anmeldung

ÇAVÊN KOÇBER

Rûkiye Özmen

Bi destê xwe yê çepê erçena xwe şidandibû, serê xwe bi şelpeke reş girêdabû û ber bi jêr ve kûr dinihêrt.

Bêdengî li nav rûyê wê yê ji êşan qermîçonk bi ser hev de nijinî qerisî bû.

Bi tiliyên xwe yên esmer ên ku dilerizîn wêne ber bi min ve dirêj kir, rondikek sipî ji şewata kezeba wê niqutî û bijangê wê yên werayî şekir.

Bi destmala ku janên wê yên şil li xwe zuha kiribûn, careke din bi maliştina wê rondika ku bi axînê dixeniqî şil kir.

Bi kelecaneke xemgîn min wêneyê Berfînê ji dest bir û li ser kefa destê xwe fereh girt, bilindahiya bejnê li ser kaxeza sipî û stûr, bê giyan rawestiyabû.

Pora wê ya dirêj a rengaxînî xwe li namilên wê yên zirav pêçabû û heta bi navtengê şêliyabû.

Zilfên tenik xwe li ser rûyê genimî şemitandibûn û li ser zeniya wê ya sêvînî ji rast û çepê ve rûniştibûn.

Bêriya zarokatiya wê ya nîvcomayî li ser çavên wê yên koçber paldabû.

Mîmikên wê yên zelal birûsk ji xwe veweşandibûn û di bin bijangên reşedirêj de bi kesk li aso dinhêrtin.

Li ser lêvên wê yên sor û qelew bişirîneke nerm xwe diyar dikir û bi keyf li derdorê dinihêrî.

Lê malbat bi çavvekirina wê ya cîhanê keyfxweş nebûbû, bi wê ramana ku malbat bi wê bi dûndan nebûba.

Hîna ew zarok bû, malbatê ew ji warê wê dûr kiribû, di ser sînorên nenas re qefastibûn û berê wê dabûne çiyayên bê rê.

Bi derbasbûna salan re bejna Berfînê jî bilind bûbû.

Awirekî jê dil biribû û ji xwe vala bûbû, ji hezkirina wî hatibû dagirtin.

Lê ji ber pir xwestina qeleng hêza evîndarê wê têra bargirtina wê nekiribû û ji hev qetiyabûn.

Bi wê veqetînê bexteweriya wê hejiyabû, xeyalên wê hatibûn kuştin û asoya wê ya sipî perdeya reş bi ser de hatibû berdan.

Baweriya wê şikestibû, awir di çavên wê de qerisîbûn.

Gizgizîna lêvên wê tevizîbû û hest di dilê wê de xeniqîbûn.

Ji hevalên xwe yên ku ji çandên cur bi cur li dibistanê nasdikirin pir şerm dikir:

Xemên wê lal bûbûn û agirê dilê xwe di hinavên xwe de bi barîna rondikên veşartî geş dikir.

Êdî sînor ketibû navbera wê û malbatê. Jixwe li gor zagonên ola malbatê ji xortekî Êzidî pêve nikarîbû hezbikira.

Hişê wê têra edetên ji sed salan mayî û li vî warê ew edet pir ecêb têne dîtîn nedikir. Xilasiya xwe di terikandina malê de dîtibû, derfetên malterikandinê pir bûn, bi rojan nehatibû malê û li malên hevalên xwe mabû.

Lê kesayetiya wê nedikarî wan edetên hevalên wê jî ku hertişt beredayî bû ragire.

Piştî heftiyekê vegerabû mal, lê bavê wê ew red kiribû, ew li hember biryarên malbatê derketibû ew gunehkar bû, ji ber ku wê namûsa wan binpê kiribû û kes bi wan hisandibûn.

Ew êdî di nava du çandên rast û çepên hev de bê biryar mabû û lingên wê di rêya herduyan de jî diteqinîn, nedikarî xwe xilaske û xerq dibû.

Hîsa xwekuştinê hiş û dilê wê dagir kiribû, êdî tenê li mirinê difikirî, agir, av, xeniqandin, an jî avêtina bin erebeyekê li ber çavan rêz dibûn; kîjan rê wê zûtir wê bikuje.

Êvarî tiştên xwe yên taybet li xwîşk û birayê xwe belav kiribûn.

Piştî raketina tevan, ew bi destmala diya xwe ya belek û tevî kursiyeke sor diçe banyoyê û destmalê davêje çingalê banyoyê û dike qulpoxî.

Ew diçe ser kursî û destmalê dixe stûyê xwe, bi serpoza xwe kursî tehf dide û ji bin lingên xwe davêje.

Destmala belek her saniyê damarên qirikê bi ser hev de dişidîne, qoziya wê difetise, pêlên reş xwe bi ser çavên wê yên têr cîhan nedîtî ve berdidin.

Dilê wê lêdana xwe sist dike û hemû adetan bi xwe re dixeniqîne heta giyan ji bedena wê ya gewher xwe vedikişîne û li pey xwe cendekê bi kurbankirî ji tewanbarkirina adetan re dihêle.

çapkirin