SPÊLA
Nîzamettîn
Akkurt
Tu
di rewneqiya bêdengiya min de yî,
yê
ku di çerxa xwe de
li
zerya xwe digere.
Belkî
jî helbestvanê min î,
di
helbestên min de.
Negirî
Spêla negirî,
ew
guleya nîveka gelawêjê,
ku
bi canê te ve vedaye,
qasî
libakirina ala destên te,
bi
lêxistina tîra destê xwe,
di
çikandina 12’yan de
devqîçiya
we dilîlîne.
Nexêr!
bigirî
Spêla bigirî,
birijîne
stêrkên dilþadiya helbestvanan,
ji
ber ku tebax bûne gelawêj
li
ser bêhna qurnefîla dil û veqetînê.
Bigirî
Spêla bigirî,
heya
ji destên te bê bigirî!
Zerya,
Zerya
Spêla,
ma
qet nehat hiþê te çima,
lê
çima ew veqetîn,
ku
dil kiriye tim xemgîn,
nola
tenêtiya har û dîn,
bêsual
û pirs we diqurtînin?
Ma
qet bi hiþê te neket çima,
lê
çima ew þevên sar,
hestan
kirine bor û har,
wek
fîtosa bêþermîn û ar,
hema
xwe li we dikin bar?
Zerya,
Zerya
Spêla,
nameyê
ku tê ji dûr,
dil
parçe dike, dike piç û hûr,
li
balê dibe misqalek,
kûr
birîna xençer û þûr.
Zerya,
Zerya
Spêla,
tu
bedewê
hey
lê canê derewê.
Bigirî
Spêla bigirî,
wî
çawa tu qezenc kirî,
wisa
jî wenda dike,
bêked
û erzan,
biêþ
û giran.
Bigirî
Spêla bigirî,
ji
ber ku te 15’ê gelawêjê
weke
morîkên mircanê,
mîna
xeleka zêrîn ji dil û canê,
nekir
bi xal û gerdanê,
bi
gewrî û qirika jarê.
Bigirî
Spêla bigirî,
bigirî
û bizanibe ku,
helbestvan
jî li te nayên rehmê,
vê
neqlê û vê carê.
Bigirî
Spêla bigirî,
te
çawa ew kir dildarê xwe,
piþt
re jî dilsarê helbestên xwe,
ew
jî te wisa dike dilwendaya xwe,
bêked
û erzan,
biêþ
û giran.
Bigirî
Spêla bigirî,
heya
ji destên te bê bigirî,
bi
qarîn û kurekurê,
ma
çi ji destê te tê porkurê!..