BENDEWARIYA EVÎNEKE GUNEHKAR

Rûkiye Özmen, E-meil.rukiyeozmen@hotmail.com

Bayekî sar dişêliya, bêhna  kuzûrê jê dihat, lê ew hînî ser mayê  bûbû, jiyana wî ji derve derbas dibû,  kesî nedidît, ku ew kengê tê rawestgehê û kengê ji rawestgihê diçe, timî li wir dixuya.

Ew mîna heroj, berî herkesî  li ser kursiyê rawestgehê rûnişt, kîsikê titûna xwe derêxist û bi destên xwe yên ji sirê xerpijî, çixara xwe pêça û xiste nav lêvên xwe yên qelişî. 

Çeqmeqekî kevin ji berîka xwe derêxist, çixara xwe pêkir û ji kezebê kişand, bi miza pêşîn çixara stûr birîndar kir.

Bayê sibihê pora wî ya dirêj a bîrovî li ser simbêl û riha wî ya ji dûyî çixarê zerbûyî werdikir.

Bi destekî çixware digirt û destê din li qotiya bîrayê digerand; diranên wî tev zingar girtibûn, hîna qotiya wî vala nebûbû, dest avêt qotiyeke din û bi ser xwe de kir.

Bajar hedî hêdî hişyar dibû û rûniştivanên bajêr qesta rawestgehê dikirin.

Ew rawestgeh navenda bajêr bû, hema hema rêwengîtiya bajêr tevayî ji wir dest pêdikir.

Xwendevan û karker tev li wir siwar dibûn diçûne kar û dibistanê.

Êdî herkesî ew dinasî û herkesî kursiyê wî jî dinasî, ne kesî pirs jê dikir ne jî kes li cihê wî rûdinişt.

Awira wî tenê li deriyê otobûsê bû, dema otobûsek radiwestî, dilê wî, ew dibir ber derî û awirê wî yê tijî bêrî, li çavên wê digerandin.

Dema ku nedidît, xwe bi şûn de vedikişand, êdî şifêrê otobûsan jî  bi wî dizanîn, ku ew ne rêwengî ye.

Keçekê û xortekî destên hev girtibûn û dimeşiyan. Keçê kaxeteke ku çend rêzên nivîsê li ser bûn avête teneka qirijê. Dema çavê wî bi wan ket, bi hêrs rabû ser xwe û got: Kaxeta xwe li vir nehêle, wê bi xwe re bibe!.

Keç û xortên kelgerm pêkeniyan û bêyî ku ti bersivê bidinê, wan milên xwe li hev kişandin û meşiyan.

Hîna di hêrsa wan de bû, dengê otobûseke din hat, li ber derî rawesta û nihêrî, lê ji wê jî tikes peya nebû.

Dîse hîsên wî yên germ sar bûn, di cihê xwe de rûnişt û bîra xwe bi ser xwe de kir, heya dilop jê werivîn 

Ciwanekî ku pantorfereh û jêde hatî xwarê, li ber wî qaqilka şekirekî avêt, bi hêrs da xwe û got rahêjiyê.

Ciwanê bê tore û mehrîfet bi kenekî mekroh got, tu vala yî, dikarî bixî berîka xwe, û meşiya.

Roj hatibû nîvro, hinekî qerebalix kêm bûbû, êdî herkesî diçû xwarina nîvro dixwar. Lê xwarin û vexwarina wî tenê bûbû mey û çixare.

Serê xwe kiribû ber xwe û bi wê difikirî, rûyê wê di çavên wî de rûniştî bû. Pêjnek kir, serê xwe rakir, çavê wî bi şûn ve bi jinekê ket, ji cihê xwe rabû û bi çend gavên dirêj  xwe gihandiyê, destê xwe dirêj kir, ku bavêje milê wê, lê belê jinik lê qulibî û bi qulibandina jinikê re, pêleke germ ji fihêtiyê û yeke sar ji kelecana ku lê cemidî bû pêde hat, serê xwe kire ber xwe û vegeriya ser kursiyê xwe.

Bîrayeke din vekir, da vexwe, lê ji bo ku hinekî jana birîna xwe sivik bike û careke din, bi baweriya ku wê ji rastiyê dûr bikeve, demeke din xwe bixapînê, berê xwe da qehwexana pêşber rawestgehê, ku lê mey jî difirotin.

Dema giha nava kolanê, wê demê otobûseke din hat, ew qulibî, ku vegere, şufêrê otobûsê şelişî, li şûna firênê, pêl gazê kir, di bin tekerê otobûsê de, mîna keremperekê li hev qulibî.

Coyên sorxwîna zirav li ser canê wî tev li hev dibûn, hemû kesên di otobûsê de û li wan deran, di ser wî re bûne kom. Xatûneke porreş a bejinbilind, çavbelek jî ji otobûsê daket, bi mereq ber bi koma mirovan ve çû, pêve çû, xwe hêdî hêdî di nav mirovên kombûyî de nezî kir, daku bizanbe ka çi bûye.

Lê dema çav pêket, tevzînok bi laşê wê de gevizîn; xwîna wê bi lez kelî, bêyî ku bizanibe ew kî ye, dilê wê destên wê avêtin milê wî û lê nihêrî, dil û ramana wê serûbino bû.

Dema mêrik mijangên xwe, yên ji xwînê şil, giran li ser hev rakirin û lê nihêrî, giyan bi laşê wî de hat û bêyî ku biaxivê, tenê li çavên wê yên belek nihêrî û di bêriya evîna wan de noq bû, rondikên çavê wî, piştî çend salan careke din bariyan, di nava qermîçonkên rûyê wî yê ziwa de winda dibûn.

Destê xwe giran avête sînga xwe ya birîndar, ew toq û nota ku li ser nivîstibû, ku li vê rawestgehê li benda min be, ber bi wê ve bir. Dema xatûnê dest avête wê notê, nivîsa li ser qaxeta spî hinekî xira bûbû û dilopek xwîn jî ketibû ser, laşê wê reidî û teliyên wê hêz windakirin, ku bigire. 

Ne guhên wan pêjna mirovên li dora wan dikirin, ne jî çavên wan tikes didît.

Ciwanekî kin hat li ber rawestiya û got, dayê were em biçin, bavo bang te dike.

Mêrik tenê ew his kir û got, min ji te hezkiribû, ji te tenê, ji te. Bi hezkirina te min ji vê rawestgehê jî hezkir, ez li benda te bûm, va ye tu hatî, lê berî ku tu min bibînî, te bi tekerê otobûsê canê min berda erdê, ava canê min meyî. Bi dîtina te jî, te dil berda erdê. Ew dilê ku tenê tu di bin perda xwe de veşartibûyî û sînga min tenik kiribû, te bi nasîna xwe her zarok û paqij hiştim, te bi çûna xwe bi  bêrî û bi hêvî hiştim û bi hatina xwe te ez kuştim.

Cara dawî dilê wî lêda, guh û laşê wî cemidî û perda reş hêdî vebû, kete ber çavan, her çirkekê (saniye) ew bi salan ji jiyanê dûr dikir, lêvên wî reidîn û her tişt rawestiya.

Bijîşkên li tenîştê, ew kirine erebê û birin nexweşxanê.

Jinikê nedizanî lingên wê, wê bi kû de dibin û li texsiya ku mêr û kurê wê têde siwar bû, û cara dawî şopek li rawestgehê ma; ew jî dûyê eksoza texsiya wê û ereba nexweşxaneyê bû .