HEYAMÊN VEÞARTÎ
Nusret
Kurt
Em jixwe dûr
Zindiyên heyamên veþartî ne
Em di hundirê xwe de
Dîlê heyamên bênav in
Di heyamên qedexekirî
de
Bi avisûna hebûna te
Jinûve azad dibim
Ji bo evîna te ji
taristanan
Rizgar bikim
Xwe di xala bêxwebûnê
de
Diteqînim
Bi sedema ez xwe bibînim
Û jinûve peyda bikim
Her xulek di nepeniya
heyamên
Veþartî de
Bi pêlên xwe wendakirinê re
Avjêniyê dikim
Carna difurim û
hildipekim
Asîmanên bilind
Ji bo li þûna rejneyên
payizan
Bi ser guliyên te de
Hestên xwe bikim rejne
Dilê xwe radixim ser
Asîmanên þîn
Carna vedijenim û weke
Cemreya biharan dikevim
Dilê axa deremetdar
Ji bo li þûna qerîseyên
zivistanan
Ji laþ û goþtê te re
Bibe mêvan
Germahiya dilê evîndar
Dikim nava pêlên gilobîna
Bayên tenik.
Nizanim!
Ma tu her sibehê silava
min
Ji hilatina rojê digrî?
Di heyamên veþartî de
Bêyî te dûrbûn
Li zora min diçe
Li nav heyamên bênav
Bêtebûn her roj jinûve
Min diqedîne
Ji bo ez hemû navber
Û dûrbûnan
Birûxînim û tunebikim
Hestên xwe dikim pira
Navbeyna her du dilan
Di heyamên tunekirî de
Wendahiyekî bênasname me
Demê bi sipîbûna tayên
porê xwe ve
Dihêjmêrim
Bi bêhnekê sed carî
Diþewite kezeb
Em tawanbarê hezkirinên
Hestên pak in
Lewma benê bi
darvekirina me
Evqas stûr û giran e
Di qada bêqedîn a
Þêlûbûna rûmetan de
Di gêra bêdadiya
nakokiyên
Rastiyan de
Weke dizîna dilþadiya
dilê me
Weke zendkirina kenê
ser
Levên me
Hêviya evîna me jî
Desteser dikin
Em ne jixwerevên
Xwedî xapînok in
Em, weke xwe
Dîlê heyamên bênav in
Em, di rengê xwe de
Bêgunehên ev heyama
Nenasbar û bêdad in.
10. 09. 2005
Nusret Kurt