DÎWAR

Pîr Rustem

- “Lêdim .. nedim. Derî girtiye, lê dengê Keçan, di nav dengan de nakim. Lêdim .. . Belê, karin ji min re bêjin: Piçek din bê. Bawer nakim; Di rûyê min de .. bigrin”.

Bi lêdana derî re, ji rewş û ramanên xwe şiyar dibe, dudiliya xwe birîbû. Bi dîtina rûyê xwediyê malê re, hunava wî ya dikelî, vedimire.

- Îvar xweşbe bavê Memo. Gotinin mirî dertên.

- Xwedê xêra te bide. Bes tişt tinebe ku, wilo bihêle di nîvê şevê de, li derî bide. Eyaz di nav gotinên wî de; Tu ji ku hatî vegere wir, bihin dike û serî bi ser milan de xûz dibe.

- Netirs .. tişt tineye. Kenekî zer di kûraniya mêjî de şîndide. Cixarên min neman û min dît .. hîne wîn şiyarn.. .

- Nexeme .. . Sê-çar cixare besin. Ji berî Eyaz gotina xwe bibe serî, bavê Mamo rê li pêş birî û çend cixare xistin destên wî.

Ji sê-çar salan ve, Eyaz ê Kendoş hatiye Heleb, bi sedema xwendina bilind. Lê mejiyê zanînî û canê Eyaz yê mozîkî, şererkî giran, di nav du salê dawî de, bi hev re dikirin û li dawiyê xwandina zanîngehê Berdide; Dibe şagirtek ji yên ûnstûda mozîkê û bi sedema vê yekê, têkeliya wî bi mal re, tête birîn.

- “Tu yê nuha bi kuve biçî. Sê-çar cixare .. dirav di beriya te dane, ne mal.. mirov.. dost. Sipasiya te digrim bavê Memo. Sê-çar cixare, wê piçek hiş bi mejî de berdin”.

Dûyê cixarê, şop û ramanên Eyaz, di tariya şevê de winda dibin. Pireya “Şeşê Çiriya Pêşîn” dihêle ku, dengê tirambêlan, bombeyan di serî de biteqîne. Jîna çar salan, wêneyên perîşanî.. mişextî, ji çavan bi weşînin. Dengê xortê ku, di şevbêrkê de bervedaniyeke bijartî, di ber qelsî û kêmaniyên sazbend û torevanên kurd dikir û girêdana nezanîna wan bi rewşa wan û milet ve, lêdide.

- Belê.. ji bîr neke ku, miletê te ji evqas sal de di bin nîrê dijmin de ye. Tu çawa dixwazî ku, torevanê Kurd li gor yê firansî be. Xort bi dilşewatî ji Eyaz re dibêje.

- Bes li gor roja îro û alavên agahdariyê yên di nav bera miletan de, dihêle ku, mîna te gotî; Zemîn bibe gundekî biçûk û mêjî.. raman.. nirînên xwe zelal û xûya derîne. Eyaz gote xort.

- Ev alavên tu dibêje, di destên kêde ne. Ma rê li pêş yê Kurd vekiriye; Çi ji xwendi .. zanîn û weşandinê. Lê şerê wî tête kirin.

- Ev giş jî rê nadin yekî ku, nezanbe û ez karim ji te re çend nemûneyan bînim. Ka ji min re, sedememekê bîne, çima M.E. kerîm û S yosêf, dê ne li gor hevbin û ji kevin de, em xwedî awaz û sazin. Dibêjim: Eger yek xwe bi êşîne, ne bes wê di pêş yê Ereb da be, heya pêş yê Ewripî jî. Lê em, tim û tim, xwediyê Gotina; “Her tiştî, ji xwe û berê, dizanim”.

- Tu xwe di ser pir bendan re davêje û ji bîr dikî ku, pêşketina miletan, gav bi ga .. .

- Bese.. me ji van gotinan têr xwar û tim jî birçî û xizanin, cîhan li kûye û em li.. . Lêdan, reqîn û roniya birûskê dihêle wêneya Dilşan ê, di devê derî de, bida xûyakirin. Eyaz du-sê caran çav misdan ku, ramanek rasteqîn ji mêjî bistîne û leylana Dilşan ê vegerîne kûraniya dil û hunavan, lê mixabin bi bîstina navê xwe, dengê wê dinase û hejandina destan dibîne.

- “Çima.. tu li bin baranê sekiniye, çima.. nayê hundir, tê vê şevê biçe ku.. were li vir.. raze..”. Eyaz bi qelsî gav avêtin, lê dema dît wêneya wê, ji ber çavan winda nabe, xwe lê girt û bi hemû hêza yar û dilovanan, rê û gav, birçî û perîşanî, ol û edetan dibire, berve Dilşan ê dibeze, deng û roniya birûskî, di çavên Eyaz ê Kendoş de ne, dilopên baranê û xwîna ji eniya wî tête xwar, dibin yek, ..û wêneyên Dilşan ê, hêdî-hêdî, di çavên wî de vedimrin.

Heleb-91.

çapkirin