Ez
nikarim çavên xwe ji te bidim alî,
Ji
ber di ser serê mêrê te yê di xizmetê de,
tu
giþt
destên serhevradayî, bi dar vedikî
û
digirnijî.
Tu
bi nav û deng î, mîna keleha Pîsa,
Kenê
te, dibe henekpêkirin.
Erê..
bo çi Mona Lisa dikene?
Bi
me dikene, ji bo me,
bi
me re, li dijî me-
an
jî ji bo tiþtekî din-?
Tu
me fêrî aramiyê dikî,
Ka
çi buyer çêbûye ?
Ji
ber Lieschen, posterê te, diyar dike.
Kî
çi û çend ji vê cîhanê dîtiye?
Yê
digirnije,
destê
xwe dideyne ser zikê xwe
û
dengê xwe nake!