Pîr RUSTEM

     Cara pêşîn ku me hevdu, di hefteya rewşenbîriya Kurdî de bû, ewa ku hersal Partiya Yekîtiya Demoqrata Kurd ku ji bo xwendevanên zanîngeha Heleb ê li dar dixe. wan camêran rojeke taybet bo çêroka Kurdî hêştibûn û ew jî yek ji yên ku vexwendibûn wê simînerê Da ku ew jî çêrokekê pêşkêşî xwendevanan bike û karibe mûmekê Di nimêjgeha toreyê De pêxe.

     Mirov di jiyana xwe de rastî pir kes û camêran tê û pir reng û suruştên mirovam nasdike. Lê kêm mirov dikarin, bi cara pêşîn re, xwe têxin dilê yekî û bihêlin ku tu wan weke dostekî xwe yî kevin bibîne. Nemir Felat Sirûçî yek ji wan camêran bû, wî bê ferman dikarî derbasî dilê yê din biba.

     Belê, di wê rojê De û  piştî ku me herkesî çêroka xwe xwend, rêvebirên simînerê Pisteke vehes dan rûniştvanan da ku hinekî bihna xwe derînin û xwîna xwe bilivînin –Weke her car cihê Rûniştinê Tengbû û wan ling xistibûn zikê Xwe – Em hinek jî derketin salonê Da ku karibin cixareyekê Bikşînin; Wê hîngê Min hîne cixare dikşandin. Ew cara pêşî bû ku em bi hev re rûdiniştin, lê me karibû pir sînor û girsên cemedê Di nav xwe de bişkanda, weke dibêjin; Şeyê Me çû ser hev.

     Piştî vê hevdîtinê, emê Pir carên din hevdu bibînin û têkeliya me dê her biçe kûr û xurt bibe, ta bighe ku ew li hember hin “Camêran” raweste û berevaniya vê têkiliyê bike û ewê Di çûyîneke me ya Koban ê de, ku wî camêrî û piştî sê- çar caran soz bi şûn diket, xwestibû em bi hev re simînerekê Li darxin, dê ji min re xûya bike ku hinek li dijî vê têkiliya me ne û wî nedikarî ev yeka fêm bikira; Ka çima ew wilo dikin. Lê ev der ne cihê Ku em cilên xwe yên bi qirêj, tê de, rêxin. Lewre emê Vê yekê ji cih û demeke dîtir re bihêlin, û wê hîngê Emê Pir “Camêran” tazîbikin.

     Helbet pir nihad û rengdanên wî yên taybet hebûn, ku dihêştin ew şopeke kûr di dil û bîranînên ê din de bihêle, û di baweriya me de nihada herî pêşîn; Rast û durustioya wî, çI bi xwe re yan jî bi yê din re, digel wê yekê jî ew mirovekî pir diltenik û nerm bû, te kengî ew bidîta û ji berî her tiştî din, rûkeniya wî bala te dikşand û bi ser de jî, nemir Felat Sirûçî mirovekî pir dil nizim bû û di demeke ku her kes dixweze bibe dîkê herî bi tenê Li ser.. .

     Mixabin û sed hezar car heyf ku wî zû û pir zû barkir û li şûna xwe û di dilê piran de, çI malbet û xismên wî bin, an jî dost û hogir bin, birîneke kûr hêşt û dê her û her şopa xwe bihêle, û di baweriya me de, yekî wekî nemir dê zû- zû ji bîr nebe, û bi vê sebaretê Em seriyê Pîrek û zaroyên wî sax dikin û hêvî ewe ku diya rewan karibe rewanê Wî di zar û nivîsandinên wî de vejîne.