BAVO

 

Nusret Kurt

Gurherikînên Feratê

            Bûn sûlav

            Û ji qeraxên çavên me weþiyan

Lewma tovê xendeyên

            Te di lêvan de çandibûn

            Li ber lehiya xeman çûn

Þûrê nezaniyê her roj

            Jinûve serê me dibire

            Û em di tariya têgînên razber de

            Eqlê xwe vedigevizînin

Em bêkesên hebûna xwe ne bavo

Em sêwiyên ber deriyê xwe

            Yên xwedî þopên þaristaniyan in

Em di dawa çiyayên jînê de

            Bûn qewmê kewê gozel

            Û her roj me li ser giyana hev

            Ferman û kuþtin xwendin

Evînên me

            Li ber xezeba zikreþiyê ketin

Hêviyên me li ber seqema

            Nezaniyê çilmisîn

            Û hizrên me

            Li ber þapa berjewendiyan

            Bûn gorên bêkêl û bênav

Kurmê darê ji darê ye bavo!

 

Berbang li janê welidîne

Lewma her roj dibe þahidê

            Tevkujiyên karesatane

Tirk, di zîndanan de

            Serokên me jehr dikin

Ereb, di sînemayan de

            Zarokên me diþewitînin

Ecem, li kolanên bajar û gundan

            Jîna ciwanên me talan dikin

Li þûna sorþeraba saqî

Her roj bi halanên badenoþan ve

            Bi xwîna me serxweþ dikevin

Û em jî her roj

            Bi xeyalên dilxweþiyê

                        Xwe dixapînin

Û serê hev dixwin bavo!

Lewma Avaþîn bi rondikên me

            Giryan e û dînehar e

Zêya Mezin bi xwîna me

            Þêlû û dilazar e

 

Felekê kirasê bextreþiyê

            Li me kir bavo

Bi derbeyeke xedar

            Bedena me kir çar parçe

Benê siwariya me ket destên

            Zordestên xwînxwar

Lewma her roj dilê me

            Xwînê vedirêþe

Û tirsa mirinê dibe dizê

            Aramiyên hebûna me

Em di bextê vê cîhanê de

            Ne bextewar in bavo!

Lewma awazên lûleyên me

            Li çiyayên bêser deng vedidin

Û em bûne nêçîrvanê

            Jiyaneke xwedî hêvî

            Azadiyeke kovî

Di çolistana newayên þînê de

Dengbêjên me

            Bi awazên berxwedêriyê

                        Vedijin!

Û dîwanên me

            Bi xendeyan dixemilin

Lê em ji xwe biyanî ne bavo!

Li teniþta jiyanê bêxwedî ne

Qurbanê þûrê berjewendiyê ne

Dîlên ber pûkên dilêþiyê ne

Nebêje ev çarenûsa me Kurdan e

Ferz û fermana pêxemberan e

Em êdî ne beranê kêrê ne

Binêr li þûna xîmava tarî

Destanên me bi xwîna sor

            Rûpelên spî dixemilînin

Helbestvanên me

            Li gel hevokên stûxwar

            Bi peyvên hêvîdar jî

                        Helbestan dihunin

Tîr ji kevanê qetiya bavo!

Êdî lêgerîn sînoran nasnakin

Xeyal qedexeyan bin pê dikin

Ji min gazinda neke bavo!

Nebêje Nusretê Evdirehmanê Quredî

Bûye mecnûn û bi çiyan ketiye

Ez jî lêgervanê xeyalên xwe me

            Û bi dûv pêkanîna wan ketime

Da ku,

Sûlavên çavên dayika xwe biçikînim

Li ser lêvên zarokan xendeyan þînbînim

Da ku li ser serê zaneyan

            Þûrê vederiyê biþkînim

Û giyana ciwanan bi mezinahiya

            Zanînê bigihînim

Tevî neviyên Zerdeþt

            Xwe ji gêra razberiyê rizgar bikim

Û xwe di þênberiya rihê xwe de

                        Nas û nasrav bikim

Da ku,

Em bi hebûna xwe ve

 bêkes nemînin

Em li ber deriyê xwe

            Sêwî nemînin

Û em li lûtkeyên çiyayên vejînê

            Bibin dost

            Û rêhevalên xwe

Ji min gazindan neke bavo!

Nebêje kurê min dîn bûye

Ger ez dîn bim

Dînê evîna azadiya xwe me

Lewma hemû sînorên lêgerînan

            Bin pê dikim!

 

Adar -2007

 

 

 

 

çapkirin

copyright © 2002-2006 info@pen-kurd.org