BÊRIYA TE  EZ  BI BER TE VE ANÎM               

Rûkiye Özmen, rukiyeozmen@hotmail.com

Bêriya te lez dida  ponijandina min, ku ez bême ba te, lê tûrê êşê bi pişta min ve zeliqîbû û ez xam kiribûm; her ku min lingê xwe ber bi teve tavêt, êşê dû gavan ez bi şun de dikişandim.   

Destpêkê qet ji te ne xerîb bûm, di hestfûrîna şevê de tu li ser taca mêhvandariya xewnên min bû. Bi derbasbûna hefteyan û mehan bi şûn de, êdî mêhvaniya te sist bû. 

Salan gelek sînor xisetibûn navbera me  û derbasbûna wan sînoran pir zor bûbû.

Tu guhêrîbû, wî bi guhêrandina demsalan re wer xwûyabû, dîwarê  li navbera me de bilind bûyî,  awirên me îdî jê derbasnedibûn,  mîna zembelîtikan  cemidî bi jêr ve sernixûn bûbûn û li benda lêlaneke germiyê bûn.

Ji bo ku  hêviya ditina te dê bipişkiviya, diviyabû min hinekî li ber xwe bida û laşê min ê her ku dixwest li erdê dirêjkirî be, divê min rakira û daba pey dilê xwe yê tu di kûrahiya xwe de veşartibûwî. Piştî hinekî, min xwe da hev, ez ketim rê, da bême ba te.

Diviyabû ez bihatama meyla te, ez bi ber  te ve dihatim kişandim, wêneyê te di di çavê min de rûniştibû û sînga min teng bûbû, hew dikarî barê bêriya te ragire û êdî li ser rûdêmê min dihate xwendin.

Ez ketime rê, lê hin mirovan sînor danîbû pêşiya min, me bi hebûnên wan sînoran hinek ji ramana xwe di vê rêwîtiya xana cihanê de dikuşt.

Dimeşiyam, dilê min laşê min bi pey xwe ve dikişand û awirên min çavê min li te digerand:

Mirovina hin qedexe di vê bihuşta dem kurt de danîbûn, ji bo ku  bikaribin hev bixin bin siha hevdû, lê belê kesî ev nedipejirandin, pir kêmbûn, mirov-xweparastin ji ber mirovan bû.

Min dilezand da bême ba te, tîrên mêhla te li sînga min diketin, di dojeheke veşartî de bûm,  lê deriyekî zer û yekî reş ketin li pêşberî min.

Piştî hinek teqreqe, deriyê zer vebû, li rast û li çep, li ser refan tijî pirtukên stûre bû; pirtukên hîna ji hezar salan de mabûn.

Dema min dest avête yekê û rûpelek li hev quliband, hevokek kete ber çavên min, va ha bû,  divê hûn van qedexeyan binasin, lê hûnê gunehkar bibin û ji bilî vê rêwengîtiyê, hunê biçin rêwengiyeke din, hunê li wir hesab bidin vê perçiqandina ku hinek ji bextiyariyan bû .

Min dest avêt pirtûka dudiwan û rûperek quliband, hevokek ji ya din hinekî cudatir derbas dibû, divê hûn van sînoran binasin û di ser re derbas nebin, lê hûnê bi şewata agir bêne cezakirin.

Ev jihevqetîna mirovan bû û coyên kînê hêdî hêdî xwe fereh dikirin û hinek li ser giraveke bi teht diman, hin xirabî li kêleka başiyan dê bimane bi şûn de, yê ku em bi xwe dikin û bi xwe wan bi nav dikin.

Divê ez bihatama ba te, ji lew  wextê min têra xwendina yên din nedikir, ger çiqas min bixwenda, minê hewqas rêveqetîniya mirova bidîta.

Li kêleka wî derî min deriyê reş vekir, tev sindoqên zêr û peran bûn. Hinan bi wan mirov dikirîn û hinan pê mirov dikuşt; hinan jî  pariyên zarokan ji devê wan derêdixist  û  çavên  wan bi rondikan dixeniqandin; hin dayîkan jî darî kuştina kezeba xwe dikir.

Mirov bûn, lê hinan hin dikirin sêniya xwarina xwe, vê jî rûmeta me dixist bin lingên me.  

Lê qet min çavên xwe neneqand, ji bo ku li wir pir nepêm. Diviyabû li pey dilê xwe bimeşiyama û bihatama ba te, min dawî li destqetandinê bianiya.

Salan hinek xweşikbûn ji rûyê min dizîbû, lê dilê min ji hemû demê germ- û bi rewatir bû,  ramana min her pak bû; ez dimeşiyam, bi himbêzkirina mijangên min re, tu bi xewnek zindî li ber min sekînî, te bi silavek hezkirin jê guvaştî, te silav da min, ez hilçenîm, min negirt, ku li te sal derbas bûbûn. 

Nizaniam tu bûbû endamekî deriyê zer û te xwe gunehkar didît? Diviyabû te hin sînor bidana navbera min û xwe, mîna berê qedexe bû tu nêzî min bibe. Nizanim tu bûbû endamê deriyê reş, yê tijî sindoqên peran û ez di dilê xwe de firotibûm, an jî ketibûwî nav hesteke mihane û dem didehfand.

Min ji awirên te yên zuha tiştek hîs nekir û lêvên te yên bi ser hev de simikî qet nelivîn; min jê bejeyek nebihîst. Lê ez hîna girêdayî wê hewşa şîn, ya ku şitlên çam û bîşangan ew herdu derî di nava xwe de windakirine me.