DEMA SPÎ BI SOR BISEWE

Nusret Kurt

Agirî westa ye, di çixina xwe de barên giran ên dîrokê hildigre. Hîna dengê kuçik çapliya Ferzende ji tehtan deng vedide. Tilî li ser tetika malkambax tevnagere, bêlibat e, û dilopa xwîna sor weke gustîlka zavayiyê xwe li tiliyê pêçaye. Vaye li pişta Makuya Kurdan sedûsî cendekên artêşa Eceman li erdê raxistîne. Dê Asyayê hilbigre hemû jîrevaniya jina Kurdan û hawarê bigihîne Ferzendeyê pehlewan. De zû bike û bilezîne vaye spî bi soriyê disewe!

Mala Emer hîna koça xwe ji ser pişta hesp û hêstiran nedanîne. Ji paş ve tufana Agirî bi ser karwanê koça mala Emer de tê, li pêş Eresê kemîn vedaye. Bi ser çîtîkên Eresê ve qeras dibare camêro! Xwîn di rihên zarokan de diqerise, simbêlên êgîdan weke sivingên malan di bin barê qerasê de ditewin. Dê Keremê Qolaxasî qaçax û firarê dewletan, gula mala Emer li nav hewşa Makuya Kurdan bi Eceman re geş bike halaneke egîdan. Dê dengê kundaxzîvê bike awaza mizgîniya tolhildanê, vaye dîsa spî bi soriyê disewe!

Li şûna halana mawzera Biroyê Heskê Têlî dengê babelîska Sibatoka dîn asîmanan vediçirîne û di navenda Makuya Kurdan de weke nifireke Ehrîmanî diteqe. Destbirakên Ferzende, biraderên Keremê Qolaxasî, biraziyên Biroyê Heskê Têlî, şêrjinên ji zayenda Asyayê, çêlikên Celaliyan û rêhavelên Rojê bi awazên kewê ribat, bi tilîliyên dayikên dawetan, bi halanên cenga tolan û dirûşmên xwedî derketina li dahatuyê di meydana Makuya Kurdan de govenda berxwedanê girêdidin. Hêdî hêdî berf bi ser keziyan de dibare, tiliyên bi nîşana serkeftina viktorya radibin banî xwe dispêrên keviyên bergên li ser zendan. Awaz xurt in, tilîlî şên in, halan berz in û dirûşm bilind in!

Bi bayê Agirî re hemû mêrxasên cengawer rûyên egîtbavan, şêrjinan radimusin. Ew ba di dilan de dibe wêrekî, di guhan de dibe sirûda azadiyê, di hişan de dibe ramana demokrasiyê û di çavan de dibe awira dilxwaşiyê. Weke xelateke ji pîroziyên Ahura Mazda, weke diyariyeke ji nûra Zend Awesta. Ji dilê ewrên Sibatê lepe lepe berf dibare, her lepek weke ala aştiyê pêl dide, her lepek weke remza jiyanê bi pêlên bayê re direqise.

Dil dikelin, kulm li jor in, ji keviya lêvên cemidî germahiya peyvên hêrseke êrî dipekin, “tu kes nikare roja me tarî bike!” “emê tarîtiya cîhana bêroj bi ser serê we (gornepaş) de birûxînin!” Ehrîmen ji pişta quncikên tarî derdikeve, yekîne yekîne, ref bi ref, weke garanên li moza havînê qelibîne, weke naxirên bêav mane. Bi ser govenda berxwedanê de dibezin, her hizrek dibe gunehbarekî rûreş, her tiliyek dibe qetîlekî bilenet, her luleyek dibe kujyarekî xayîn. Ehrîman di dawa xwe de xêrnexwaziyê belav dike, lepen berfê bi sotîneriya guleyan dihelin, pêlên bayê cemidî bi tîna lûleyên gunehbar dikelin, ewr ji hev vediqelişin, Agirî dîqêre. Vê gavê gule bi lepên berfê re reqsa tariyê dikin.

Li navenda Makuya Kurdan ji lûleyê tifingên leşkerên Eceman mirin direşe. Ferzende dest nagîne kuçik çapliya teniştê, tilî yek bi yek dişkên. Asyayê porkurê dereng ma ji hawarê, girî di gewriyê de eliqî, bi çokan ket ser dilê axê. Keremê Qolaxasî kundaxzîv li erdê da, di bin giraniya cemeda Agirî de tewiya û xwîna rihan qerisiya. Biroyê Heskî halan dide ser halanê lê taqet neman. Li kolanên Maku berf dibare, bi reqsa guleyên devê lûleyan mîna sifreya Ehrîman li meydanê tê raxistin. Yek, du, sê, çar….!!! NEH!!!!.

Neh beden qulibîn weke çinarên qeraxên Eres. Neh can ketin weke nergizên lûtkeyên Agirî. Maku cilmisî weke guleke şewitî, tariyê dagirkirin asîman, reşiyê rapêça hemû Kurdistan. Dilop bi dilop xwîn herikî ji rihên mêrxasan, berfa cemidî germ bû û careke din spî bi soriyê sewiya. Govend didome, niha êdî awaz xurtir in, tilîlî şêntir in, halan berztir in û diruşm bilindtir in.

çapkirin