PANZDEHÊ  SIBATÊ

Rûkiye Özmen

Sibat bi bê ûsiliya wê ya ku dihundire di şev û rokê de dikare bibe berf, baran û tavik nasbû, lê me gelekan ne dikarî bawer bikira, ku wê ew şeva di nava reşmija xwe ya sar de guhartinekê li ser me jî çêke û dîrokê li me gelek barbike. Ecawîtê ku xwe wek mecbûrkirina xwarina mafê mirovan didît li ber objektivan rawestibû, ji serî heya binî di nava xofeke bê hempa de dilerizî û di got Serokê PKK li vir e.! ew deng xwîn di rayê min de qerisand dilê min ji hestan hate guvaştin, awirên min şikestin wek ez ji ser rûyê cihanê bişemitim û bikevim valehiya gerdûnê:  Ramana min îdî ti hevok saz ne dikirin, tenê  pirsên  mîna ku min çiqasî hewlda ji bo ku ez nekevim nava vê bêrûmetiyê, di serê min de dixişmijîn. Li nava kolanên betonî min digot qey hemû mirovan goreyên reş kişandine serê xwe. Gel berî berbangê raweşehabûn kolanan, hesabê li ser maseya gilover hatibû kirin, kurdan nedihiştin li sûkê derkeve û dîrok dihate berevajîkirin, temenê hatî danîn, ku li ser bazara parvekirinê hatibû kirin, kurd hemû aliyan ber pê diçûn da biparêzên.

Mal jibîrbûbûn, kolan bûbûne mal, sir û seqem birçî û tî, ji her dilekî parçeyek hatibû revandin û qefes kiribûn li geraveke bi kesayetan xwe dabû naskirin. Li Strasburgê çalekiyek li ber devê parlemana Ewropa hebû; xelekek ji wan çalekiyên ku bi mihan bû didomandin. Me çend hevalan hevpeyvîn çêdikir, dema  min nêrîna nemir Dr. Rodî standibû li ber agirê ku destên xwe yên sar germ dikir, darikek li nava agir da û got, em ji vî agirî hez dikin, berê ev agir bi xwîna me vedimirandin, lê îro ew xwîn bûye benzîn û em berdidin ser agir, ji lew wê ev agir timî geş be. 

Herroj bi dehan parlemanter ji her alî dihatin û serê xwe dixistin ber xwe, di ber me re bi lez diçûn hundir. Erd di bin lingê me de dibû herî ji ritmik û xweliya nav daran, ew herî jî qeşa digirt, hişk dibû, car caran me naylonek dadinî û em bi ser xwe ve diçûn. Çadir hebûn lê ji bo zarok û dayîkan bû. Kursiyên dirêj ên darî me didan ba hev û betanî digirtin pişta xwe û me xwe li ber agir germ dikir.

Ew hefteyek bû, ku çalekiyê li wir bê navber didomand. Çend roj bûn gotinên ku hin kurdên qels û ji xwe re kor bixapînin di hin rojnameyên ku bi salan e ji bo tunebûna Kurdan hewl didin derdiketin:  Wê şevê televiziyonek li ciyê çalakiyê danîn û me guhdariya nûçeyên Med-Tv kir.  Dozgerek çûbû giravê û gotibû, ev tiştên di rojnaman de belav bûne nerast in. Ciwanan dest bi dîlanê kiribûn. Polîsên ku ji bo berevaniyê hev diguhartin wê şevê tevgereke ji yên şevên din cudatir hebû, min ji hevalekî re got, evqas erebe ne yên ji bo guhartina berevanîyê ne, wî got ditirsin ji lew pir hatine, hîna me axiftina xwe didomand, ji nişkê ve êrîş anîne ser me. Bombên agir û bombên mijê avêtin me, lê em di nava daran de bûn, ji lew zêde bandor li me nedekir, hin kesên temenmezin û zarok gelek ji bêhnê dilburî dibûn. Kameraya min di erebê de bû. min got ezê wêneyan bikişînim, lê li ber erba me agir bi erebeyekê ketibû û polîs ne dihişit kes derbasî wir bibe.

Paşê kekê min çû kamera anî, hin min û hin wî, ji wê şeva ku şevek bû, jê rêsîna êşa sedsalan dihat,  me wêne kişandin. Di nava wê kelecanê de yekî darê xwe dihejand û digot, çima ev şer nakin,  rawestiyane? Yekî din lê qulibî û bi henekî got, seatekê agirbest e. Her diçû hejmar zêde dibû, ji hezarûpêncsed kesî heya seat sisêyê şevê hejmar giha çar hezaran, kes raneket heta sibehê. Heft kes bi derbên biçûk wek şikestina serî û xirpişandinê birîndar bûbûn. Ji nava çar hezaran sê kes revîbûn,   polîsan ew girtibûn avêtibûn hepsê. Çadira  ku ji erdê bi qasî sisê metran bilind, tiliya kesekê ku bomba agir a polîs avêtî û wî xwestî ji nav gel dûr bavêjê di destan de teqîbû û tiliya wî ya gizrê di nêvî re qutbûbû, wê qetê çadir qetandibû û di nava çadirê de ziçilîbû. Bi panzêrên biçûk dabûne ser cihên wek melbex dihatin bikaranîn û pêle amûrên muzîkê dikirin, teknîk tev hûr kiribûn. Merov digot qey nemir Mela Mustefa Berzaniyê rêber ew hevok ji bo vê rojê hûnandibû, ku gotibû li cem wan tonek petrol çêtir e ji deh ton edalet: Sedema wê êrîşê jî qaşo dengê muzîkê derdorên wir aciz kiribûn. Daxwaza ku wê ji parlemanê heyetek biçê Îmraliyê hatibû pejirandin. Deng hat, ku xortekî  xwestiye xwe bişewitîne, dayîkekê qîrek da û got, ger hûn nasnameya xwe dixwazin, wan bişewitînin yên kezeba me şewitandine. Lê bêyî ku ew kes tu zirara fizîkî bibîne, agirê wî vemirandin: Li wir çalekî bi dawî bû û ji wir gel berê xwe da çalekiyeke din. Yên xwestibûn bi sira panzdehê sibatê germa panzdehê tebaxê sar bikin, keç û xortên ji bo rûmet û nasnameya xwe kalê Şêx Seîd fedîkar nekirin û panzdehê sibatê li panzdehê tebaxê mehr kirin. Va ye dîsa îro bi germiya agirê panzdehê tebaxê serma  panzdehê sibatê tê şikandin; li Kurdistan û derve, bi teybetî  li Strasburgê. Wê ev karwan her bimeşe heta ku em jî mîna hemû mirovahî bigihêjin azadiyê.