Rê

 

Serê sibehê ez ketime rê

Diya min ket pêşiya min û pirsî

got:

„Kurro ma tê herî kîderê?“

Min got:

„Yadê qet ne pirse,

derdê min giran e, ne pirse!“

Serê sibehê, bi berbangê re, ez ketime rê.

 

 

Bi rojan min rê derbas kirin û çûm.

Gava ez westiyam, li ber kaniyan rûniştim.

Zozan û çiyan ji min re merş raxistin,

baxçe û dehlan gul vekirin

Serê sibê, bi berbangê re, ez ketime rê.

 

 

Ji rojan rojekê ez gihaştime Xursê.

Ez li wir pêrgî bûm keça çavşînê

Bejin zirav, gerdan bi morîk,

por jî zer bû mîna zêrê!

Serê sibehê, bi berbangê re, ez ketime rê

 

 

Li ber çemê gund, em hatin cem hev,

min got:

„Qîzê hinguvekî bide min ji dev“

Ewê destê min girt û danî ser memikê çepê

û bi ken got

„Xorto tu pir ciwan î, ma tu dizanî evîn çi ye?

Agir bi bedena min xist û bazda bi rev

Serê sibehê, bi berbangê re, ez ketime rê

 

 

Şevekê li esman stêrkek çû xwar,

dilê min kir tar û war

çavşîna min serî danî

û ez hiştim bi tenê... stûxwar

Ew roj û ev roj e, ez digerim

diyar bi diyar...

Serê sibehê, bi berbangê re, ez ketime rê

 

Stockholm, Bremen, Tirmeh 2001