Dîdevan li ser mirina xwe 

Silêman azer

Û te bûrand....

temenê bînberdanek ji westandinê,

bi gengeşe û bêhêvîtiyê.

Û te xwe şêla bi derdorin

xwekolayî di valabûnên..

                wê xweziyê.

Û tu dimirî...

bi demkokin veşartî..

                      di wê hesaniyê...

Civiyan li ber kêlin

bi tenê nîşanek bûn

dilhez û..

dostên wê şopê,....

                              wê xaçeriyê.

Piştî çend çîrokan..?

pevdiketin kinarên weşiyayî,

li rûdêmê te yî

                  zelûl ji tenahiyê.

Tu miribû...,

wê çawa bi navbibe,

kefenkirin û veşartina

wê deryayê di kincin

têrnebûyî,

                    ji wê baweriyê.

Li ber serê wê pêjnê xijiqîn

banên kulotbûnan,

xwe sipartinê jibîrbûnê..

fistiqî tu,...ji wêrîbûna

bê banînan

                 li wê şîniyê.

Te pînekiribûn derdorin

bi şûn çaroxa xwe yî

xwêdangirtî,

                         ji qefaliyê.

Û ez destê xwe

li noqa saxiya xwe

                 dipelînim,

di kolanên bergirtî de

                   ji bapîvîtiyê.

Û ez xwe bi sînga vî bakurî ve

dizeliqînim bihnokek

                     ji wergirtina,

têlesitirî û şevên

raketî di şikeftên tevizî de

    ji hilma bendewariyê.

Ez ber bi xwe ve hildikişim

barkirî bi bejna  xwe yî

                            sitûnek,

ji daleqandina,tûrik û bexçikê,

dapîra nixûzbûyî

ji hûnandina deman,

                bi wê bêriyê.

Tu..dimirî...,

birçîbûnek ji sîberiya xwe yî

vedayî di tazîbûnin guh bel de,

û li ser sûtina kenê xwe,

tu di bijivî ber bi jibîriyê.

Min li noqa tazîbûnê gerandiye,

çarika xwe yî rengîn,

ew,...perda hêwîbûyî,

                ji  xwêsiya şahiyê.

Belawela dikir,mirina te,

bînek revok,ji binçengê,

xilmaşiya xwe tixtixandî,

di qaşûlê, serxweşiyê,...

Li min dikele,..

lebta minî asêbûyî

di herikandina zîldayî de,

ji axiviya wêrîbûneke

basko kirî bi

                        mijûliyê.

Mirina te yî,...

kedîkirî,..bi xwendîtina,

bergorin,...

           fêrbûyî,.

                  mêtina,...

                     sariyê,...

Ji min diwerivînin,

          guvaştina mêraniyê.

ber bi belbûnên,minî,xiloxavî ve,

ji demoşgirtinê,..

min badidin,..

                     dotina   bînayiyê,...

Û,...ji hilçenîna ve

tu pêçeka min hildigire,..

         diyariyek,..

                ji vedana,...

            şîniya xwe re

û tu dimirî,..

           di  keyandina

                    wê xemgîniyê.

* * * * *

Û ev cihê bankirî asîmanek,..

koçber ji hêviyan,..

û ev cihê hevbeşî

zikmakiya min,

cêwiyê vî dilî di tenahiyê.

Weşiya bakurên bê qudoş

ji bazbendê xwedayetiya,

tewanbar bi riwê şahiyê.

Rake singê konê xwe ,

û li şûn xwe nehêle

                şopên wê delîviyê..

Li dare sêdarkirina te,

bi destê parêzerên xwe,

canfîda kirine,

ji bo navê te

di dagîrkirina

               malên te de

                     bi şîşên sofîtiyê.

Sermestin bi boyaxkirina

rêçikên xwe

bi hilma pêxemberên

            penaber,

                   bi rûmetiyê.

* * * * *

Ma hîna ez ew bi xwe me

piştî hewqas derbasbûn,..

qadek raxistî..ji dûmanê

                        ji leylanê.

Bînkişandinên min in

şikestinên

bapîrin

hildayî di sînga vî bakurî de

bagokê wê nîşanê.

Bi yek carê min berda

bêdengiya xwe

                bi yek qêrînê.

Dipêşbaziya ber bi xwe ve

               di wê bazdanê.

min li xwe kiriye tenahiya xwe

di riyên xwe ji bîrkirî de

bi tariya tevna razanê.

Ez di werivim ber bi xwe ve

dilopa.. di dilopê de

bi ser min dikeve

bêzariyên min 

                  haveynê katdanê.

Daleqandîme

xweziyên çîrokê zinar kirî,

               bi bihna gundîtiyê.

Li min qam dikin

xemgîniya min,

riwê şayîk kirî,

bi tiliyin vêxistî,

                      bi dûmanê.

Bi şûn şîniya min de

               ber didin,

                     pêlên bêriyê.

silemanazer@hotmail.com

çapkirin