JI XWE BIYANÎBÛN

Zagros Rihayî

Gelo wateya ji xwe biyanîbûnê çî ye, bêguman her kesek li gor nêrîn û şertên jiyana xwe vê pirsê digihîne bersivê. Yeqîne ku ev pirs ji bo her kesî pêwîste û divê were bersivdayîn. Lê ji bo me kurdan hê dijwartir û sotînertir e. Ji lewra, di şert û cihê em lê dijîn de (bi tehdeyî yan jî bêtehdeyî) em ji çanda xwe, ji kevneşopiyên xwe, ji zimanê xwe û ji nêrîna xwe biyanî ne. Tu hizir, hest, nêrîn, bergeh an jî kesayeteke me xwerû nemaye ku ji aliyê çand û şêweyên biyanî ve nehatibe dagirkirin. Em kurd di rewşa xwe de rewşeke taybet a jixwebiyanîbûnê dijîn. Bi wê boneyê ger kesên ji milêtên din carekê vê pirsê ji xwe bikin, divê em kurd deh caran ji xwe bikin û yeqîn bigihînin bersivên têrker. Divê em wiha hizir bikin ku em ji muyên serê xwe hetanî bi neynika tiliyên xwe biyanî bûne yan jî hatine biyanîkirin.

Ma em çawa ji xwe biyanî ketin?

Dema mirov ji ber tekoşîna xwebûna xwe ve tawanbar bikeve, mirov di welatê xwe de bibe penaber û bêxwedî, li ser axa xwe bênasname girtîbe, bi zimanê mirov li ser mirov ferman werin dayîn, mirov ji parçeyên laşê xwe jî biyanî dikeve.

Dema mirov li ber sulava xendeyên derewîn bi rondikên xwe bifetise, li ber derya kenên sexte bi kurmê xemgîniyê birize, li nav bihara xeyalên beravêtî, bi bayê çileyê zivistanê biqerise û her kêliyê ji nû ve di konê xwe de sêwî bikeve, mirov ji hebûna xwe jî biyanî dikeve.

Belê em kurd in, lê ma em bi çiyê xwe serbilind in? Em kurd in, lê ma em yên xwe ne?

Ka em binêrin li nav cîhanê giştî, çend milet weke me mane. Ku em xwediyê aleyeke yekgirtî nînin, em xwedî siyaseteke yekgirtî nînin, em xwedî armanceke yekgirtî nînin, em xwedî aboriyeke yekgirtî nînin û her wiha em hîn nebûne neteweyek yekgirtî jî. Ji lewra em hîn weke şujinan di nava çavên hev re diçin.

Ji bo me xwebûn giyane, tekoşîne, jiyane, hebûne. Ji xwe biyanîbûn ji holê rabûne, nebûne û qedîne. Ji bo me wateya biyanîbûnê nexwebûne, ji xwe revîne. Ji lewre zimanê xelkê bi me şêrîne, li ber çavan xwîna xelkê ji ya me germîne. Nirxê mirovên biyanî ji yên me bi xwe çar qatîne. Lewma em li ser ziblê xwe ji xwe razîne, li ser kulavê xelkê stûxwar û serî tewandî ne, weke mirîşka per rûçikandîne.

Divê em destpêkê vê yekê bizanibin ku her em ji xwe dûr bikevin û çavên me li derve bin emê ji xwe biyanî bin. Her ku em biyanîbin emê lewaz bin, her ku em lewaz bin emê pêxwarina ser sifreya zordaran bin. Hindek wê me bi çekên kîmyewî, li kolanên Helepçeyan goştê zarokên me bixwin, hindek wê bi guleyên serxwoş li jêrzemînên Amedan tevî badenoşan xwîna zarokên me vexwin û wê hindek jî li sînemayên Amûdan xwe li ber agirê laşê zarokên me germ bikin.

Ji bo me wateya ji xwe biyanîbûnê mirine, heta em nebin ên xwe şensê jiyînê ji bo me qet tu nîne.

Ne bi qetek destkeftiyên siyasî, ne jî bi teqlîtkirina tu kesî. Divê em bi rengê xwe, bi dengê xwe, bi rabûn û rûniştina xwe, bi nirxdayîna nirxên xwe; bi parastina manewiyata xwe, hezkirina ji mirovên xwe û xwedîderketina li çand û dîroka xwe ve bibin ên xwe û ji xwe biyanî nekevin!!

Ji bo wê yek siyaset, yek armanc, yek ale, yek aborî û yek netew!!

Aşkeraye li gor xelkê wateya jixwebiyanîbûnê çi dibe bila bibe, lê ji bo me tûnebûne, wendabûne û qedîne.

çapkirin