Rêwî

                                                         Rezoyî Osê

                                   -1-

   Di kelepora Kurdî de serboriyek heye dibêje,ko carekê du rêwî

digihin hev.Yek  ji  wan  bajarvanî  û  xwenda ye.Yek jî gundî  û nexwenda 

ye.Bi  rê  de  hev dikişînin  axaftinê.Yê  bajarvanî saltgîriya/xwerûtiya/yê

gundî hest dike,dixwaze fenekê lê bike,dibêje:"Pismam,rê dûr e.Were em

têderxistinokan bavêjin ber hev.Yê tê derxe,wê diravekî bistîne.Lê,ko tê

dernexe wê diravekî bide!".

   Mirovê gundî xwe nade ber vî mercî,dibêje:"Heyran,tu xwenda yî,ez nexwenda

me.Em ne hemkûfê hev in!".Wilo li hev dikin,ko dema yê gundî tê dernexe wê

diravekî bide,lê ko yê bajarvanî tê dernexe,wê du diravan bide.

   Piştî lihevkirinê,dora pêşî dibe ya mirovê gundî,dibêje:

"Tiştekî min heye,bi heşt ling û du seriyan e,çi ye?".

   Mirovê bajarvanî çiqasî mêjiyê xwe diguvêşe jî,tê dernaxe.Wilo,du diravan

dide mirovê gundî û dibêje:"Min

Tê dernexist,lê çi ye!?".

   Hinga yê gundî diravekî li yê bajarvanî vedigerîne û dibêje:"Ez jî nizanim

çi ye!".

                                  -2-

   Ji dehên salan ve Kurd , bi vê saltgêriya gundîtî,xwe di ber bidestxistina

mafên xwe de qurban dikin û kêferateke zor,di vê riyê de,bûrandine û

dibûrînin,lê xapandina wan ne asan  e. Belê, bê  çawa mafnas  in,wilo  jî  di

mafên  xwe nabuhurin.

   Piştî roxandina rejîma Seddamê bedkar gelek rûpel,di

paşeroja Îraqê de vedibin.Her rûpelek dibe têderxistinokek. Rêwiyên vê

paşerojê her dimînin miletên Îraqê,ne rêwiyên beyabanên Erebistanê,ne jî

rêwiyên welatên sînordaş.Wilo,

hewl didin,ko Şingal û Êzîdî,Kerkûk û Tirkuman,Mexmûr û

wargirên nû,Kurdên Feylî û warvegera wan,Kildo-Aşûrî  û

doz û mafên wan,Mûsil û sînorên çiyayên Hemrîn tev bibin

têderxistinok,da bazaran li ser wan vekin!.Lê çawa be, bersiv dimîne mafê gelê

Kurd.Belê,çiqas rê û şivîlek ji vê

axaftinê derkevin,her zîlan dimîne yek.Ew jî,gelê Kurd e. Maf û doz û daxwazên

wî ne.Lê,bihna Kurdan weku derya

bêbinî ye,nabe girav û Kurd di kêferat û berxwedana xwe de nawestin.

                                 -3-

   Di pêkenînokeke folklorî de dibêjin,ko şivanekî pezê xwe li qûntara çiyê

qar kiribû û pişta xwe dabû latekê,seyrî pezê

xwe dikir.Pezê wî jî xurû mêşin bû,lê hin reş bûn,hin jî sipî

bûn.

   Rêwiyekî ji meşê westayî,tî û birçî pêrgî şivên hat.Xwest xwe hinekî

vehesîne û,bi şivên re,wensa xwe bîne.Belkî jî

gepek nan,firek şîr ber qefa xwe bixîne.Silav kir û rûnişt,lê

nizane ko şivan jî,ji xwe re,li wensekê digere.Wilo,ketin pirs

û bersivan.Mirovê rêwî pirsî :

   -Mêşinê te çend berî ye?.

   -Yên reş,yên sipî?

Bi ser ko mirovê rêwî,ji vê pirsê,matmayî ma.Lê,bê bihizire got:

   -Yên reş.

   -Ji berekî tanî pêncberî ye.

   - Û yên eipî ?

   -Ew jî ji berekî tanî pêncberî ye.

   -Serê mihê çiqas şîr dide?

   -Yên reş,yên sipî?.

   - Yên sipî.

   - Ji zerikek tanî çapikek şîr dide.

   -Û yên reş?.

   -Ew jî ji zerikek tanî çapikek şîr dide.

   -Yeka wan çiqas hirî dide?.

   -Yên reş,yên sipî?.

   -Yên reş.

   -Serê yekê pênc şeş weqiyan dide.

   - Û yên sipî?.

   -Ew jî serê yekê pênc şeş weqiyan dide.

   -Tu çi êmî didî wan?

   - Yên reş,yên sipî?.

   -Yên sipî?.

   -Buharan wan radikim şevînê,havîn û payîzan li çilo diçêrin.Lê,zivistanan

serê yekê çapikek ceh didim wan.

   - Û yên reş?.

   -Ez wan jî buharan radikim şevînê,havîn û payîzan li

çilo diçêrin.Lê,zivistanan serê yekê çapikek ceh didim wan.

   Wilo,mirovê rêwî kete sergêjeka bersivên şivên,got:Bavo,

Te serê min bi"yên reş" û "yên sipî" qoqiland.Tev jî weke hev in!!.

  Yê şivan lê vegerand,got:

   -Ji ber yên sipî mêşinê min e.

   -Û yên reş?.

   - Yên reş jî mêşinê min e-Şivên bersiva dawî da.

                                                                Qamişlo

                                                     05.02.2004