya
bêeyan.
Axaftinvan
û ber pê dane nîþandan,
helbet
ew tu yî,
ya
ku disotîne
dîroka
nav rehên hinav û dilan!
|