AXÎNA GELÊ MIN BÛ TILÎLIYA CENGAN

Nusret Kurt

Me tirsên hundirê xwe rûxandin, lewma niha axînên me bûne tilîliyên cengan.

Em dîsa dikevin hundirê payizeke nû, weke remza xemgîniyê, dê dîsa dar pelên xwe biweşînîn, xweza boxçeya xwe girê bide û bikeve xewa zivistanê. Lê piştî her payizeke xemdar û zivistaneke mirî her bihareke zindî heye.

Hemû demsal ji me re payiz û zivistan man. Bihara me di sibatan de xesandin, lewma hemû hêviyên me stewr ketin û birînên dilên me nesax man. Di tariya zindanan de riziyan sorgulên me. Lewma şilereyên me li zozanan stûxwar man û nêrgizan di hendefan de mal avakirin. Şîlanan xwe di çeman de fetisandin û binevş bûn nêçîrê gijlokên ewrên tarî.

Bi ketina payiza nû re dîsa axînên gelê min li çar aliyên welatê min ê qedexe diçelqin. Di çiyan de tên bombebarankirin, di gundan de tên serdegirtin, li bajaran di zindanan de tên wendakirin û li welatên biyanî rastî lînçan tên. Hêviya me di kûrahiya heyaman de tepisandine, her çarşemê çav li riyên mizginiyekê ne. Lê malkambaxa ewran dîsa xwe di asoya hilavêtina rojê de dicivinîn û muxalefetiya riya mizgîniya gelê min dikin. Lê me xofa dilê xwe parçe kir, lewma tirsên me bûne wêrekiyên tekoşînan.

Di meclîsên xwedeyên derewker û wêrankar de fermanan ji gelê min re dixwînin, lewma hêviyên aştiya me, tevî daristanên me didin ber agir. Daxweza dilê me, didin ber guleyên tank û topan. Awaza nalîna me bi lînçên destxwîn ve tên herimandin. Her roj li ber lehiyên berjewendiyên biyaniyan xwîna ciwanên me dirijê, her roj bi polîtîkayên derewîn ve mafên gelê min di bin lingan de tê perçiqandin. Lê me perdeya ber çavên girtî ji hev veçirand, lewma bêdengiyên me bûne awazên berxwedanê û li çiyan deng vedidin.

Destê me yê aştiyê bi xençeran birîndar e, di meyxaneyên siyasetmedariyê de bi badenoşan xwîna zarokên me bi ser hinavên xwe ve dikin. Birînên şoveniya xwe ya Dehaqî bi germîna xwîna ciwanên me dikewînin. Li qeraxên golên ji hêsrên dayikên me dêlindêzên xapînok ên şahiyên aştiyan li dar dixin. Li nav rûyê me temaşe dikin û kenê wampîran dikin. Dengê şîrqîniya darên li ser stûyê me ye dibe kabosa xewên şevên me yên birîndar. Dengê gurmîna guleya di singê me de çikiyaye bi xwîhdanên cemidî me ji xewnan şiyar dike. Lê me pîrhevokên şevan kuştin, lewma kabosên me bûne şirînxewên xewnên azad.

Weke reseniya hebûna xwe û şênberiya koka xwe, ew rastîna gelê min e di welatê stêran de dikeve riya Kadizan bi rênîşaniya Gelawêjan ve rojê pêşwazî dike. Ew kenê vejîna gelê min ê birîndar e îro li çiyan deng vedide û li lûtkeyên bilind bi babelîskên deman re dîlanê digre. Sing dide ber babelîskên tirsê, di hesingehên dilan de rimên wêrekiyê dikute. Hêsrên çavan bi dilopên şînkaniyên zozanan dişo, birînên xiyaneta dîrokê bi avsûna kenê hezkirinê ve dipeçe.

Me dêwê tirsê yê xwe bi xwîn û canê me ve xwedî dikir û her roj em tune dikirin, bi wêrêkiya tîrên çiyayî kuşt. Lewma niha axînen me tilîliyên cenga hebûnê ne, nalînên me kenê lêvên vejînê ne. Vaye niha êdî payiz e, ger em di bahozên çilêya zivistanê de nefetisin, ger em li ber aşut û şapên Sibatan neçin, emê ji nû ve bi cemreyên Adarê re bikevin dilê axê û weke Newrozan geş bibin.

Êdî li ser bênderên me, li şûna lodên tirsê, dîlanên wêrekiyê tên gerandin. Her govendgerek bi rengekî, her govendgerekî bi zimanekî dibin rejneyên wêrekiyê û bi şuştina axê ya ji xwînê ve şitla aştiyê digihînin.

çapkirin