AŞTÎ

Nusret Kurt

Aştî, ew keça bedew û semyan e ku li ser axên Mezra Botan kokên xwe di hinava dîrokeke talankirî de çandiye û bi şahiyên Newrozane ve mezin bûye. Ew zarokê delal ê şaristaniya Kevana Zêrîne ku di derguşa rabirduyeke wêranbûyî de bi tilîliyên rojzayînan ve gihaye.

Bi bayê ji têlên porê wê yê zêrîn hînî nefes girtinê bûn, lewma ji tayên por tîrên dijwar afirandin Xwedayên şermê. Li ser singê keça bedew hînî jiyanê bûn, lewma destpêkê mirin li wir çandin. Ji kaniyên çavên wê yên deremetdar hînî vexwarinê bûn, lewma ew kanî kirin golên xwînê.

Destpêkê rabûn hewişan û wiha gotin Xwedayên derewîn “aştî xwişka şer e”, lewma divê bi hev re bijîn. Pir neçû ji bedewî, aramî û dilxweşiya Aştiyê hesidî birayê şer bi xwe nekarî lewma bêbextî kir û got, “aştî bi her kesî re dikene, lewma namus bi ve me nehiştiye” Xwedeyên di qesrokan de ji ser xwe ve çûne helwesta şer pesinandin. Dilên wan bi badenoşan ve vexwarineke nû dibû, xwîn, xwîn! Çi xwedî tamake xwoş e!! Şer rabû Aştî li qeyd û kelemçeyan da, bi zorê porê wê yê zêrînê keskesorane girt û di erdê xişikand, kaniyên xwînê di laş û dilê wê de derkir, xiste qefesan, bes nekir di zindanên tarî de girê da.

Jan kirin yara dilxweşiyê, girî li ken markirin, aramî bû dîlê pevçûnan. Hemû amrazên çandiniyê û afirandinê vegerandin ser amrazên mirovkuştinê. Li ser hîmê zanînê, tifing, top û atom afirandin, mirovkuştin bû qehremanî, lewma nîşanên serfiraziyê bi hev ve kirin. Xwîn, bi kêfa Xwedayên şermê bû, lewma li aliyekî mirov ji birçiyan re jîn wenda dikirin, li aliyê din para wan dibû sermaya çekên xurttirîn.

Dema ku birayê Şer hevsarê jiyanê hemû qetandin û berbi dawiya jîna xwe hesp bezand. Vêca Xweda li hewişeke nû rûniştin û gotin, “Aştî taca Şer e.” Aştî, ji zindanên tarî derxistin, ber taldeyên şerên xwînî. Keziyên zêrîn bi heriyê sewandin, çavên şînasîmanî bi xubaran şuştin, rûyê hîvane bi rûpoşên qeşmerane rapêçan û her dema xwestin derxistin pêşberî mirovên dilkulek.

Aştî kirin taca şeran, lê bi navê wê yê şêrîn tevkujî pêk anîn û termên mirovan di çalên wijdanan de tunekirin. Lewma Aştî niha li ber dîwarên xirbe û kolanên bênav bûye qehpeya jiyanê. Şer piştî her pevçunê tên paşila wê de bêhnê berdidin. Her rojê li ber deriyekî stûxwar e, di quncikekî de li parsa hebûnê û bendewarê nav û nîşana xwe ye

Aştiya bedew şahbanuya Mezra Botan ji nû ve xwe spartiye neviyên şaristanan û li hêviya xwedîtinê ye. Lewma newiyên Mezra Botan bi zimanê Xwedayên şermê li çiyan bedêlên Aştiya bedew didin. Her roj li çiyayên Kevana Zêrîn dengê bedêldarên aştiyê bilind dibe û diqêrin, “em şervanên aştiyê ne looo! Her dilopa xwîna me ji bo vejandina aştiya Mezra Botan e, lewma em nêçîrvanên teyrên termxwarin, armanca me bi serbestî li ser singê asîmanan firandina kevokan e.!!”

Kokên Aştiya bedew ji nû ve di malzaroya axên Mezra Botan de şîn tên, her roj şax didin û mezin dibin, ji bo ku bigihên cejna Newrozan û serkêşiya dîlana azadiyê bikin. Ew zarokên delal ji nû ve di dergûşa wêranbûyî de, li ber lorînên şervanên çiyan serê xwe radikin, porên xwe yên zêrîn berbi hewaya zozanan ve berdidin, ji kaniyên xwe bi Dicle û Feratan re Kevana Zêrîn av didin û li ser singê xwe ji nû ve jînê vedijînin.

Aştiya li ber deriyan stûxwar û di quncikan de bendewar, di warê navê xwe wendakirî de ji nû ve nav digre û dibe jiyan. Lê Xwedayên şermê hîna şerbikan li hev didin û bi badenoşan ve xwîna mirovan vedixwin.

çapkirin