Tinaziyên xewna Koçberberekî

Xapînoka ciwan e.

Ji wî xopanî were der.

Vedenga sist î ji toza pendan.

Dakeve nêrdewana kefen,

ji êşa peyvê ye kenarê demê.

Kofiya ji silava rewrewkê westiya,

hilata maça birîndar e,

tariya xwe himbêz dike.

Tu stirana xewneke bakur î,

pîjan di mirinê radikî,

bo ezmanekî ji hejîran biknîne.

Çi ar e,

di nivişta xwe de vedişêrî?

Rûdana kenê te,

di tîpên navê min de,

dilûsin.

Torînê min:

Ji jibîrkirinê teniktirî û

di windahiya min de,

pars dikî!

Li zeviyê kaxezê û

divîte tême dardan,

di çavên şevê.

Hilperka meyê bû,

kovanên qozeqerê dispêrim xamoşiya berbangê.

Gavên te..

birçiyê mêziyeke bê ser û ber in.

Bedewiya xwe bi min dadikî,

êvareke tî,

ji hetîketiyan

bi ser dilê min de digindirênî.

Li wan afretan bibhure,

weyneyên xwe tûj dikin.

Li demê  temaşe dikir,

çîroka valahiya xwe

ji peykerê azadiyê re dirist.

Kefa leylana firmêskên te,

lavija xem û azaran in.

Zeviyekî dewlemend î,

bêciriya tiliyên dema dirêj î,

cîhan vedigerînî bîreweriyan.

Perîşaniya çavên ezelî me, 

bêvirî û serberdayî mîna qîrekê.

Tem û moranên gulên berbero me,

şêtekî ziwa me, ji bergên pitûkê,

binpêkirina bayê sûnday î.

Kalo bang dikir:

-qurbana çavên we me werin.

-Serxweş werin.

-Bêdengno werin.

-Şêtino werin.

-Bêzingil,

bê duman werin.

Navekî din hildigirî.

ji nalîna rûbarê xwe,

mitalên kofiya min,

dihedinînî.

Ji hemî Pirsan re vekir î tu.

Çarcewa asoyên xwe bernade, radikeve.

Êvar tenik bû, 

tozê dest bi sirûda girî dikir.

Hinavê min,

li ser nalîna Tirbespiyê hêlîna xwe radaye

bi sêvên xelatê serêşa xwe daye hev.

Siwar im,

ji ciyê,

befra Sine me,

quncira revê.

Van şefaqan,

wek zimanê şevê diçînin,

serî li hêviyan berde.

Êş im.

Roniyê didim windabûnê,

bi pencên xwe şevneman dax dide.

Poşmanî dawiya dilşewatê ye.

Elendê vedişêrin.

Binaxa destpêka jidestxweçûnê,

yariyan dike

Xewna min e,

soza xwenenasiyê ye.

Zimanê sûnda bêrîkirina êvereke xilmaş e.

Tu sîka ba yî û kefa derbederiyê yî,

xaviya xwelîsereyeke kevinar î,

bê hedan î.

Ez,

te pêdixim,

giyayê tiliyên şeva te

serxweş dikim.

Di dojeha divîteyê de,

tawisê min vediciniqênî.

Di mestiya vê tirsê de,

mêraniya tîpên pêla asoyên xwe..

bi nalînê diteptipênim.

Tu navê  xewa şiyar î.

Ji bêxewiya xwîna min direvî.

Di hicrikên Tarîstanê de,

bîranînên we bêhin dikim.

Ji xewa xwe dakeve,

binêre çawa welatê min,

bi şahiya razanê şa dibe!

Bîrhatinên min vekin,

rûpelên dêmên min ji ser hev hilênin:

Bi kefê laşê min bihûnin.

Di navbera min û we de,

leylan e,

zingilê şevê dişke.

Diqîrim û diqîrim,

zimanê min xwîna min e,

stirana min bêdengiya min e,

Sibeha  berbiskên Zîna Zêdan in,

li hewîrdora Memê Alan,

fira qehwa sefera dawî nîgar dikin.

Li van kolanên bêdeng,

li ser  kevza welatekî ji êşê nimêj dikim.

Ne deng heye, ne jî ba tê.

Welat e,

xewnên şermok,

Elendên te birîndar dikin.

Doz bar dike,

lehî bê biryar e,

ji termê kevir dişêle.

Dîlbera min :

-Xwedawendê pariya ye,

mizgîniya windabûnê dide min û te.

Em nifşê jibîrkirî ne.

Kinêra asoyên zirz in.

Asîman zindan dikin,

xakê berdidin û..

mîna sîkê têne jêêêr.

Tutinê bîne

meyê bîne,

digel hêsirên min,

mûma şevên xurbetê ne.

Dînîtiya xwe..

li ser bêdengiya vê nivîsê belav dikim.

Dipirsim,

li pelên ewran mukur têm.

Di neynika xewnên te de,

dişkim.

Ji girêdana vedengê direvim!

Diqîrim.

Li ser wan rêçan

min hêsirên xwe jibîr kirin.

Li ser wan latan

min birçîbûna xwe kolaye.

Ew baran e,

ji bin mijankên

min xwe berdide.

Di bêkesûkûsiyê de,

li ber..

piyê xudayekî giran,

roniya te bi mirinê

geş

di

kin.