Mes‘ûdê min.. tu li kû yî!

 Qadir Egîd

Tîrêja  rokê  pûrta serê mirovan  dişewitîne, dikizirîne, germahiya laşên lerzokî, ku ji berê de bilind bûye bilindtir dike, navbera herdu mijankên  şil pir teng dike. Zifta(qîr) ku riwê kolana firh a ku ji xelkên sergerdan û şaşmayî dagirtî nerm bûye. Golên ava ku li ser wê zifta germ çêbûne, mirovên tî di dereweke xweş de werdike, ew ne  av e… rewrewk e..!

Pîreke hejhijî ji nav wan komên çavsor û dilşkestî, felekê cihokên kulan di riwê wê de kolane, rehên destên wê pûç bûne, mîna rehên temenê ku di nêrîna wê de, tiştekî hêja ku li ser bisekine tê de nemaye. Ev pîra ya li xewle, ser kevirekî runiştiye, bi destê zarokekî piçûk girtiye, dibe ku neviyê wê be. Dismalka xwe ya rengîn di destekî xwe de kom kiriye, destê dî daye ber riwê ku di bin giraniya vê bendewariyê de, bê rewa maye.

Ji nişkê ve çeng bû, hûçikê xwe rast kir û pê re dengekî xurt û bişewat ji herderê laşê wê derket û got:

- Mes‘ûdê min…tu li kû yî..!? Ew mabû..ew jî kuştin…Gurên devbixwîn li me hatine xezebê.

Bi wî dengî re, komên pîrekan, zilaman, zarokan tev de bi hêzeke xurt rabûn, bi aliyekî de  beziyan. Li hev terpilîn, bi ser hev de ketin, bû carcara zarokan, qîrqîra dayik û bavan, lîrelîra keçan.

Pîrê, xwediya wê qîrînê, desmalka xwe li ser serê xwe li ba kir û kir lîrelîr. Ew heftê salên ku li pişta wê ya xûz siwar bûne, nikarîbûn bandora xwe li tevgera wê bikrana, mîna keçeke çardeh salî li ser wê qîra sincirî pêxwas û bilez diherikî, hewl dida xwe ku beriya her kesî wî hembêz bike.

Hibriya ku porê mîna kulav dinuxumand, ji ser serê pîrê hate xwar, lê pîrê nesekinî. Desmal ket, pîrê nesekinî. Neviyê wê likumî, li pey ma, pîrê nesekinî. Zaroka li erdêketî giriya, bang kir, deng neçû pîrê…… pîrê careke dî nesekinî!.

Deng nema ji pîrê tê, çavên wê zirdoq bûne, bi desta di-axive, lêvên wê zuha bûne, pîrê ji qama xwe de hatiye xwarê….ketiye….!!          

Ji nû ve, li pey xwe fitilî, li neviyê xwe nerî û got:

- Mes‘ûdê delal rabe, berxikê pîrka xwe rabe, rihê min di ber rihê te keve megirî, ez pîrka Mesûd im, ez pîrka şêra me.

 Careke dî serê xwe rakir, li koma xelkê meyze kir, serê xwe bi kerb hejand û got:

Mes‘ûdê min, were bi gaziyê ve..!!? Em careke dî hatine xapandin weke her car,Qamişlo bûye qalik, qaşik, ardû, xwelî…!!

Li kurê xwe temaşe kir û berdewam kir:

"Rabe Mes‘ûdê min rabe, ma tu jî ket?. "

Pîrê  hêz da xwe, rabû, destê neviyê xwe girt, ew hembêz kir, xwîna wî paqij kir, serê wî maç kir, baş li çavên wî nerî, destê xwe xiste bin çena wî de û bi jor de rakir, du hêsirên  mezin di çavên wê de lîstin beriya ku tiliya xwe ber bi riya dûr ve veke û bibêje:

"Kurê min: wa ye laşê pak û pîroz anîn, laşê peyva rast, vîna gel, zimanê bê zimanan, şûrê îslama durust, hêviya yekîtiya partiyan, wa ye laşê şêxê pakrewanan, Maşûqê Xiznewî bi ser me de hat.

Kurê min: Qamişlo vala ye, şêx Maşûq nexuya ye…!!"

Pîrka te bi gorî be, ez ê du peyvan ji te re bibêjim:

Qîrîna pîrka te çemê Diclê qut kir, li devê dergehê serokê min sekinî, mixabin, bersiv neda.

Kurê min, min navekî pir giran li te kiriye: Mesûd, hêviya min ji wê hêviyê, ku tu jî weke Mes‘ûdê mezin mafê roniya çavê gel jibîr neke, divê ku xwîna şêxê me tim û tim ji mejiyê we bixwe, perda dilê we biqetîne, şaşika ku di xwînê de maye, nayê şuştin ku ne bi xwînê be.

Careke dî bi destê neviyê xwe girt, pêxwas û ser vekirî bazda, pêre bang kir:

Mes‘ûdê min…şêxê min kuştin…tu li kû yî..!!!?

Qamişlo    5/6/2005

Qadir Egîd

Ebdilqadir-egid@hotmail.com

çapkirin