KABOSA ZAROKÊN ZOZANÎ

Nusret Kurt

Em ji riya axîn a bitoz dadigerin, piştî çend gavên di ser gihayê zerîn ê ziwa re, em dikevin nava mêrgeke şîn. Em nû ji neqeba Sînênê qetiyane, li pêşberî me bi hemû semyanî û rewneqiya xwe ve lûtkeyê Zagrosê Dalampêr rawestiya ye. Li rasta me Kelaşîn, li çepa me Şekîf. Lolanê xwe di geliyê kûr de dirêj kiriye, hilmeke dilşewat jê bilind dibe.

Mêrg bi qandî sehayeke gogê şîn û fireh e. Li tenişta mêrgê reşmaleke ji mûyê bizinan hatiye hûnîn ku bi çar aliyê wê bi singan ve hatiye şidandin ji piyan e. Ji kela dilê mirovên dilşewat weke tayekî zirav dûkel ji koçik bilind dibe. Sê zarok bi cil û bergên ji hev qetiyayî û gemarokî, bi awirên pirskar û şermok û bi dilên hezkar û tirsok me pêşwazî dikin. Zarokekî ku di temenên şeş – heft salî –ku ezê piştre hîn bibin navê wî Ferman e- xwe diavêje himbêza me û li ser hev û bênavber dipirse, “heval ma dê top werin? heval ma dê topan li me bidin? Heval hun dê me biparêzin?

Şewat weke bizota agir xwe di dil û hinava me de diçîne. Laşê me ji serî hetanî binî ditewize. Barê laş li ser kabokan giran dibe û gav xwe ji bîra dikin. Pîreke ji xeman por werandî û ji barê jîna jandar pişt xwar me vedixwîne hundirê reşmalê. Ferman her xwe bi me ve asê kiriye û her dipirse, “heval ma dê balafirên tirkan werin?”

Pîra Nêrgiz me li ser kulavê hirî dide rûniştin. Hundirê reşmalê hindekî belav e, lê hênîk e. Ferman bi her du hevalên xwe ve, xwe dispêre hebûna me û weke zilamên gewre çarmêrgî li kêleka me rûdine. Çav li me ye hema her bizava me dişopîne û ji ber dike. Dilê me bi ser Ferman ve dimîne û em ji pîra Nêrgiz dipirsin.

-Dayê çima Ferman wisa ji topên Îranê tirsiya ye?

Bi vê pirsê re pîra Nêrgiz kesereke kûr ji hinavên xwe dikişîne, çavên wê yên westa li kela girîn diqelibin û ji me re serpêhatiya Ferman dibêje.

Kurê min, rast ji beriya vê bi şeş salan, di rojeke wisa ya Gelawêjî de, hîna Fermanê min yek salî bû, reşmalên me li Kendekola hatibûn vegirtin. Em bi hewayê zozanan a geş dil bi xweşî ji xewa sibehan şiyar bûn kurê min. Hew me dît çar termxwarên mezin bi dengên xwe yên tirsnak li ser serê me digerin. Kurê min me firsenda revê nedît.

Rondik li ser hinarokên westa yên pîra Nêrgiz rêz dibin, bi kefa destên xwe yên terikî rondikan dadimale û didomîne. Kurê min van termxwaran ji tirsa xwedê dûr dest bi reşandina bombe û guleyan kirin. Xwînên jin, zarok û pîran tevlî ya mî û berxan kirin. Kurê min puşê zêrîn a zozanên me bi xwîna mirovên me sor bû. Bêhna goştê şewitî yê mirovan stunên pozan hilweşandin. Hemû reşmalên me şewitandin û parçe parçe li hawirdor belav kirin.

Kurê min vêca Fermanê min di himbêza diya xwe de bû. Dema ku parçeyên bombeyan bedena dayika Fermanê min ji hev qelaştin, Fermanê min ji himbêza dayika xwe firiya. Bavê wî xwest xwe bigihînî kurê min, ew jî negihiştî, ji xwe di destpêkê de xwişka xwe wenda kiribû. Kurê min Fermanê min li erdê bi qajîn û qêrîn bi girî behicî.

Di êrîşa bêyom de gelek meriv û cîranên me qetil kirin, kurê min Fermanê min him bavê xwe, him dayika xwe û him jî xwîşka xwe wenda kir. Ma di destên min bextereşê de, lewma kurê min top û balafir kabosa Fermanên min in. Gelek şevan bi qarîn ji xewan şiyar dibe. Dema dengê topan an jî ya balafiran tê Fermanê min ji tirsan dibehice.

Erê kurê min derdê me kurdan pir in, bi gotinan ve bi dawî nabin. Ka hele hun bi xêr hatine kurê min rewşa we çawane, heval silamet in inşallah?

Dilê min di qefesa xwe de hilnayê, çavên min bi rondikên şor ve dişewitin. Lewma ji aliyekî ve bersiva pîra Nêrgiz didim. “hun saxbin dayê kêfa hevalan li cih e û silamet in.” Ji aliyekî ve jî serê Ferman didim ser singê xwe û dixwazim bi germahiya xwe ve birînên wî bikewînim. Lê gengaz nabe. Pîra Nêrgiz pirsên xwe didomîne, “kurê min wê rojê topên Îranê tu tişt ji hevalan nekirin ne wisa?” “Na dayê heval silamet in, tu tişt nebûye lê gundiyekî rojhilatî hatiye kuştin û hindek merên (pez) gundiyan hatine kuştin.”

Ferman dikeve navberê û dipirse, “heval ma dê dîsa biavêjin?” Ez Ferman ji dil berhemêz dikim û dibêjim, “na Ferman êdî navêjin, dê êdî qet top bi ser te de neyên.” Lê dizanim ku dê dîsa werin û dê hîna gelek Fermanan biafrînin li ser van axan. Hemû sêwî, hemû birîndar û hemû xwedî kabosên dijwar.

çapkirin