|
Ji
“Helbestên Zo”* “Sedat
YURTDAÞ û Uu” Çûçikên
Koçber Ez
çûçikek koçber im Her
demsale de li gûliyekî Sehera
biharê de Cardin
min bi rê dike
Hêviya jiyanê Keserên
çûyînê
Weswese ya ku qaþo “dê cardin neçim”an Lê
dema dilê min de agirê êþa herî giran pê dikeve Bi
þûnde dimîne Çiyayê
Qerejdax An
Deþta Herranê. Bi
axînek dayîkekê dizeliqe Destên
lerzok Ji
lema lema hiþên ter û teze
bilind dibe Bîrkirinên
welêt Çirûskek
di çavên min de þewq dide Bi
tîrojên pêþin yên rojê
Dema dest li ba dike hêlîna min Cihê
xwe
Ji bêkesiyê re dihêle Hesret- Serê
min di ber min de dihelim Hêvî- Destên
min di dikevin ber min Dema
sorihiya Rojên
sirgûnî wenda dibin. Û
þev Di
qûlika dereziyê re derbas nabe. Çûçikên
koçber Ji
van çûçikan daristanek Riya
xwe di xwe de wenda kirî Dê
dîsa di xwe de bibîne
Riya xwe. Dê
pêkeve
Ew daristan a ku
Tê rûçikandin. Demsal
zivistan
Ger mîna pelan bi nêm be jî Dê
dîsa Ev deryaya
bêhêviyê. Çûçikên
koçber Ev
zindan a min a çendan e? Di
çendemîn sirgûniya xwe de me? Çendîn
biharên mirî Ki
bû? Çawa? Yên
ez hiþyar kirim. Nûha Nûha
ez “tunne bûyîn” dibêjim. Dê
di esasê xwe înkarê de, bibe hemdem Mêjîyê
firotinê. Halbûkî
ne bi tenê ez im Lingên
wî kerr
Destên wî kor Bêhna
barûdê di çavên wî de rûniþtî Bibîne! Meze
bike! Dê
çawan belav bibe Ji
çiyayên me yên Nîv-Xwedan Ka
em li silafê bisekinin Li
dengê keleþan re. Sibat
1983
Çûçikên
Koçber…; … Qerejdax… Deþta
Herranê… Kîjan
êþê Bikêf
dest li ba dikir, ez
bûm çûçika koçber. Derbas
bûm ji hemû hevrazan. Min
ferq nekir ku
tu ji
enînivîsa min hatiye xistin. Û
çiqas evînan bi
girseyên xuyangan rê dimeþin. Te,
min û wan… min
her tiþt xist. Û
ez li heriya bejî, ya
li ser xwe de rijayayî, haybûm. Demsal
zivistan… Min
hîn daristanek nedît. Hêvî
bêhna barût a kû agir pê nakeve; lingên
te kerr dihêle, yên
min bê gore. Nikarî
bibînî, nikarî
mêze bikî, em
çawan belav dibin… Çîyayê
Qerejdaxê, Deþta
Herranê, Tu…
|
copyright © 2002-2008 info@pen-kurd.org