anmeldung

XWEBÛN

Zagros

Em di van rojan de cejna Newrozê pîroz dikin, cejna me ya herî nirxdar, semyan û resen e, li hemû mirovahiyê pîroz be. Me weke penaberên wargeha Maxmurê bi coşeke pir rewneq û semyan ve pîroz kir. Ev roj bibû peyitîna xwebûna me. Di vê rojê de em ji hemû teqlît û bêesasiyan dûr, ê xwe bi xwe bûn. Dika me bi remz û rengên netewî ve hatibûn xemilandin. Lê ya herî balkêş! Bêguman dîsa dayikên me, keçên me yên ciwan û xortên me yên ciwan bûn. Dayikên me bi xeftanên xwe yên kevnare ku remza bedewiya jinên Kurd raber dikirin li ber xwe kiribûnû weke dara jînê pel vedabûn. Keçên me bi cil û bergên kurdî di nava coşeke rengan de weke kulîlkên biharê vebibûn. Gelek xortên me bi şal, şapik û qutik dîmeneke rastîn a reseniyê pêşkeş dikirin. Ji her alî, ji her bizav û tevgerê bêhna xweşî û rindiyê dihat. Li gel hemû reng û curbecuriya xwe li ser girseyê heyî xwerûtî serdest bû. Çima xwerû û sade bû, ji ber ku yê xwe bi xwe, li gor rastiya xwe bû. Ma qey nabêjin her kes bi çerm û eyarê xweşik e, şêr bi yê xwe, xezal bi yê xwe. Em jî weke Kurdan bi rengên xwe xweşik û bedew bûn. Ma ji vê xweşikiyê pêtir tu xweşikî dibin?

Hozanên me bi dengên xwe yên dilşewat dema ku strana Derwêşê Evdî û Têlî dilorandin hestên me dikeliyan dibûn lêhî. Dema zarokên me yên dilgeş bi hev re kulma xwe bilind dikirin û bi qêrîn digotin “Bijî Newroz!” em bi dahatuya xwe ya hêvîdar bi şanaz dibûn. Di vê rojê de me hemûyan bi hev re heman hest parve dikirin, hemû nakokî, şikestin û xemdarî ji xwe hatibûn ji bîrakirin. Hemû dil bi coşa Newrozê ve hatibûn dagirtin, mil dabûn milên hev, dest dabûn destên hev û bi hev re dîlan û govendên şahiyê dikişandin. Hemû rengên me di hundirê kevaleke rengîn de li hev civiyabûn, ew keval bibû diyardeya reseniya me, ew keval bibû nîşana xwebûna me.

Dema ku li ser dikê bi strana “ez xelefim” ve xort û keç rabûn dîlanê, her kes dibû Xelefê Botanî û li dijî neyara di şer de bû, dema strana “tu bi xêr hatî Newroz” dihate sitirîn, her kes dibû Newroz. Lê rexmî hemû dilêşî û dilsotinan dîsa jî Newroz dibû peyama aştî, biratî û dostaniyê. Newrozê em bi hemû rengan ve di nava xwe de radigirtin, em dikirin yek û em li xwebûnê vedigerandin. Hemû çav bi hev re dikeniyan, di xetên her rûyî de şanazî hebû, şadî hebû dilxweşî hebû.

Di 21 ê Adarê de coşa wargeha me bi tu peyv û hevokan nedihate ravekirin. Lê her kesî dizanîbû ku di roja 21 Adarê de Roj û Şev weke hev dibin û êdî roj ji şevê dirêjtir dibe, yanî ronahî tarîbûnê têk dibe, Roj nû dibe û dibê Newroz (Roja nû). Bêguman em serpêhatiya Kawayê Hesinkar ji bîra nakin, lê Newroz dibû remza vê yekê, di wê rojê de hemû dil bi ronahiyê ve dihatin dagirtin, her kes dibû xwedî coşeke mezin, ji ber ku her kesî parek ji wê ronahiyê di hundirê xwe de diçand. Em hemû kes li rastiya xwe ya seretayî vedigeriyan, em dibûn reseniya çanda xwe û em dibûn yê xwe bi xwe. Ev xwebûna me bû. Xweziya her roja me weke Newrozê bûya, xweziya di her rojê de em weke reseniya xwe bûna û em bibûna yê xwe. Şanaziya mezin ewe ku mirov li gor reseniya xwe mirovhez be, aştîxwez be û yê xwe bixwe be.

çapkirin