Gelo
wê kengê têr bibin xwînmijên dagirkerên xaka min a pîroz?
Ma
êdi ne bes in enfal, talan, malwêranî, derbederî û terkeseriya min? Edî
hew dikarim janên Helebçe, Hewlêr û Amûdan ragirim.
Xwînmijên
ku çar dilop xwîna paqij di bedena wan de tuneye, îro bajarê evîna min
diþewitînin, dixwazin evîna min tê de bikujin.
Dîsa
girtin ser qîz, bûk û lawên min. Kal, pîr û navsereyên min.
Ma
ne bes bû enfal?
Ma
ne bes bû Helebçe?
Ma
ne bes bû Diyarbekir, Dêrsim, Nisêbîn û Newala Qesaban?
Hûn
çi ji zarokên min dixwazin hovno!
îro
Newroz e. Roja Nû ya Biharê. Roja serkeftina li dijî zilmê. Deh roj berê
kur û kecên min ên li Kobanê, Efrînê, Amûdê, Serêkaniyê, Dirbêsiyê,
Dêrikê û Qamiþloyê xwe ji cejnê re amade dikirin.
Her
weki ku 16 sal berê keç û kurên Helebçeya rengîn haziriyên xwe
dikirin da ku Newroza xwe piroz bikin, Kurdistana min a Baþûrê Rojava jî
amade bû ku Newroza xwe bicoþîne...
Lê dîsa xwîn daqurtandin qasidên zilmê.
Ji wan kirî dê Qamiþloka
min, Qamiþloka Rengîn, ji rengên wê yên Gulistanî biþon.
Ji
wan kirî dê evinê, ji “Bajarê Evînê” bêpar bihêlin.
Ne dizanîn ku Qamiþlo; Amed
e, Mehebad e, Hewlêr e, Stenbol e, Þam e, Bruksel e, Arnhem e...
Nedizanîn
ku “Kurdistan yek parçe ye, Qamiþlo Helebçe ye...”