Keştiya azadiyê

RUKIYE OZMEN

   

   

 

Li ser vêxakê bi hezar salan e guneh li

ser gerdena wê bûbûn qeyd û di zende

mirovahiye de zingar girtibûn ku li

benda vekirine bûn. Zingena kilîtetevlî

baye demsala zer bû. Ji bilindahiya çiyayan

xwe ber bimesîlan ve berda.

Lêvên qelişî ye ser rudêmên axa

adanji vexwarina  rondikên sor westiya û

hawara xwe gihandin Cudiye Pîroz.

Çiyaye serbilind piştî beriya hezar

salan keştiyek dinji nav mijangen xwe

berda li ser derya ji hestan furyayî, ber

bi dile Zîne ve… Kur û keçên berevanê Zîne

bûn xwe ji kendalên  bê pir berdabûn

tevî zaroken li ser xaka xwe firşike

penaberiye vexwaribun… Mem’an

singa xwe debû baye şîn ji Başurê Dil,

ber bi Bakurê Dil ve dimeşiyan. Şilêran

serê xwe bilind dikirin û behn didan bûk

û zavayên ku bi keskerenge jîndariye

wergirtibûn. Semawenda wan bi kirasên

keskesor digriya stêran xwe li ber fermîskên çavên

wan yên tîrej ji agir ranegirtibûn.

Reşa perda şeve ruye xwe

nixumandibûn..

Li destên wan hesteye Berzencî,li

pişta wan terişek ji şelema Mele Mistefa

û ji singa wan beriya Qadî Muhemed difuriya,

bi stêrrkên çavê Leylayan dirihreşka

Bekoyan birîn, Xabûr sipî û

Sermest xecxecok avdan. Keştiya azadiyê

li ser ramusanê dildaran diherikî ber

bi warê Selma ve...

Dil ji şeyda diçû.

“Tu mebê bê ser û bê samanim,

Gulê baxê îremê Bohtanim,

Şebçiraxê şebê Kurdistanim.”

Kevoken sipî ye ser helîna xwe qirumî

bi sed salan, çivîken xwe bi şîne

bayê bajare Pêxemberan firandin ber bi

Girava Mifta Azadiye ve.

Keştiya aştiye dimeşî li ser milen

ciwanan... Ref  bi ref pêl bi pêl mezin dibû

dîlana sozdayîyen xewna Xanî.

Bave zaroken agir û rojê.

Rengê murekaba wî zer niqutî.

Va edî hun şiyar in xwedî yekitî û

reber in

Bi pênûs û huner in

We diyarkir kir ku

Hûn welatperwer in.

Êdî bi we bawer im.

Keştî li ser gurze sond û peymana

dimeşiya nava şaneşina Birca Belek

Giyana Bedirxan ji sirgune vedigeriya

himbeza zeroken xwe

Bilura

xorte çeleng

di hungura

tavehîv û

berbangê

de olan da.

Strana

azadî û serbestiya

Kurdistane

Dinehwirîne

û dengê wê stranê,

mîna tîrejen rojê ên pak û zerîn

dikeve nav dil û guhen me.

Tu xemrevîna dilketiyên welate min.

Abidîne fitîla Newrozan endamê

laşe xwe winda ditîn û tiliyên xwe yên

xwîn jê zuha bûwî bilind dikir...

Qîzen bajare Gerzu Bakur da

(Cizîr)tevî Berîvan, rondikê qerqaş pê

mijangê xwe şeh dikirin û ruyê çilmisî

ji nuve geş dipişkivîn.

Keştiya aştiye li ser destên rumete

dişemitî li ser riya Hevrîşîm re giran

giran demişî... Baven piştxuz bûyî mecnunen

dil be kopal dibeziyan ber bi

hembeze ve.

Keştî difiriya li ser dilen Tîtiyan ber

bi gunde Silîle ve. Dengê giyana gulekirî

dihat digot; Lawo ji beriya we pore

me sîs bu.. Dayîkên şeydayên kezebê çavên xwe kilkiribûn xwe,

 reşiya xwe qetandibuûn zaroken

xwe yen mahkumê azadiyê bi lêvên xurînî

bejna delalên xwe radimusandin ji

kerba be hempa. Deşta Mezobotomya

ruye xwe ye betonkirî diqelaşt û pêşengiha

bermahiye xwe vedikir. Şîne sayiya

ezman qube pîroz li Tora bidin li

gerdena xwe neqisandibû…

Keştiya me li ser kenê zelal, bi uxur

re diherikî ber bi dilê  zîne ve kelha ku

bedena xwe ji êşên zarokên roje hunandiye

u dîroka ariyan di ruye xwe de vaşartiye

bejna xwe sipî xemilandibû û bi

germiya agirê reşbiskê Zekiye pêşwaziya

rêhevalên Mazlum dikir…

Amed bajare raza dilan,

Xwişka Mehabad…

Hezkirya Hewler

Birîna Qamişlo.

Buka welate min… Serhildan te

xweşik e… Bi xweşikbuûna te ez qeşeng

nazelîn dibim.

Ez li te,tu li min, Mem li Zîn bila

her pîroz bin...

çapkirin