EVÎNA KU BI XWÎNÊ GIRÎ

RUKÎYE ÖZMEN

Pêjneke sivik bi ber ve hat û bi beşaşîyeke nerm heprî baskî de dirêj kir. Gotiyê, “Wê li benda te be, li bestê Şînê.”

Çavên wê tijî ronahî bûn, bi dîmenek û destekî recvînok heprî ji dest girt, di destên xwe de guvaşt û ber bi pozê xwe de bir û nefesek kûr kişand. Nava wê tijî hezkirin bû û hêza evînê di çavan de rûnişt. Heprî êxiste stûyê xwe, hizreta reş winda bû, bayê bêriyê perda şevê hilanî, ezman ji ber nebûna pêlên ewran rizgar bû. Şînîtiya deryayê jî li xwe siwar kiribû û bedena xwe bi stêra xwe, bi stêran xemilandibû, şola stêran lêlavan mêt.

Bi lez meşiya ber bi besta şînê ve heya gihişte wir hilehil li ser dilan ket, nefes bi bi giranî dida û distand, xwêhdan li ser sînga wê dilop dilop digindirî, şil bûbû mîna di golekê de xwe noq kiribe. Mirêneke nazik ji bestê dihat û qermîçonkên pêlan li ser avê bûn. Bayekî hênik û nerm li hawîrdor dişêla, lavlavka ku xwe li bejna qirêmê qiraxê bestê alandî giran dihejand. Neynik ji ber piştika xwe derêxist, kilçovê xwe di parûşk de bir û anî, di ber çavên xwe yên belek re kişand.

Biskên xwe ji rast û çepê ve bi ser rûyê xwe yê gulhinarî de berdan, ku bêhna sabûna kîzwana ji wan difûrî û, xizêma sê-kuçikî li ser pozê xwe ediland(rast kir) . Bi firê ketin hestê bi salan di hêlîna dilê wê de qurim bûyî. Li ber têhna awirên çavên wê gulistanek pişkuvî û refê hêvîyên wê dimeşiya, çavên wê geş û germ bûn, mîna pêtek agirê tîrmihê.

Ji bo leşker nebînin baş li dora xwe nirî, nû rûnişt li nava nefela çar-pelîde, ku libê xunavê li ser diçirisî... Dengê xuşênekê li pêşber hat, bi xişênê re da xwe, bi rabûna wê re, berî ber lingên xwe binêre, lingê çepê avêt binê lingê wê, li ser hişkayiyekê siwarbû, lê qet bala wê nekişand.

Mayin ser ax bû, nû çandibûn, bêyî tutiştî hîs bike lingê xwe rakir. Bi rakirinê re teqêneke gelek bi xof û tirs çêbû, di nava toz û xumarê de ji erdê bilind pekî, li kêleka besê ket, lingê wê di gozikê re qutbûbû û mîna şehfelanê bi xwînê gilîz kir. Êşeke xerîb hîs kir, tevizînokên ji êgir di laşê wê de beziyan û her hêleke wê qolincî bû, laşê wê lerizî. Nava wê bi xwînê kelî û hêdî ew kel bi jor ve diçe heya giha gewriîya wê, gotinên wê bi nalîn di gewrîyê de xeniqîn, êdî nekarî qoziya xwe daqurtênê. Çengên wê perîşan di bere xiriqîn û lingên wê her yekî mîna feraşek pêve be wer giran bûn êdî li ser xwe ne radiwestan.

Hepriya xwe ji stûyê xwe derxist, li lingê xwe pêça û şidand, lê qet feyde nekir, xwîn difizikiya û xwe li hepriyê nedigirt, her deqeya ku derbas dibû êşa nava wê girantir dibû, dilê wê yê tenik hew jan radigirtin. Xwîna wê ya sor xwe dida hev û dibû gol, dimeyî mîna kezeba li ser axa qehwerî, axê singa xwe ya ziwa bi xwinê şil dikir heya terkê rûyê xwe digirtin.

Lêvên ezman sor bûbûn mîna bi xwînê vereşayî û jîyan ji westandinê xam dibû, ketibû nava gelîyê bê hêviyan, derbasbûna sînor jêre bû xewneke di nava asoya mijê dîlgirtî de, xeyalên wê di nava têla stirî de bê hal gevizîn. Di cihê xwe de rûnişt, dilê wê li ser hev lêdida, ji ber windakirina xwînê, kezeba wê pûç bû û ji têhna dişewitî. Bi teniştkî bi alîyê avê de xwe kişand, giha ber avê û heprîya wê ji lingan bû, bê deng di avê de qulibî. Ji nişka ve heprî li nava xwe werda û bi xwe re herikand. Bestê rengê xwe yê sipî bi xwîna wê ya sor guhêrand. Destê xwe dirêj kir, daku çenga xwe tijî av bike, lê teliyên wê reidîne û destên wê vajî bûn, avê xwe di nav tiliyan de negirt. Lêvên wê jenîn, bêriya di nava perê dilê wê de ketiye lîs sarbû. Janeke kûr li nava wê xwe hilavêt, hûna zicra dilê wê, yê ku nû evîn dinasî, tirsa vizêna bayê reş hêdî hêdî ji jiyanê kovî dikir.

Rû-dîmê wê tuzaveke xwêhdana tîr girt û guleke ken-çilmisî li ser herdu lêvên wê runişt. Awirên wê jar li pişt heprîya nava pêle sor de şêliyan û wilo bin sînore derbas bûn. Evîn bi xwînê digirî, çavên wê bi xemgînî li nêrîna ava sor qurimîn, lêlaveke kesk di neynika, ku xwe tê de li ser sînor didît direqisî. Rondikek bi şewat bijangên wê şişt, cara dawî hevdu himbêz kirin, xilmaş bûn, ji xewek bê xewn û hilçenîn re, li sînor dinêrîn heya çika deryaya wan û çira wan vemirî.