TÊYRÊ BÊREF

Zagros Rihayî

Niha weke têyrekî baskşikestî li ser axa bêwariyê di halê xwe diperpitî. Ketibû dehfika felekê û çar aliyên wî bi qedexeyên bênav hatibû dorpêçkirin. Ew têyrê bêref bû ku bi salan li dûv refgirtinê bask çerpandibûn.

Ji berê ve wiha dihate gotin, "her têyr bi rêfe xwe re difire" lê ger refên mirovan mirov derveyî bikin dê bi kê re bifire? Di cîhana ku bav kurê xwe nasnake de, kîjan ref dikare ji têyrekî bêref re malovaniyê bike? Wî bi dilgermî pêşwazî bike, hezkirinê pê re parvebike û manewiyata wî xurt bike?

Ew jî têyrekî bêref bû, hîna beriya ku bi baskan bikeve ji refê xwe xerîb ketibû. Tu caran bi germahiya dilê dayikê şad nebibû, bi şefqata baskên bavê xwe bi ewleyî ranepêçabû. Ji lewra hîna di temenekî gelekî biçûk de ketibû lêgerîna peydakirina refekî dilsoz û dilgerm. Bi salan li welatên biyan xwe goştê laşê xwe xwedî kiribû. Bi hêsrên çavên xwe tînîbûna xwe şikandibû, bi rondikan bedena xwe veşuştibû, bi agirê cegerên xwe laşê xwe germ kiribû.

Bi salan bi tenêbûnê re bibû dost, sebra xwe bi xeyalên dilpak ên sêwî anî û roj bi roj di paşila xwe de hesret mezinkiribûn.

Wexta bû şopgerê xeyalên dilsaf û xwe di nava refên bêrefan de dît, ji dilsarên tenişt û pêşiya xwe bêxeber xwe bi hêviya dîtina refeke dilgerm dabû bawerkirin. Qedexeyên biyan di kêliyekê de parçe kirin û kete nava têkoşeriya felata warê refê xwe yê jê biyan ketî.

Tirsonekî bi wêrekiyê tûj kirin, dilê xwe di mista xwe de veşart û bû serwerê balindeyên welatê bênav. Ji şayiş û gumanan dûr wî êdî xwe teyrekî biref dihesiband lê felekê tevna xwe hunabû.

Weke libên tizbiya kehrîbar sal dan dûv salan, li wî şax û daxî, li wî dehl û baxî pêlav li dûv pêlavan qetandin. Lûtkeyên çiyan de ji xwe re hêlîn kolan, her demsalê bi hêviyeke nû firiya. Di biharan de bi şiravên zelal re herikî, di havînan de bi tînegermên azwer re heliya, di payîzan de bi pelên zerav re weşiya, di zivistanan de bi bahozên dînemêr re gobiliya.

Di nava derya bêperav de bibû lêgervanê refekî bejayî. Bibû yarê guleyeke hesinî û li ser sînorê mirinê piyase dikir. Çend caran kefenê mirinê li bedena xwe pêçabû û piştre qetandibû. Çend caran bi mîrê mirinê re rabibû cenga jiyînê û çend caran bi şahbanuyên tunebûnê re rabibû reqsa hebûnê.

Ew niha teyrekî bêrefbû, ne di welatekî biyan de biyanî bû, ew di welatê xwe de biyan bû. Ne di nava êl û êşîrên nenas de xerîb bû, ew di nava mirovên xwe de bêkes û xerîb ketibû. Ew mirovên ku bi girîna wan re rondik dibarandin û ji bo dilopek xendeya wan cîhan dikirin bedêl.

Bi wê boneyê salên temenê xwe yên herî biha belaş firotin, mûyên porê xwe yên ji rengê simbilê zêrîn bi xeman werandin, jîndilopên xwîna rihên jiyanê bi mêrxasî herikandin. Ji germahiya jînwaran dûr, bi koviyan re bêxewî parvekirin, tevî direndeyiyan bû hevkarê nêçîra aramiyeke diltevizî. Her bû dozvanê birefbûneke dilgerm û her derveyî ma.

Niha di nava pêlên bayê payîzeke jibîrbûyî de her lêgervaniya birefbûnê dike. Lê ref belave ne, bêhaya ne, bêkevî ne, bêxwedî ne û ji lêgervaniyê dûr in.

Di nava bêhêviyan de dil şikestî li ser halê xwe dinale. Di kêliyekê de sed hizrên bêser û ber tolaz tolaz ramanên wî dagir dikin. Zerbûn tenê rengê demsalê nîne, rûyê wî bi zeriyê cilmisiye, spîbûn tenê rengê ewrên asîmanan nîne, porê wî jî bi heman rengî diteyîse. Ketiye himbêza tevna felekê her xwe dilivîne lê tê gerîn. Weke diriya bêar bi kîjan alî de dilive stirî aliyê din dişewitînin. Lîtav e her hewla jêderçûnê pê ve çûyîne. Heyfa ew hevokên wî yên dilgerm in ku, wî bi zora xîmava şîn li ser lênûsên spî reşandine û îro hemû bêxwedî ketine. Wexta xwedî biref nebe, hevokên dilsaf û wategiran ku hemû nexş û dewlemendiyên jiyanê di nava xwe de hilbigrin jî, biref nabin û li ber bayê dema bêrefan dirizin.

Ew niha mexdûrê feleka çavnebar, di welatê xwe de bêref û bêxwedî ketibû. Ku her roj ji aliyê mirovên xwe ve pê dihate kenîn û dihate qehirîn.

Ew teyrê bêrefbû ku her roj di mista jiyanê de dimir û her roj di baxçeyê hebûnê de tûne dibû.

Ew teyrekî bêref bû, jim jî di welatê xwe de, weke min, weke te û weke me yên din hemûyan.

çapkirin