anmeldung

DAGERÎNA PAYIZÊ

Nusret Kurt

Di ev dema salê de ji çar aliyan ve xemgînî xwe bi ser rû çavên me ve berdide, ev xemgînî xwedî rengeke zer û çilmisiye, ba digobile ji her alî, weke porê diya min pelan ji keziya daran diruçikîne, yek bi yek pel di hêmbeza bayê dijwar de rast û çep belav dibin. Xweza rengê xwe li me tîne ji rû û rûçik, ji laş û çerm em bi zeriyê tên sewîn. Xemgînî dibe para me, girî weke pêlên behran xwe li keviyên çavên me dixin. Belê payiz bi ser hebûna me ve dadigere.

Di nîva rojan de çavên reş girseya warê min hereşe dikin, destên tarî xwe dirêjî hebûna min dikin. Di dilê min de bombeyan diteqînin, li ber çavên dinê bêtawaniya min tê gulebarîn. Bi şantaj û hereşeyan, bi gilî û gazinan qesta dengê nasnameya min dikin. Ji her alî ve qesta hebûna min dikin, tu mafê ku ez pê parastina xwe ya reva bikim jî, ji min re nayê nasîn. Erê tê gotin ku ez heme, lê ker im, lal im û her roj di kolanên warê min de, li ber deriyê mala xwe ji aliyê torikan ve têm gezkirin, têm kuştin. Ne bihar ne jî havîn, hemû demsalên temenê min dibin payiz, her zer û çilmisî dimînim, nahêlin xwîna rihên min geş bibe. Hemû sal weke pelên daran ji temenê min diweşin, bihar bêyî ku werin jiyîn kevin dibin. Tenêbûn xwe li giyana min dipêçe, ji her alî ve dorpêç dibim. Hemû kesên ku behsa dostaniya ji dil dikin jî, hebûna min dikin qurbana berjewendiyên xwe.

Payiz dadigere, şev dirêj dibin, dengê zurîniya guran guhên min ker dike, diran qîç û dev gilêz li pêş şahidiya stêren derewîn min parçe dikin, her roj ji nû ve min dixwin. Roja min di pişta ewrên tarî de asê dihêlin, rengê min bi mijên spî disewînin. Her roj rasteqîniya min înkar dikin û tune dihesibînin. Lê dîsa jî ez heme, hemû demsalên min payizbin jî, her roj gur min parçe bikin jî, dost min ji berjewendiyên xwe re bikin qurban jî ez her heme. Di kolanan de singê min bi bombeyan parçe bibe jî, di taxan de eniya min bi guleyan were qelişîn jî, ez her heme. Geh li çiyan dipişkivim, geh li zozanan şîn dibim. Bi rengê xwîna kuştinê dibim kulîlka vejînê, bi rengê payiza dramatîk dibim nêrgiza bedewa bêhnxweş, bi rengê kuştinê dibim jiyan, bi rengê tunebûnê dibim hebûn.

Weke babelîska zagrosan di dilê şemzînan de diteqim, pêl bi pêl didim ber xwe hemû deşta gewerê û di hinava colemêrgê de radibim reqsa mirinê, da ku ez bi her pêle re di rûyê zordariyê de bişerqim, da ku ez bi xof û tirsa mirinê wêrekiya jiyanê biafrînim. Da ku ez bi hêrs û azweriya xwe ve payizên dilşewat birizînim, hemû xwezayê bi rejneyên deremetdar ji nû ve bişom, bi rengê spî bisewînim, weke bûkekê çardehî binexşînim. Di malzaroya axê de nûdemsalê biwelidînim, bi cemreya yekem re biharê bipişkivînim. Bi keskesora li ser eniya xwe ve hemû tariyan yek bi yek biqetînim. Hemû payizan bi biharên teze re biguherînim. Li ser singê hebûnê her alî bi hezarûyek rengan ve bixemlînim. Nîgarên aştiyane, birayane, demokratîk binexşînim. Yek bi yek zindiyên cewaz li hev bînim û bi hemû pênusên xweşikiyan li ser lênûsa cîhanê wêjeya dilşadiyê bihûhim.

Li asîmanên awirên min ewrên tarî bruskan vedişerqin, di her quncikî de hêlîna pirçemkan, torîkan vedixwînin ser laşê min. Ez dinalim, bi axîn û keseran. Geh di quntarên zagrosan de dibim qêrîneke bêhempa ku hemû direndeyan ji tirsan dilerzîne, geh di neqeba cîlo û çarçêla re weke bahozeke xeniqînî diherikim ku hemû laşxwuran ji xofan dicurifîne. Lê dinalim û her dinalim. Dîsa payiz bi ser min ve dadigere, her aliyê min dicemide, her aliyê min diqerise. li çiyayên botanê bi qazanên firokan têm lêdan. Li deşta qoserê bi 13 guleyan têm kuştin û di quntarên zagrosan de li şûna barana demsalê bi ser hebûna min de weke rejnêyên dijwar gule dibarin.

çapkirin