Rexneþape
-
Nîzamettîn
Akkurt
Zenobya
mir
Jehrî
vexwar
Û
tirûþa tevahî dîrokê
Hedimand
nav îsîna deryayê
Li
ser bircên bajêr
Bi
zeng û zêrîn
Li
hember Roma’yê!
Ma
tû yî li tîrêjê avê
Dikevî
xeml û bala Zenobya
Û
min jehrî dikî?
Beriya
þahiya mezin roja dehemîn bû
Tê
bîra te
Em
heliyabûn bi awirên pitikan
Û
weþiyabûn ji gûnehên dinyayî
Ji
janên bê pênasa parsûyê min
Me
êrî û xwerû himbêz kiribû
Li
wê dêlindêza dema zeraqê
Bi
dilkêþî û dilhebinî
Piþtî
Îsa yê Nasiranî
Li
çerxa hîvik
Di
wan kolanên bajarê kêmdar de.
Piþt
re
Li
pey kaprîsan dihat cîhana tûfanan
Û
min hizir dikir ku te wenda dikir wê rasteqînê
Li
bin bandora nebesiyên rabirdû
Bi
wê gilþa qirase
Bi
vizêniya B-7 an.
Lê
êvar ne wisa bûn
Di
þerê qehr û kederan de
Perestgeha
ku te lê dijiya
Bi
kerb, bi xwîn û bi xwêdan
Tim
bê çare dimayî
Li
piþt rûniþtekên dawiya televîzyonê
Kengê
te me bidîta.
Û
kengê bi þûrê dexesiyê
Te
xwe di aland ji heyamek din re
Lê
tû çiqas dibûyî biyaniyê xwe
Ma
bi rastî te fêmnedikir
Da
ku kevokan bigirî li ser kenê
Weke
þekir avêtina îskana çayê
An
trênên ji idest filitî
Te
dipekand serejêr
Bêkerixandin
Bêzebirandin
Bêfikare!
Belkî
jî tû Zenobya bûyî
Bêyî
zanîna jan nekiþandinê
Tim
jan dikiþand!
Xwezika
te bizaniba çiqas tehl bû
Gava
ku dimeþiyayî li ber lêva hendefan
Bi
wê qûrmê qirase û amorf
Þamdan
pêdixist bi wan lêvên þirþirî
Û
raûndên sadîzmê dida kiþandin
Bi
dostên min ê tû car xirabî nakin
Moleqanî
û bi zimanê tewþ
Di
dêlindêza jiyana me de.
Ketî
bejn û bala Zenobya
Tû
yî qasî dinyayê hezkarê xwe
Û
ji min zêdetir kerbdarê xwe!
Deqa
li henarokên te
Belkî
jî gûneha te bû
Weke
ku
Dûristiya
te dilhebû pêþkeþ bikî jî me re
Ku
werhatibû bi tehma nan û þerabê
Bi
pêlegerên dexesî û kaprîsa har
Dibû
meziyetek bingehî
Û
sedemê wendakirina te!
Tecirmana
te
Di
rasteqîna herî hêsanî de veþartî bû
Di
çavên reþ zeytûnî de
Ku
ji dest filitî bû
Û
dibû hesreta netêrbûnê
Dema
tû lê digeriyayî
Û
qet nedidît!
Ma
çima
Te
kurmê xwe nediavêt
Û
wê berteka jî heyamên xapînok
Bi
dijminatiya zilam ve hatibû
Bi
navê xencerek di destê te de mayî.
Tû
Xwedî
derneketî li þûrê girnîjê
Ya
henarokên sor û spî
Ne
jî li gûlên sor û bingehî
Ku
te kiþandibû nav mejiyê xwe
Li
ber lêva hendefan
Bi
wê moleqaniya direviya ber bi rasteqîn
Çargavî
û bê hefsar!
Me
þîn dikir
Sûretê
Dayika Meryem pîreka wenda
Her
sehar
Di
tayên pora hineber de
Li
navbeyna dostanî û hiþkegirê
Û
dîsa her sehar
Me
bi kêr û xenceran dikola
Dewsa
stêrkçavên zûwa
Da
ku bibe destpêka
Bîrên
þevên bê binî!
Ka
tû bibêje
Ma
em mecbûr bûn
Ku
li ser xwe kin
Wê
nekiþandina qehredar
Mîna
wendakirina xewnên qeyran
Di
wan heyamên þidandî de
Ku
tim li pey me diherike
Bêkerixandin
Bêzebirandin!
Niha
jî
Li
wî bajarê ku tû çûyî dinêrim
Ya
ku xwiyanga min e
Belkî
jî dibêjim
Nola
Zenobya
Li
nav kolanên bajêr
Li
gêzgerinekê
Li
stargehê.
An
belkî jî
Wê
tû bibî sedemê jana xwe
Bi
wan arezûyên nezan
Bibi
terkeserê goþebendan
Ber
bi cejna ajoyan ve!
Lê
ez dizanim wê tû bigirî
Û
bêriya girîna min bikî bêçare
Hêdî
Û
bidizîka!
Gava
tû bibêjî, ez Zenobya me
Li
wê roja þahiya mezin
Ku
em diheliyan bi awirên pitikan
Piþtî
Îsa yê Nasiranî
Serdema
hîvik de
Ger
were bîra te
Wê
tû aqil bikî
Da
ku bibî çûka anka?