Dadê,
bo çi te ew perwerde kir?
Te
bîst salan pêre azarî kiþand?
Ji
bo çi firrîbû himbêza te?
Ma
gelo te bi dengekî aram çîrok jê re vedigotin?
Tanî
ko di xwe ve biçûya
Ji
bo gorê dayê, ji bo gorê.
Xorto,
ma hîn bavo tête bîra te?
Bavo,
herdem tu hildigirtî li ser milê xwe
Û
xwestibû diravên hûr bide te
û
bi te re yariya diz û Gedirme dilîst.
Ta
ko wan ew dibirin
Ji
bo gorê, xorto, ji bo gorê.
Li
wê hêlê hevalên firensî
Xwe
himbiz li ber karkerê Ingilîz rêz kiri bûn
Hemiya
xwîna xwe rijandi bû,
û
ji gulleyan, kun-kunkirî, yek li kêleka yê din bêdeng raxisti bûn
kal,
mêr, hinek zarok,
di
komgorekê de veþarti bûn.
Pesinê
xwe bi wan nîþanan nede û ne bêkêr be
Bi
þûna birînê û demê ne pozbind be
payebilind,
hezên desthilatdariyê, sermiyadarên dexse
we
rêdikin goristanan
hun
baþ bûn bo êmên qijikan,
ji
bo gorê, heval ji bo goristanan
alayê
bifirfirînin!
Kapêla
leþkerî govenda miriyan lêdidin.
Hun
hînî wan gerdenên, ko li dijî rê û resman, dibin-
Ev
spasiya welatê bav e.
Bi
wan zekeratên mirinê û nalînê biramin.
Li
wir bav, dê û zarokên wan dimînin,
mîna
ko hun her pîsîtiyekê bo jiyanê bikin
Destê
biratiyê dirêj bikin,
mîna
ciwantirîn diyarî
Dest
deynin ser goran, xelkîno, dest deynin ser goran.