anmeldung

Payîn

Pîr Rustem

- Ê, ev çi ye looo. Ev bû çar katên min in li vir diçim û têm bêyî ku karibim.... Lê ji berî ku ew karibe gotina xwe kuta bike, çavên wî bi ewê Tirambêlê dikevin, û ew yeka dihêle ku bi xortî bazde pêşiya wê û herdu destên xwe ji ajovan re hilde, ev yeka wî hêştibû bûr-mecbûr ajovan pêle firênan ke û di ber lingên wî de raweste.

- Te xêre yabo eger ku em hinekî bi lez bana dê tirambêl li te biqelibiya. Lê wî gotinên ajovan weke ku ji yekî din re bin bihîstin û bi rûniştina xwe re, di rex yê ku di danîştoka paşin de rûniştibû, ji ajovan dixweze ku ew bilezîne; (Yek nizanibe dê bêje ku tu parêzgerê vî bajariye û tu li şûna kar mayî, yabo hûn ji sibê heya bi nîvro li piş wan maseyan rûniştine; yan çayê vedixun an jî bi xaçegotinan dilîzin). Ew ji xwe û berê tijî bûbû, vêca negerekbû ku ajovan wî bêtir gerim bike, lewre di cih de hêşt ku ew xwe hilweşîne bêyî ku zanibe ewên pêre siwar kîne.

- Ê law birako ev çi rewşe, ji berbanga Xwedê de em ji mal dertên da ku em ji karê xwe dereng nemînin. Vêca çawa yek dê neteqe ku piştî bêtirî katekê karibim bi du camêran re li tirambêlekê siwar bim, hîne ne li otobîs. De ka ji min re bêjmêre eger ku rojê bîst û pênc diravan bidim ji bo bighêm ser kar dê çi ji xwarin û vexwarinê, ji kinc û kola, ji nesaxî û dermên re bimîne. Li welatên xelkê, ew karkerên xwe bi tirambêlên kargehê dibin û tînin û ne wî ji dilovaniya ajovanên otobîsan re dihêlin; ku her katekê yek dighe rawestgehê û ew jî ser û hundir dagirtiye û ku tu lawê bavê xwe bî tuyê karibî xwe bi deriyekî ve û li boyî bezê, daleqînî.

- Yabo eger ku weke tu dibêjî ev bû kateke tu li benda otobîsê mayî, te çima bi meş neda ser rê, hin werzişiye û hin jî te ti ziyan nedighan beriya xwe. Ajovan dikir ku wî ber bi tûjîtiyê têve de û di bin re li çavên herduyîn din dinire, wî ew yeka bi dek û tinazî gotibûyê.

- A te jî raste. Li welatên normal dê çareyên normal jê re bêtin dîtin, lê bila tu zanibî ku heroj ez û çendekên din em wilo dikin, heya ku berf û baran jî li ezmên bin, lê îro min di xwe de nedît ku ezê karibim bi meş bighêm ser karê xwe. Lewre min got ezê li benda otobîsê bimînim û hinekî laşê xwe rihet bikim, belkî ku karibim heya bi derengî şevê kartên şansê bifroşim, helbet piştî ku ji karê sibê vegerim; Ji ber ku bi xêra vî welatî me bêtirî çend karan naskirî û.... Lê Memoyê MISTÊ dê careke din nikaribe gotina xwe bibe serî.

Ji taxa Eşrefiyê ta Suryana nuh çend sed mitrin û ew pir bi lez hatibûn birîn, û gava ku tirambêl di devê wê avahiya, ku dihêşt Memo di aliyê rê yê din re û bêyî ku ber wê binire bimeşe, radiweste û ew hrdu camêrên ku bê deng rûniştibûn peya bibin û ji wî jî bixwezin ku bi wan re dakeve, wê hîngê dê nasbike ku (kerê bi tûr de rît).

- keremke, tuyê li ba me laşê xwe rihet bikî. Yekî gote Memo û bi zendê wî girt û ew ji tirambêlê vekişand. Ka çi heye we xêre.Ezê Ji kar bi mînim û...

- Dê were û riyandinê pir negereke.Memo heya ji berî kêliyekê weke bilbilkî bû, lê nizane çi bi zimanê wî hatiye û çima ew weke kulavekî di devê wî de ziwa bûye.

Bi rêve û ji berî bighînin oda payînê wî çend kulemist xwarin[ lê ew di hundirê xwe de bi wan razîbû û tirsa wî ji piş van kulemistaye. Demeke nedirêj derbas bû[ û yek ji ewên ku bi wî re di tirambêlê de bû hat û ew bi xwe re bir. Li ber deriyê herî gewre û mezin rawestiya û bi hemû dilovaniya tiliyan li wî derî da[ û piştî kurte demekê ew, û bêyî ku ti dengan bi derî xîne, vedike û tev Memo dikevin hundir.

Holeke ne li bal û bîr û baweriyaye. Erê Memoyê MISTÊ kêm caran derbasî cihên gewre û serokan bûye, lê hincaran û ji bo hin karan derbazî oda serokê karê xwe dibû, wî di wan çaxan de bizav dikir ku pir bi zîzî û heya jê dihat gavên xwe ji hev dûr dixistin da ku rûyê mokêta li erdê rêxistî bi solên xwe yên bi gemara Eşrefiyê riswa neke û eger ku fedî nekira dê wî jî weke S. BERKAT solên xwe li ber derî danîna û derbazî hundir biba. Lê ew cih û hola serokê wî yê li kar li ber ya nuh weke koriyekê ye.

- Ez benî ev ewe. Bi ketina hundir re wî kesî lingek li ber ê din danî û gote serokê xwe. Lê bêyî ku ewê Li piş masê rûniştî serî hilde dest hejand û hêşt ku ew bi gavekê bi şûnde vegerê û careke din bi pişt xûzî ji odê derkeve û dema ku Memo jî dixweze pêre here, ew destekî xwe dide piştê û jê dixweze ku ew bi tena xwe, di wê odê de, tev ewê ku li piş masê rûniştî bimîne.

Piştî demeke pir giran û ker, Memo yê mistê seriyê xwe ji nav lingên xwe dertîne û hêdî-hêdî li dora xwe dimeyzine. Erê bi ketina odê re, ferehî û zengîniya wê bala wî kişandibû, lê wî bi hûrkî bala xwe ne da bû dardora xwe û zorbaziya odê nenasîbû, ( Belkî ew bêtirî deh mitran jî hebe ). Wî dirêjiya odê di ber çavên xwe re derbazkir. ( Lê berê wê jî ne bi pirî ji dirêjiyê kêmtire ).

Ew bi xwe jî, û tevî ku li piş maseyekê rûniştibû ku yek dikare fîlekî jî di pişt de veşêrê, weke dêwekî ji yên ku ji evsanên bapîran derdikein dixûya tenê ew ji navikê û jorda dixûya, zikê wî yê li ser masê vehesa xwe dîtibû, nîvê wê girtiye û seriyekî ji yên berana ku li ser ustiyekî guran paldaye jê re nîşan dide ku wî çiqas berxik daqurtandine, Lê ew pirtûka ku, wî li pêş çavên xwe weke perdeyekê hildabû, rûdêmê wî diveşêre û tenê hin caran û dema ku wî rûpel diqulbandin çavên Memo bi ber çavkeke bijîşkî, ku wî kesî li ber çavên xwe danîbûn, diketin,

Piştî ku ew cih bi zarbaziya xwe hinekî di çavên wî de kedî dibe, û herdiçe dem giran dibe ew hest dibe ku ji karê xwe pir dereng ma û ev yeka dê bihêle ku serokê wî bi ser de biqîre û belkî ew hinekî ji mehana wî jî bibire.Vê têgihêştinê hêşt ku ew bizavên xwe bike da ku bala ewê Li ber masê rûniştiye bikşîne ser xwe, lewre xwest dêng bi xwe xîne. Lê weke ku yekî zimanê xwe winda kirî deng ji wî nehat, careke din hewil da xwe lê bê sûde bû, evê yekê hêşt tirsa wî zêde bibe, lê tevî wê jî wî çend gav ber bi masê avêtin û xwest bi wê liva xwe û bir- bira zimên çavên wî ji rûpelên pirtûkê derîne, lê bêyî ku ew çavan li wî hilde yan jî deng bi wî keve, destekî hildide û ji wî re nîşan dide ku vegere cihê xwe yê berê. Ji berî ku Memo vegere ewî cihî, xwest nasbike ka ev çi pirtûke ku hêştî bala wî evqasî bikşîne, lê nikarîbû ji bilî gotina ( Mirov ) bixwenda.

Çend katên din di borin, gêrik ber lingên wî dikin û herdiçe kerîtiya odê giran dibe û gir-gira dengan di mejiyê wî de bilind dibe. Erê wî di wan çend katên bihurî de bizavên xwe kiribûn, û tevî ku dengê xwe jî vegerandibû, Lê hertim ewê li ber masê rûniştî û bi nîşanekê Ji destê xwe ew dida rawestandin, heya di ewê cara ku hinekî dengê xwe bilind kiribû ku ew ji karê xwe ma û ka wî ew ji bîr kirî, dîsan jî deng bi wî neket û tenê bi tiliya xwe nîşan da ku ew devê xwe bigre û zincîra ramanên wî nebire.

Piştî ku xwîn di laşê wî de ziwa dibe û dihêle zerbûna wî bêtir tîr bibe û piştî ku dema berdana karkiran dighe dawî. Ew camêrê ku li piş masê rûniştibû bi hemû aramiyê ewê pirtûkê ji dest xwe datîne û pêre jî û eynî bi wê aramiyê, berçavka xwe datîne ser wê û gava ku destên xwe dide piş ewî seriyê berana û dixweze çend xurpîna ji movikên pişta xwe berde, bi çavine beq û dengekî şêt, lê bê qîr, Ji wî dipirse

- Tu li vir çi dikî. Ev pirs weke sîtilek ava sar bi ser seriyê Memo de tê xwar, lê ew bi dengekî pir nerm û lerzok dibêjêyê

- Ez benî rêzgirtin. Ji vê sibê de we ez li vir girtime min çend caran...Lê ji berî ku ew gotina xwe kuta bike ewê Li piş masê rûniştî radibe ser xwe û jê dixeze ku ew nêzîkî wî bibe, heya dihêle ku sîngê wî li keviya masê bikeve û pêre jî nasnama wî jê dixweze.

- Tu bû ewê ku di tirambêlê de axivîbû. Careke din bi wê aramiyê di axive.

- Belê E ez benî, bes...

- Tu xwendeyî yan na. Ew careke din gotinên wî dibire. Pirsa wî dihêle Memo hinekî bê deng bimîne, û ew awirekê Ji wî vedê.

- Na ez benî. Memo xwest bi evê derewa xwe hinekî gunehê xwe sivik bike û ew ayeta ku dibêje, ( Ewên dizanin û yên nizanin wek hev nabin ), tê bîra wî.

- Nexwende û girgirokî. Wî hîne gotina xwe bi dawî nekiribû û pêre şeqamekê dighîne Memoyê MISTÊ, lê ji berî ku ew karibe xwe li ser lingan bigre û careke din ustûyê xwe vegerîne cihê berê û weseka Mesîh bi cih bîne ku, (Rûyê xwe yê din ji wî re amedeke ). Ew kes li wî ranaweste û şeqama dudiyê Jî dighîne ya pêşîn û dihêle girîz tevlî xwînê ji dêv û poz, û heya bi çend gavan, bi peke. (Ev îro kuta bû û siba weke îro tuyê vegerî vî cihî ) Bi gotina xwe re dest datîne ser morikekê û bi dengê Zengil re berdevk dikeve hundir û jê dixweze ku wî ji hundir derîne, bêyî ku nasnama wî lê vegerîne.

Weke ku tu yekî ji tirbê bikşînî, Memoyê Mistê Jî ji devê wê avahiyê bi rûyekî beravêtî û şikestineke pir kûr derdikeve û lingan li dû xwe dixuşîne. Wî dihêşt çi yên di kêleka wî re biborin, carekê Ji piş ve jî bala xwe bidinê. (Cima ev yeka û ka min cikirî ). Erê wî pir çêrokên wilo, û ji zûde jî, dibîstin lê kêm caran ew bawer dikirin û ew çêrokina vedikerandin derûniyeke nesaxî ku li piş wane û dixwazin bi wî awayî tiştan mezin bikin û rûyê welatê xwe pîs bikin, tevî ku digot; ( Belê hinek tiştên ne baş hene û gereke ew bêne guhartin lê ne bi bêtara tê gotin û belavkirin). Lê çêroka îro hêştiye ew ji hundir ve biherife.

Roja din û ji berî sozê bi çend nimûneyan ew gihîşt devê avahiyê û ew pelê duh ku, û ji berî ku ji devê deriyê odê derketa, dabûnê dide dest dergevanê herî pêşîn. Piştî ku ew wî rûpelî dixwîne, rê ji wî re vedike û bi nirîneke ne zelal lê dinire. Ne gerekî wî bû ku ji tikesî bi pirse dê çawa derkeve cem serokê wê şaxê; Wî hîne duh, û piştî naskir dê siba dîsa vegere cem wî, riya xwe baş di ber çavên xwe re kiribû; Ta ku ji tikesî din nepirse û rê ji wan re veneke ku tiriqiyên xwe bi wî bikin.

-Tevî ku ew ji berî sozê gihîştibû wir, lê gava ku derî vedikin û wî derbazî odê dikin dinire ku ewê duh eynî weke cara çûyî rûniştî; ( Belkî ew ji wir nelivîbe, lê çikatiya wî ne ya ku yekî şeva xwe li piş masê borandiye. Ew çiqas zû ji mal derdikeve, belkî ew tê û çend çokdanên nimêjan li piş mele dike û ji wir ew derdikeve vir ). Dema ku ew dikevin hundir û silav û rêzgirtina wî dikin û bêyî ku deng bi wî keve, Memo dinase ku rojeke din weke ya duh li pêşiya wiye, lewra û piştî ku çend kat ji wê payinê tên mirdar kirin, ew dighe ewê çareseriyê ku, piştî tiştekî di ber çavên xwe re ke, an jî gotinek di mejiyê wî de bipişkive, ewê bide dû wê û hevokan ji hev birêse û ewê wilo karibe zora demê bistîne.

Di çend rojên pêşîn de wî bi ketina hundir re silav û rêzgirtina ewê Li piş masê rûniştî dikir, lê piştî ku dît bala wî bi vê yekê nakşîne ser xwe, û ew çavên xwe ji pirtûka ( Mirov ) dernaxe û wî ji wê payîna ji sibê ta piştî nîvro re dihêle da ku bi eynî wê heyama berê rabe ser xwe û du şeqamaên weke ên roja pêşîn li wî xîn, hema ew bê deng derbazî odê dibû û dest bi wê werzişa xwe ya ramanî dikir, lê evê yekê karîbû tenê çend rojan wî mijûl bike û di dû re ew jî û weke her tiştekî din bûbû karekî normal û gerek bû çareyeke din bibîne, da ku karibe li ser lingên xwe bimîne û di nîvê rê de, odê de neyê xwar.

Îro jî û weke her roj wî pîreka xwe şiyar kir da ku çend pariyên nan bixwe; Wî dizanî dê rê tinebe ku karibe weke berê, di nîvê roja kar de, çend pariyan bi çayeke gerim re daqurtîne. Evê çêrokê pir pêgirtên wî guhartibûn û wî li gora jiyana xwe ya nuh pêgirtine nuh ji xwe re danîbûn; Ew hertim û piştî digihêşt ser karê xwe diçû avrêjê, lê ev yeka di jiyana wî ya nuh de xewnekbû û jê re dernediket, lewra berî her tiştî û piştî ji xew şiyar dibû wî dev dida avrêjê. Îro jî û piştî ku ji wir vegerî û dev û rûyî xwe şûştin û hat li ber xwarinê rûnişt û çend pariyên nan daqurtandin, hema pêre jî û ji nişkava dest avêtin cilên xwe û ew ji nuh ve ji xwe kirin. Wî biryar da ku nema derê wê avahiyê û çi dibe bila bibe.

Cindirês - 2002.

çapkirin