LÊGERÎN
Nusret
Kurt
Em bûn bermahiyên
tevkujiyeke bênav
Di roniya rojê de
Bi rûpoþên reþ û tarî
Talankirin hêviyên me
Aso bi rengê gula min
diyariya te kirî ne
Bi rengê xwîna rihên
me
Hatiye sewîn
Di naverasta jîngeha me
de
Ala miþextiyan li ba dibe
Aramî êdî biyanî ne
ji me
Bayê sirûþta me
Her roj bi perwaneya derewan digopile
Xapîn hûnera herî çalak
e
Li ev bajarê me
Rastî di kolanên warê
me de
Li parsekiyê ye
Kenê biharê ji zû ve
hatiye dizîn
Êdî havînên me jî
digirîn
Ger ken di bin siya girî
de were veþartin jî
Ger derew weke mija
payizan
Xwe li me bipêçe jî
Em nikarin hebûna
rasteqîniyê
Tune bihesibînin
Ger derew li ser behra
hestên xapînok
Avahiyên betonî ava bikin jî
Em nikarin stûna konê
rastîniyê
Ji binî ve hilbikiþînin
Û birûxînin
Lêgerîn xwe di sînorên
qedexeyan de
Zindî dike
Her afirîn dibe çalakiyeke
bêhempa
Weke nabosa temenê
mirinî
Keþtiya evîna me
Di gêra nakokiyên bêqedîn de
Vedigevize
Mîna bermahiyên Tofana
Nûh
Mil bi mil tawanên xwe
Li me bar dikin
Êdî raza avsûna gopalê
Mûsa jî
Hate dahûrîn
Dê rojekê zagona
destnedayîna
Peykerokên fîravûnan jî
Birize.
Lêgerîn, serdestiya çewisîne
Nasnake
Ger dîrok kirasê xwe yê
kîret
Biguherîne jî
Her kiras besî veþartina
laþ û goþtê
Tawanên serdestiyê nake.
Hîna derew weke bayê
kur
Laþê me ditevizîne
Weke þiva hinarê di rûyê
me de
Diþerqe
Weke þûrê du devîn
li eniya me
Dadigere
Weke tîrê jehrîn di
dilê me de
Diçike
Em bermahiyên
tevkujiyeke
Bênav in
Aso hîna bi rengê xwîna
me diteyîse
Lê tu kes navê me
Bi bîr nayne.
18. 08. 2005-
Nusret
Kurt