anmeldung

ZINDÎBÛNA CÎHANA MİRİNÎ

Nusret Kurt

Tê gotin ku “ziman morikê pişta mirovan” e. Heke ev pîvan rast be û em li gor vê pîvanê tevbigerin. Bi wê wateyê ye ku em zindiyên mirî ne. Çima? Gelo ma qey mirov dikare bêyî morikê piştê ji piyan bimîne û zindî bigere?!!

Dîsan tê gotin ku “ziman amrazê herî girîng ê pêywendiya di navbeyna mirovan” de ye. Bêguman wisa ye. Lê heke mirov bi amrazê xwe bi xwe bi dayik û bavê xwe re pêywendî ava neke, çawa dikare bibe xwedî pêywendiyeke rast? Lê heke mirov bi amrazeke biyanî bi bira û xwişkên xwe re pêywendî dane, dê çiqas pêywendiyeke bi tendûrist be? Bêrexne mirov çiqas amrazên pêywendiyê bi kar bîne, şarezayiyeke giranbiha ye. Lê heke mirov amrazê xwe bi xwe nikaribe bi kar bîne û peywendiyên xwe li ser amrazên biyanî ava bike, ya xeternak û tirsnak ew e.

Em dîsan vegerin mînaka xwe ya yekem, dema her kes bi zexmiya morikê pişta xwe ji piyan bimîne, dibe xwedî hêz û şareza dibe. Divê ev yek baş were zanîn ku tu kes nikare bi morikê pişta kesekî dîtir xwe ji piyan bigire. Ev yek xwe di vê gotina pêşiyên me de pir zelal eşkere dike, “konê pîrê çêtirê ji qesra mîrê”. Heke em vê yekê li gor vê wateyê jî binirxînin, tê wê wateyê ku zimanê me ji zimanê her kesê biyanî xweştir e. Ji ber ku ew ê me ye. Zimanê tu kesî tu caran nabe yê me. Heke em bi mînak bikin, niha gelek ji me bîst û çar demjimêran bi Tirkî xeber didin, ma qey zimanê Tirkan dibe yê me? Yan jî bi Îngîlîzî fêr dibin baş e bila her kes fêr bibe, lê heke te nezanî tu bi zimanê xwe xeber bidî, ma Îngîlîzî ji çiyê te re ye? Dê tu bi hevalekî xwe re bi îngîlîzî xeber bidî, lê bi dayîk û bavê xwe re? Wê demê divê tu wan jî fêrî îngîlîzî bikî.

Heke em destpêkê li zimanê dayîka xwe vegerin û bikaribin bi dayîka xwe re xeber bidin pişt re em dikarin bi xwîşk û birayên xwe re bi Tirkî û bi hevalên xwe re jî bi îngîlîzî biaxivin. Divê ji beriya her tiştî em bi hestiyê pişta xwe, xwe ji piyan bigirin. Berovajiyê vê yekê em dê bibin zindiyên cîhana mirî û li hember her bayê tenik em dê li erdê dirêj bibin. Ma her kes naxweze her zindî û li ser xwe be. Jiyan bi reseniya xwe xweş e. Weke çêtiriya konê pîrê yê ji qesra mîrê.

çapkirin