Ji hin zaravayên me re lêvegerîn divê

Pîr RUSTEM, Pirrustem@amude.com

Ji berî ku em nêzîkî ewan zaravan dibin û vedikolînin, em dixwezin hinek bîrwerî û helwestên xwe ji xwendevanan re bînin zimên; Li gor dîtin û baweriyên me, ti tişt di jiyanê de ku, nayê guhartin tine ye. Ango pêgirt û yasa, sinc, vewînî û.. her tişt di jiyanê de wek xwe namîne û jiyan bi xwe jî wek berê namîne û ev guhartin yeke ji yasayên sirûştê ye.

   Helwesta din; Her tim jiyan ji ewê çêtir û bi hêztire ye, ewê dikare xwe li gor merc û heyama dinyayê biguhêre, da ku çêroka Dînesoran bi seriyê wî/wê de jî neye. Bi gotineke din em dikarin bibêjin ku, ti tiştî pîroz di jiyanê de tine ye, lew re dive em bê tirs û dudilî guherînên nuh bi pejirînin û li gor ewan guhertinan sinc û konevaniyeke nuh deynin.

   Vêca û li gor evan dîtinan yek dikare bi bêje: Em bi heceyî guherîna pir tiştane di jiyana xwe de, da ku em ne dûrî hevdema îro bin û li dervayî dîrokê nejîn û yek ji van zaraw û têgihêştan, zarava “Welatparizî” ye; Ewa ku yekî bi cigrafiyekê ve girê dide û dihêle, ew nîgar, bibe yek ji “pîrozî” yên me û em di ber wê de mirovan bikin qurban; Bi melyonan xwîna xwe weke “martîr”, di ber de, rijandine û hîne jî dirjînin.

   Em di wê baweriyê de ne ku bi sedan, eger em ne bêjin: bi sed hezaran, dê li hember me derkevin û bi bêjin: Ev çi bê hişî û hêçiye û nemaze di roja îro de ku, em li hêviya bidestxistina welatekî serbixwe ne û çima ew yeka ji hemû xelkên cîhanê re tiştkî pêwîst û sirûştiye û waye tu bi xwe jî dibêjî: Xwîna xwe ji bo wê yekê dirjînin û çima ewê ji me re ne tiştekî pîroz be.

   Belê ji mafê her yekî ye ku, wilo bêje û pirsên xwe bîne zimên û em bi xwe jî ligel wî radiwestin û doza mafên xwe, di hundirê cigrafiyekê de dikin da ku, weke mirovekî aza û xwedî rûmet bijîn û ne weke koleyekî tazî û birçî. Welatekî ku, ez newêribim têde serbest biramim û hertim ji sîka xwe bitirsim ne gerekî min e û nave ku, di ber de ti xebat û çalakiyan bikim, ne hîne xwînê birjînim; Tevî ku çênabe ti carî xwîna mirovan bête rijandin û ne ji bo yek tiştî jî.

   Ango çênabe em mirovan bikin qurban ji yek tiştî re û eger ku, tiştek bi navê pîroziyê, di jiyanê de, hebe dê mirov be; Lew re dive her tişt bibe qurbana wî û ne ew bibe qurbana her tiştî din. ? ev yeke dine, ji dîtin û bîreweriyên me, yên ku nêzîkî rasteqînan e; Tevî ku ti tişt, di jiyanê, weke rasteqîn tine ye.

   Me got: Cigrafiyek ku bihêle ez wekî mirovekî aza û bi rûmet bijîm. Lê eger ku em li jiyana xwe, di van welatan de, binirin û kiryarên evan rijîman bidin ber çavan, emê têbighên ku pir caran “jiyana” me ji ya koleyan zor û kambaxtir e û gihêştî pileya ji ya sewal û dewaran jî nizim û erzantir be.

   Belkî yek bêje me: Lê dive hûn ji bîr nekin ku, miletê me di rewşeke awarte de dijî; Di rewş û heyama bindestiyê de, yek nikare cigrafiya wî welatî, ji xwe re, weke welat bijmêre da ku, di ber de xwîna xwe birjîne. Em jî bi wê gotinê re ne, lê divê em ji bîr nekin ku, îro gotina “hevwelatî” gelekî tête gerandin û heya di nav Partiyên me de jî û ji me dixwezin ku, em van welatan weke yên xwe bibînin û ne weke welatin zordest.

   Vêca welatekî ku, ev reng û nihadên xwe bin, dê çawa bihêle em di ber de “xwîna” xwe birjînin. ~awa, di welatekî wilo de, yek şerm û fedî nake û ji “leşkerên xwe” yên tazî û birçî, ewên “jiyan” eke nizimtirî ya sewalan dijîn; Mîna yên <raq ê, dixweze ku ew ji bo rijîm û serokê komarê xwe bide kuştin. ? ev çi nemerdiye, ji aliyê evan rewabêjên van rijîman ve ku, her roj em wan li ber xwe dibînin û ji me dixwezin; Gereke em di riwê leşkerên dijmin, ên “Hêzên Hevben” ê de rawestin û li hember wan şer bikin.

   Di baweriya me de û dema ku, wê yekê ji me dixwezin, ew û ji bilî yên me gotine pir tiştên din jî ji bîr dikin, an jî ya rast naxwezin bibînin. Tevî ku em dizanin, ew xwestekên wan, ne dîtin û baweriyên wanin û “camêran” li nanê bi rûn digerin; Bi hezarê Dolaran dikete hesabê wan ên Bangên li der ve.

   Tiştê herî pêşîn ku, ew naxwezin bibînin û xwe têde ji bîr ve dikin; Guherîna konevaniya berê bi yeke nuhe ku, pir zaraw û li gor rewş û heyama îro gerke werin avêtin û bi hineke nuh bêtin guherîn û yek ji wan zaraw û têgihêştan, zarava “welatparzî” ye; Ewa bi me dide fêmkirin ku, ji her dewletekê re xasmayên wê hene û çênabe ti kes destên xwe dirêjî hundirê wê bikin ji ber ku, ew yeka, tiştekî wanî hundirîne. ? wilo ew xwe ji bîr ve dikin ku, di bin heyama şoreşa têknologiya de, ew xasmayî hatiye pişaftin û gerdûn ne tenê bûye gundekî elektironîk ê biçûk, lê ew bûye malek û heya em dikarin bibêjin ku, yek ode jî.

   Lew re û eger ku, hinek bixwezin di hundirê evê odeyê de tiştekî xerap bikin, dê ziynê ne tenê bighînin xwe, lê akam û lekeya wê pîsîtiyê, dê li hemûyan jî keve û em îro evê yekê di karên terorîzman de dibînin ku, çawa dikarin ziyan û wêraniya xwe bighînin hundir bajarê Waşontin bi xwe û evî tiştî hêşt ku, “Cîhana Yekemîn” xwe bide hev û hêzeke xwe di bin navê “Hêzên Hevbend” de bişîna <raqê û daxwaza wan, guherîna me be da ku, em jî derbasî jiyana îro bibin û ne li derveyî jiyanê “bijîn”.

   Tiştê din û bi xwestin û doza guherîna ji hundir ve, ew careke din xwe ji bîr ve dikin ku, bi “xêra” evan rijîm, sinc û yasayên ku ji sedê salan ve weke xwe mane û hêştine civaka me di heyama koletiyê de bête kuştin, dê banga guherîna ji hundir ve weke destavêtina zilekî be, ji ewê bi lehêyê re diçe. Bi gotineke din û piştî ku, evan rijîman karîbû bi dehên salan li ser danîştok û zikê xelkên rûnin û her serokekî ji yên evan rijîman xwe weke “Xweda” yekî bibîne, dê ne tenê zor be ku ew bête guartin, lê ewê xewnerojek be jî.