BI KURDÎ BIBÊJE:  EZ JI TE HEZDIKIM !

Rûkiye Özmen

Min, Nesrîn û  Delalê  berî heftiyekê civan dabûn hev, ku emê biçine ber seqlanê li pişta bajêr. Hîna zû ez rabûm, min xwe li hevda û derketim; piştî seatekê ez gihiştim cihê civana me. Min nihêrt, ku Nesrîn ji min zîrektir e, wa gokek xistî destê xwe, bi tena serê xwe dileyîze. Bi bazdana wê a bi gokê re pora wê ya reşxelek bi bayê nerm, li ser rûdumê wê yê gewher dîlan dikir. Bihna gul û giyayê li ber pozê min difûrî. Min silav dayê, bi silava min re Delalê jî bi ken got, rojbaş; kenekî tijî bextiyarî li ser rûdêmê wê yê genimî rûniştibû. Min got  Delal: Îro ji seda sed tu bi telefonê Şêrzad re axivî!. Bi lêvên xwe yên qelew û sor kenî û got: Tu giyanê(ruhê) me dixwînî; bi telefonê ez pêre neaxivîme. Lê belê pêre dest avête tûrikê xwe yê bigulivandikên rengareng, nameyek jê derêxist û got, berî ku ez bêm, min li qutiya nameyên xwe nihêrt.

Şêrzad ev name ji min re şiyandibû û bi dengê bilind dest bi xwendina nameyê kir. Dema min da xwe, da ez hinekî jê dûr bikevim, wê got, ger tu herê kûderê ezê dengê wê bigihênim te û dengê xwe bilindtir kir. Şêrzad hevokên tejî hest li pey hev hûnandibûn.  

Giyana min: Dema ku ez li wir, ez ji vir xerîb bûm, niha li vir ez ji te xerîb bûme û bêriya te nahêle ez ji bêrîbûnê rizgar bibim; li vir her deng xweş e, lê dengê te ji nav wan naye, tenê di guhê min de dixuşe, her gul bi bêhn e, lê bêhna te ji wan kêm e, tenê di sînga min de difûre, li rûyê şîne sayî yê esman her stêr geş in, lê ne mîna  rûyê te yê sêvîn e, tîrêja rojê nava merov dişewîtîne, lê ne mîna tîrawirên te, min sermest dike û di dilê min de tovê jiyanê diçîne.

Li milêkî nameyê pelek xecxecok û yek nêrgiz danîbû û gotibû: Heta bigihêjin destên te belkî hişk bibin, lê hestên min herdem şil in û bi ferhenga evîna me mezin dibin.

Ezê serê mehê bêm, silav ji wan çavên te re, ku her şev di nîra wan de, li ser xaka azad te himbêz dikim.  Nefeseke kûr a tejî bêrî kişand, li ber avê rawestiya û kûr li avê nihêrt. Tîrêjên rojê bêyî ku avê biqelêşin, xwe berdabûne binê avê û li ser rûyê ava qermîçonk şewqa xwe diyardikirin.

Delalê di ber xwe de got: Ev tîrêj dişibihin awirên Şêrzad, ku di dilê min de veşartî, niha ji dûr didine min; di cîhanê de tenê çavên min wî dinasin. Ji bo ku hinekî bêriya wê belav bikim, min got Delal! Te ji kû Şêrzad nasî? Got ku ev pirsa ji min tê kirin, ez jî mat dimînim, ne merov hev nas dike, hezkirin merov dide naskirin.

Û domand...gelek Kurd ji bajarên cur bi cur ên başur mecbûr bûbûn, hatibûn Çolemêrgê, ez ji bo arîkarî diçûm ba wan, me hev naskir; piştî çend mehan ew vegeriya Dihokê. Ez jî ketim ber pêlên koçberiyê.

Evîna xakê û hezkirina wî, dilê min teng kiribû ji xakê dîmen di hişê min de mabûn; ji wî jî bîranîn mabûn. Rojekê ezê biçûma mêhvandarî, li rawestgeha tirenê me hev dît, wî zû ez nenasîm, lê hezkirina min zû ew bi min da nasîn.  Min ji xwe re digot, ger xortek bi kurdî ji min re bêje: „Ez ji te hezikim“, ezê jiyana xwe bi wî re parve bikim. Şêrzad kesê yekem bû, ku li ber qiraxê kaniyekê bi lêvên şermok serê xwe xistibû ber xwe û gotibû, ew ji min hezdike. Lê malbatên me li hember hevjîna me derketibûn, me ji hev re gotibû, ku emê bi kesek din re nezewicin. Deh sal derbas bûbûn, lê soza me qet nelivîbû. 

Min yarî kir û got, belkî te bi dengekî bilind gotibe, wî jî dengê te kiribe, an jî te gotibyê ji min re weha bêje. Goka di destan de avête min, lê goka wê ne wek dilê wê xwedî şans bû û li min neket.

Nesrînê got, Delal emê kengî li dîlana we bableken bireqisin? Delalê got, ger Xwedê hezke, sala bê emê biçine welat, dîlana xwe bikin; ji ber ku me herduyan dibistan xilaskir û em dixwazin herin li wir xizmeta gelê xwe bikin.

Em bi gotina vegera wan dilşabûn, lê ji ber ku emê delfetê tevilêbûna şahiya wan nebin, em xemgîn bûn.

Delalê li me nihêrî, ku em hinekî xemgîn in. Delalê gote Nesrînê: Te ji kû  Serhat nasî? Nesrînê bi dengekî nizim got, li zanîngihê me hev nasî.

Delalê bi lêvên kenok got: Nesrîn xeyala ku min kiribû, bû rastî,îca çi xeyalên  te hebûn.

Nesrînê got, dema xet kişandibûn, merivên me pir li hêla serxetê mabûn. Ji lew, ev peyva serxet û binxetê ez diêşandim û didame ponijandin; ji bo ku ez ji vê hîsê rizgar bibim, weke wan digot, min xwest bi xortekî Serxetî re bizewiciyama  û ew xet rakira. Bi evîna niştiman ez jî mîna te giham armanca xwe.

Pêre çîzên bi tela Nesrînê ket. Serhat jêre mesaj bi tirkî şiyandibû û gotibû  (senî seviyoru)ji te hezdikim. Nesrînê dema li mesajê nihêrt sore-şermînî bûbû û got, vî çi nivîsiye? Ka bixwîne! Min got na ez naxwînim, israr kir, min got dibêje ew ji te hez dike, lê wer xuyaye, hezkirina te têra wî nake, dixwaze te hînî hezkirina tirkî bike.  

Hinekî hestên Nesrînê germ bûn, keyfa wê di gewrîya wê de ma, dest bi bersiva wî kir, pêle alfebê kir, bi dengê bilind got û di ber re nivîsand: „Bi kurdî bêje ez ji te hezdikim lo“ û niçe niç pêket. Min got, tu ji ramana serxet û binxetê xilasbûyî, lê li xwe miqate be tu nekevî tirk xetê.

Bi şûnve çend peşkên avê li min û Nesrînê ketin. Nesrînê got, niha kele qijên bû, çi zû bû baran?! Dema ez li xwe qulibîm, min nihêrt Delal wa avê li me dibarîne. Ji xwe Nesrîn hên birojî bû, heme çû li ber sekinî, bi herdû destan av avête nav çavên wê, merov digot qey ketiye ber şapa meha gulanê, av ji her derê wê de dihate xwar.

Çendî Delal hêrs jî bû, lê li xwe neanî der, pîştî em hinekî bi topê(gokê) leyîstin û me çi gul, giya, mil û pêlên avê dîtin, me hinekî aliyê xwe yê xeyalî dehfda û dîmen di giyanê xwe de zîndî kirin; şibihande biharên welat. Êdî hewesa me ya mayîna li wir şikest. Hewa jî gezekî bûbû, me got em herin mal. Me da pey hev û em meşiyan. Em hatin ber bi mal ve; li bayîyekê em rawestîn da em rojnameyekê  bikirin. Bi hemû zimanan rojname hebûn jî bilî zimanê kurdî; me bi yek hizrê li hev nihêrt. Delalê gotin ji dilê xwe kişandin û got: Nesrîn bi hezkirina me ya xortên başur û bakur wijdanê me rihet nabe, were em xwe hînî nivîsandidina kurdî bikin; xwendiniya me baş bû.

Ew çend hefteyên mebûn, me bi rêya pirtûkan xwe hînî nivîsa kurdî dikir û piştî demekê me bi kurdî baş dikarî binîvîsta. 

Em rojekê çûne komelê, seatekê rûniştin. Kesên ku kurdiya wan ji ya me baştir  bi tirkî diaxiviyan û kesekî ji bajarê Nesrînê jî li wir tirkî diaxivî. Me got qey em çûne qehwexaneyeke li Enqerê?! Nesrînê da xwe û bi hêrs got: Rabin! ez ditirsim em li vir hînî zimanê „hîç sevmiyorum“ bibin, bi hînbûna wê ya wê hevokê em keniyabûn.

Em vegeriyane mal, min li qutiya nameyan nihêrt, nameyeke mezin û stûr têde bû. Min bi lez name vekir. Wê nameyê ji mesaja Nesrînê pirtir û bi qasî nameya Delalê dilê min şakiribû. Dostekî romanek û rojnameyeke Azadiya Welat şiyandibû.  

mizgîniya wê di demeke nêzîk de rojnameyeke xwerû kurdî dê bête weşandin ji min re nihêrtibû.

Bi wê keyfê min kurtehelbestek ji Delal û Nesrînê re jiyandibû „bi navê zimanê evîna me“.