Ev tablo xelata demokrasiyê bû

RUKIYE OZMEN

 

 

Dema her roj rûpelek  ji salnameyê dibe û wekî pelên  demsala payîzê ku bi penca reşebayê  ji şaxên daran tên dizîn û yek bi yek windadibin.

Her salek jî wextekî ji temenê me direvînê û reqemek din li pişt pêşhijmara xwe siwar dike. Bûyerê xweş û nexweş yê ku rûdayê di salê de, di mejî û dilê mirovan de têşe digirin.

Ew rûdan têne arşîvkirin, paşê bi çalakî an jî li ser perda spî tên siwarkirin dibine çavkaniya rasteqîn û ji bo ku mirov xwe ji wan çewtiyan rizgar bikin dikevina nav hewildanan.

Her serê salê dewlet muçeya xwe dinirxînînin û ya sala nû jî diyar dikin. Sermayedar kar û xisara xwe hesab dikin, feqîr tevna xeyalên xwe li dardixin û carek din li benda hembêza xwena xwe ya dahatuyê dimînin.

Gelê kurd jî sal bi sal xebat û tekoşîna xwe ya azadiyê bileztir dike û her sal nêziktirî armancê dibe.

Sala borî di hefteya ya yekemîn a sibatê de bi pêşengiya DTP’ê meşa ber bi Botanê ve dayî destpêkirin û karwanê aştiyê ber bi hembêza çiyayê Cudî ve çû. Hêviyên aştiyê çandibûn xelekek din jî li zincira azadiyê zêde kiribûn.

Newroza ku li qadan bi sed hezaran gel civandibû kevokên bask betilî ji qefesê rizgar bûbûn û li asimana bi sema xwe bayê azadiyê şêlandibûn û bandora xwe li hilbijartinan jî kiribûn.

Hilbijartina ku kurd ji her demê bêtir xwedî li vîna xwe derketibûn dengên xwe duqat kiribûn.

Bi hatina qasidên aştiyê ji Qendîl û Mexmûrê êdi bi baweriya bi dawîbûna rijandina xwînê li sînga asoyê evîndarên jînê wêneyê azadiyê nîgar kiribû.

Van govendên bi rûmet û bi hêz, dijminê aştiyê tirsand û xwîna zarokên kurdan tevî ya leşkeran li çiya dîsa rijand. Herî dawî li kolanên Amed û bajarokê Kopê kurdên çalakiyên demokratik dikirin bi guleyan hatin qetilkirin. Lê dîsa jî kurdan hêviyên xwe yên aştiyê ne şikandin û her xebat dewam kirin.

Rêze operasyon hatin lidarxistin li zîndanan cih nema ji mafparêzên kurd.
Piştre girtina DTP’ê ku yekane partiye temsila vîna kurdan li parlamena Tirkiyeyê dikir hate girtin. Girtina DTP’ê têra dilxweşiya dijberê aştiyê nekir, îcar jî nêçîra siyasetmedar û welatparêzên kurdan berfirehtir kirin û xelata dawiya salê û encama berlêvekirinê tabloyek wer diyarî kirin ku tenê pergala halê hazir a Tirkiyeyê dikarî ev qasî serkeftîbê di hunera xwe ya dijmirovahiyê de. Ev tabloya ku siyasetmedarên kurd destên wan bendkirî û li dû hev rêz kiribûn. Tabloya Pablo Picasso ya bi navê Guernika anî bîra mirov.

TABLOYA GUERNICA Dema ku di 1936’an de li gundekî bi navê Guernika ku dikete navbera sînorê Fransa û Ispanyayê li Herêma Baskê, bi destûra generalê zalim Franko, alman ev gund bombebarankiribûn, ji hezar û 500’î zêdetir mirovan jiyana xwe ji dest dan. Şewekar Picasso bi vê komkujiyê gelek bandor bûbû û tabloya wê komkijiyê nîgar kiribû. Dema ku li Parîsê di pêşengehekê de serbazekî alman bi dilpişokî ku lipê şengehêy jê dipirse hosta ev tablo we nîgar kiriye? Picasso bersivê didê û dibeje “Naxêr ev afirandin û huner ya we ye.”

WÊNEYÊ TIRKIYEYÊ
Siyasetmedar û şaredarên kurdan dema destên wan kelepçekirî û xistibûne rêzê pergala nijadperest tenê dikarî vê tabloyê bi hunera xwe nîgar bike û wekî wêneyê Tirkiyeyê yê salê ji mirovahiyê re diyar bike.

Ji bo ku durûtiya desthilatdariyê baştir bê teşhîskirin ne tenê di panoyan de divê pêşangêhên hemû kiryarên wan bên vekirin. Da ku her kes bibînê bê çawa ew ji rondik û ji rayê qetîna dilê keçên evîndar û hemû kurdan wêne nîgar kirine. Divê wekî gelê Filîstîn û gelê Çînê çawa heftane pêşangehên wêneyên îşkencê li hemu kolanê Ewropayê vedikin û wêneyan belav dikin divê em kurd jî li welat û ji derveyî welat van wêneyan belav bikin.

Bi hêviya ku şitla aştiyê bihêz bilind bibe û azadiyê em hembêz bikin dahatû û nûsala têkoşerê mirovahiyê bi taybetî li gelê kurd pîroz be!

:

çapkirin