Karwan

                                                            Rezoyê Osê

Bila bîr û behweriyên karwanê şehîdên Hewlêrê,yên cejna

Qurbana sala 2004 an,bimînin mûmên vêketî di rêya azadî û çarenûsiya pirsa Kurdî de.

   Bila roniya van mûman bibe zemîna hevgirtin û yekîtiya gelê Kurd dijî hêzên taristanîxwazên bedkar û dijminên pirsa Kurdî.

   Bila doz û daxwazên karwanê nemiran,bêtexepaşî,bibe doza

gel û bi cih bên.

                                                               Qamişlo

                                                 01022004                                   

                                      -1-

   Me karwanê yarmetiyê ji gelê  Cezayir  re, ji  bajarê  Amûda

rengî,bi  rê  kir.Dema karwanê  me  barê xwe vala kir,me li ser

şehîdên sînemê lîland û me,ji welatperwerî,ala Cezayir li ser goristana zarokên peritî çikand.Me di guhên hev de got:"Agir kete gova berxên ciwan!" û  gov qeland.

                                  -2-

  Li Amedê stêra karwankuj,di çaxekî çewt de,li me hilat.

Dema  me  nasî, ko  me karwanên  şehîdên  serhildanan winda kirin,me kum û kolosên xwe li Nisêbînê avêtin û li ber

dîloka "Şerefo " govend gerand.Me xwe ji mil û navmilan

hejand.

                                  -3-

   Ba û bahoz  li me rabûn  û barana tirş laşê me keland.

Dengê me,di sebetên sîngan de,bû pîşo û agir bi bedena me ket,kesekî xwe ne leqand.

   Hêsirên me ,di kurihên çavan de, bûne xarikên pîpoqî  û cobar li ber wan hatin girtin.Me nema pêşiya xwe peland.

   Me karwanê  bêcan li pêşingeha Helebça bi cih û war kir û rûmet lê vegerand.Çiyayên Barzan bi ser me de hêrivîn û hawara "anfalan" qirik li me çirand.

   Me kula xwe bi xwe re hiland,tanî  tem  û  gival  tev bûrîn, asman li me  şîn bû  û  germa  buharê çoxikên

pişkojan,bi darê zorê ,qetand.

                                   -4-

   Çira me, li garsîna " Çwarçira ", vemirî  û  taristaniyê konê wêraniyên xwe,li Berlîn û Viyêna,li ser me vegirt.

   Me karwanê nemiran li ber roniya çavan,bi rondikan

şûşt,bi xilêfan nexumand û di dilê xwe de bi cih kir.

   Em,bi demê re,ne bûne kelemper û ber bê neketin. Bablîsokan konê reştariyê ji ser me virand û singên wî,

ji ser sînga me,hilqetand.Me hilmeke kûr kişand û me

dîroka serpêhatiyên xwe,rûpel bi rûpel,vegerand.

                                 -5-

   Zargotineke Kurdî dibêje:"Ne sala dubuhar,ne pîra bi guhar!".Ev zargotin,weku diyar e,bi xwerist û demsalan ve girêdayî ye.

   Dibêjin,di saleke wisa dubuhar de,Enter derkete çiyê,

dît  va çûka toretanî  hêlîna xwe  daniye,got:"wey gidî ,

dêmek  çaxê  bazirganiya min e,lê  min rojên xwe  şaş jimartine ! ". Wilo, vedigere  mal  û  karwanê  xwe  bo bazirganiyê  kar dike.Lê,nizane ko hîna "dehekên paşî"

li dar in û rojên seqema dijwar hîna li pêş hene û derbas

nebûne.

   Karwan, bi serkêşiya Enter ,bi rê dikeve.Bi rê de li karwên dibe berf û bandef.Karwan ji serma diqufile.

Hinga Enter hest dike,ko ev buhara xapandek e û rojên

zivistanê,yên giran,derbas nebûne.Rê li ber têne girtin û çare nayên dîtin.Radibe devehekê digurîne,sebeta sînga wê vala dike û bi çekên xwe ve dikeve sebeta deveha gurandî de.Wilo,xwe ji seqemê diparêze tanî lê dibesibih.

  Dibêjin,li vegerê,Enter rêya xwe bi çûka ser hêlînê dixe,

dibîne va çûk di hêlîna xwe de hişk bû ye,hinga dibêje:

"wey gidî çûka toretanî,te mala xwe wêran kir,ya min jî di rex de danî !".

                                                           Qamişlo

                                                         27.01.2004