EHMED GÛNEŞ Û ‘KELEŞO NOBEDARO...!’ *

(Ji bo bîranîna bi sedan zarokên kurd ku her sal di avên genî de dixeniqin)

Ehmed Gûneş cîranê me bû. Kesî nizanibû gelo Ehmed heye an tuneye. Sê roj li ber mirovan rûnişta kesî jê deng nedibihîst. Feqîr, melûl û devliken bû. Gava ku çend sal berê bavê wî Evdilkerîm ji ber îtîrafên îtîrafkarekî li taxa ’19 Mayis’a Edeneyê tê girtin, Ehmed di 15 saliya xwe de, ji bo ku dabara malbata xwe bike, mil dikûte hev û dest bi xebatê dike. Ango ew û dayîka xwe ya belengaz Hediya bi berbangê sibê radibûn û diçûn karê pembo û çandiniyê.

Bavê Ehmed Evdilkerîm, piştî razana 12 mehên li Girtîgeha Konyayê tê berdan. Hal û wextê malbatê jî ber bi başiyê ve diçe. Xalê Evdilkerîm jî, di înşeatan dekarê betonê dike û çend qirûş tîne malê. Lê belê dawiya vê kêfxweşiyê zû tê... Piştî çend mehan evdilkerîmê Heştvanî, dîsa tê girtin, wê gavê jî 22 meh ceza lê dibirin û wî dişînin Girtîgeha Kadîrlî ya Edeneyê. Piştî vê bûyerê Ehmed dîsa dibe sermiyandarê malê. Jî ber ku ew mezinê pênc zarokan e, pêdivî û hewcedarî bi xebata wî heye.

Ev sê meh bûn ku bavê Ehmed hatibû girtin. Ehmed, li Kûçûksaata Edeneyê li ber destê terziyekî dişixûlî, di hefteyekê de du milyon yewmiye ango heqdestê xwe distand.

Roja şemiyê dîsa pereyên ku keda heft rojan e stand û anî xiste destê dayîka xwe Hediya. Bê dilê xwe be jî, ji wî pereyî 200 hezar ji dayîka xwe xwest, da ku porê xwe biqûsîne.... Dayîka qirik bi ya wî kir.. Roja yekşemê Ehmed beriya ku ji mal derkeve, henek û menekan bi xwişk û birayên xwe re dike. Kesên di mal de şaş û metel dimînin. “gelo vê sibehê çima Ehmed wisa guherîbû...?” Çû ber neynika ku wêneyê kewê li ser bû, sekinî porê xwe şeh kir, bi dengekî nermik dest bi strana “Keleşo” kir:

Keleşo nobedaro wey lo lo lo lo wey lo lo lo

Lawiko nobedaro yar dilê min wî emrê te...

Heyîrîbûn û metelbûn di mal de belav bibû ji ber rewşa Ehmed.

Deriyê mezin yê hewşê bêdeng vekir winda bû. Wext nîvro ye. Kelakela germa ‘Çûkûrovaya Kambax’ mejiyê mirovan dipijîne. Xwarin û vexwarina nîvro li erdê ye. Lê belê Ehmed li holê tuneye. Ev cara yekem bû ku Ehmed ne li ser xwarinê bû. Hediya di qûncika odê de Ehmedê xwe û bavê wî anî ber çavên xwe. Roja çarşemê, Hediya û zarokên wê, lî pîqaba Şabanê Mazîdaxî siwar bûbûn û çûbûn Kadîrliyê cem dîtina Evdilkerîm. Lê wê rojê Evdilkerîmê li pişt hesinê zîndanê, zarokekî xwe nedîtibû; kezeba herî mezin Ehmed...! Ji ber ku Ehmed dişixûlî, wê rojê neçûbû dîtina bavê xwe, lê silavên xwe yên germ jê re şandibûn.

Bi dengê kefçî û firaxan, Hediya ji xeyalên xwe vediciniqe, radibe ser xwe. Di nav hûndir de diçe û tê. Hêdî hêdî germ û tîna rojê dişikê. Dêhna xwe dide saeta camşikestî ku bi dîwêr ve daleqandiye... Saet ‘çar’ Ehmed tuneye. ‘pênc’ na, ‘şeş’ nexêr! ‘heft’ û ‘heşt’ na, na, na...! Hiş û aqil di serê Hediya de nemabû. Derziya Xwedê li ber çavên wî diçûn û dihat. Berê xwe dide mala tiyê xwe Evdo. Evdo û jina wî Menîce mijûl dibin. Hediya serê xwe dixe derî û bi dengeke lerzok wisa dibêje:

“Evdê! Ehmed xuya nake, ew wînda bûye, keçê Menîce ocaxê min tefiya!!!”  

Evdo pêşî matmayî, piştre jî bi awayeke hêrsbûyî bersivê dide jinbira xwe:

“Kezîkûrê! Ji serê sibehê ve çima te nedigot...!?”

Keşmekêşî heta berê sibê dom dike. Tu cih û war namîne ku lê napirsin. Lê ber bi banga sibehê xebera nexêr zû belav dibe:

“Ehmed, li Qeretaşê di avê de xeniqiye...!”

Bîst sal berê ji gundê Heştwanê ya Kercewsa Batmanê rabûbûn û hatibûn Çûkûrovayê. Mirina wan jî wekî jiyana wan ne ji rêzê bû û asayî bû. Jinmama wî Menîce, di cıvata serxweşiyê de bi çavên şil û sorbûyî wisa digot:

“Gelî Misilmanan! Îro daweta Ehmed e, bavê wî tuneye, xwedî lê derkevin...”

Cînara wan Xezalê ku beriya şeş-heft mehan zilamê xwe yî ciwan binax kiribû jî, bi hêsirên çavan wiha digot:

“Ehmed jî çû cem Mihemedê min...!”

Belê metrepola kambax xortekî din jî ji nav me bir. Di nav hewşa mala Ehmed de, wekî hewşa hin kesan hewiz tunebû ku tê de soberî/avjeniyê bike. Cara ewil çû Behra Qeretaşê, lê sed mixabin cesedê wî yê sar ji wîr hat. Cesedê ku ji hêla rayedar û doktorên dewletê ve hatibû qelaştin....

* Ev nivîsara ku naveroka xwe ji serpêhatiyeke rasteqînî wergirtiye, di hejmara 57’an a Kovara Nûbiharê (Hezîran 1997) de hate weşandin. Lê ji ber ku beşek ji vê nivîsarê di kovarê de bi awayeke teknîkî kêm hatibû nivîsîn, ez tevahiya nivîsarê pêşkêşî bejn û bala we dikim...