Mehîr

 

                                                Rezoyê Osê

                      

                           -1-

 

   Di serboriyeke folklorî de,dîkê malikeke gundî winda

dibe.Bav ji xortên malê re dibêje:"Li dîkê xwe bigerin!".

Lê,xort ji xwe fedî dikin.Gotina bavê xwe di ser guhên xwe re tavêjin û li dîk

nagerin.

   Piştî demekê,kerê malê winda dibe.Bav dibêje:"Li dîk

bigerin !".

   Wilo,çêlek jî winda dibe.Bav dibêje:"Li dîk bigerin !".

 Dema hesp winda dibe,dîse bav dibêje:"Li dîk bigerin !".

   Hinga,xortên malê bi zivêrbûn bersiva bavê xwe didin:

"Em dibêjin,hespê me gormendî bûye,tu dîk di bîra me tînî.Ma em ê li dîk siwar

bibin !!".Bav bi nermî li wan vedigerîne:"Roja dîk gormendî bû,we dest

nehiland.Eger hinga hûn li dîkê xwe bigeriyana,ne ker,ne çêlek û ne jî

hesp gormendî dibûn !".

 

                                 -2-

 

   Me,di sala 1962 an de,nasnameya xwe winda kir.Me nizanî çawa û li kû lê

bigerin.Em li vir ketin,li wir ketin,lê kesekî guh li me nekir.Wilo,ji

bêçarî,nav û zaravên me hatin guhertin.Me,li gorî zanebûna xwe,bizav

kir.Loma,me sloganên"Yekîtiya bênasnameyên cîhanê"

rakirin û xwe bi wan mijûl kir.

   Me,di sala 1973 an de,gundên xwe winda kirin.Me nizanî çawa û li kû li wan

bigerin.Em li vir ketin,li wir ketin,lê kesekî guh li me nekir.Wilo,ji

bêçarî,navên gundan û rengê xaka wan hatin guhertin.Me,li gorî zanebûna

xwe,bizav kir.Loma,me sloganên"Yekîtiya

birçiyên bêxak" rakirin û xwe bi wan mijûl kir.

   Me,wilo jî tûrikê salan da milê xwe û bizava xwe kir,

tanî dem û sal û reng jî li ber me winda bûn û hatin jibîrkirin.Lê,me ji bîr

nekir,ko em mirov in.Me siloganên "mafê  mirovaniyê" rakirin û xwe bi wan mijûl

kir.Lê,ne kete bala me,ko hinga wê jimara mirovan li ser gokezemînê pir dibe û

em dê bibin gunehkarên hevparkirina gepa nanê mirovin din.Me qîma xwe bi

birçîbûnê anî û siloganên xwe di ber xwe de berdan. Lê,dem gelek triştên ko ne

li bala mirov in jî tîne bala mirov.

 

                                -3-

 

   Dibêjin,Smaîlê dîn,berêvarekê giha gundekî.Xwe li odê girt û bû mêvan.Axê

zanîbû,ko Smaîlo ji hêkên qelandî hes dike.Lê,qewêtiya şîva mêvanê xwe,bê ko bi

nav bike,kir.Gava şîv hat,dît va mehîr e,got:"Law,hûn zanin,ko Smaîlo ji hêkên

qelandî hes dike.Ev çi mehîr e,we li ber daniye!.Ez di şûna wî de ba,min ê

mehîra we di ser dikê re kup bikira!!".

   Smaîlo,bi vê gotinê re,yek nekir dido,rahişte mersefa mehîrê û di dikê re

kup kir,got:"Xalo,tiştê ne li bala mirov jî,tu di bala mirov tînî..!".

 

                                                               Qamişlo

                                                             10.12.2003