- EVÎNA
JÎNA AZAD
-
- Rukiye Özmen
-
- Di nava reþahiya
- dîwarên
çar alî de
- ku xwe sînor
dinasin kerr û kor,
- li hember
hestên min yên bi tevger.
- Di navbera
bistikên zirav û tûj de,
- berî her
kesî bayê reþ tê ba min
- berevanîya
çerxê.
- Qeyda destê
min
- ji zilma
xwe re dikeve girî,
- di himbêza
rivzê zingar girtî de.
- Ji þerma
gunehkarên jînê,
- beton qeliþiye.
- Dara li
min dihijmêrin ji tirsa xwe,
- yên ku
dixwazin mekrohiya xwe
- ji xweþikbûnê
re
- bikin
xwazgînî.
- Lê bi
pola hatiye rêstin bawerîya jînê,
- dorpêç bûye
li dilê min.
- Pê vêketiye
çira hêviyê.
- kirime çiya
ji sebrê re,
- kirime evîndar
ji evînê re.
- Bi
giraniya þevê re
- li ber
pencerê aso esmer e,
- ewir li pêþiya
stêran semayê dikin ,
- tenahiya
min li siha xwe digere
- ji tava
heyvê dûr.
- Mizgîniya
biharê,
- bêhna nêrgizan
- dipijiqîne
li ber pozê min.
- Di xeyala
azadiyê de
- Di nava
xunava
- sînga min
a girtî de,
- avjêniyê
dikim.
- Pêlên
awirê min tîrêj didin
- li ser
eniya dilketiyan.
- Bifire kevoka min,
- ber bi
ronahiyê ve,
- silavan
bigihîne
- Bûka du
can .
- va ye ji min desmalek diyarî,
- pê rondikên zarokan bimale.
- Hinek ji hêrsa min
- Di nava
cendekên tevizî de bicih bike.
- Ji kaniya
dilê min a derbûyî ji hezkirinê,
- ji wê avê
bide dayîkên kezeb þewitî.
- Bila gur
be ronahî, di çavên raketî de
- alîk ji
kela min di nava dilên þikestî de raxe.
- Bila
vegere li ser hemû lêvan ken,
- da geþ bibe ji kerba min agir
- Û bifetise
reþî ji dohnê laþên
Dehakan.
- Silav
bide hemû canan kevoka min.