Silêman Azer

 

 

 Ew barana bi şûn me de

 

 

   -1-

 

Ez,

 û ew riya me bi bihnek heskirin kin kirbû

bêdengiya çavên te,

 yên di nixumandin dengê wî

"bi xwezî esmer" re.

dilopên baranê bi dû me de,

av dikirin şopa tenahiyê.

rûdêmê te yî kolayî,

di kêlîkan de,

li wê bêrîkirinê kedî dibin......

û navê te....di xwînin.

 

 

   -2-

 

Em rûpelên jiyanê vedikin

bi tenê,

ji têde nivîsandina,

xemgînî û.....

xewndîtinên xwe.

 

 

   - 3-

 

Gava

ji hev difirikîn

yên li ser gornê

ev pirs ji xwe dikir

gelo:

na xwe kengî ez saxbûm...?

 

  - 4-

 

Çavên wê ,

ew ji serî ta piyan di pîva,

gelo:

ji bo gornekê,

an,

ji bo hembêzkirinekê.

 

 

  -5-

 

Gava "fatîha"li ser gornê

xwend.

ji nişkve ve

çavên wî,

bi navê wî diketin

li ser kêlê.

 

 

  -6-

 

Bi gurpa dawîn ji fincana qehwê

li bîrê hat,

ku dewlikê xwe li ser agir,

jibîrkiriye.

 

 

  -7-

 

Dema gorna xwe ji bîr kir,

xwe li ser,

laşekî sax

ramidand.

 

 

  -8-

 

Şev mijûlbû bi nivîsîna,

bîranînên xwe.

dema,

ji nişkve,

silikandin,

xewnên min,

hilatbûna te...

û,

şev bijivî di tiliyên xwe de.

 

 

   -9-

 

Ew asoyê xwe çimandî di pişt dilberiya,

kenê te de.

xwe bi barînên te radipêçe....bejnek.

li gerdena xwe tu kolaye,

hilatbûnek,

dagirtî pengizîn.

li ber peravê dîtinan tu raxistîyî

xweziyek li hevhatî ji sirûdbêjiya,

bergirtî di vejîna,

çirisandî de.

 

 

çapkirin