Wisa

Çavnebariya şevê bû,

di lerizîna lêva

kovanistana xemkêşanên min û te de,

te revand û bi ser min de

berda.

Ji baskên min,

te devlinga xewnê berda,

gehîşte min,

min bi ser sîbera bejna te de dakir, 

westana xunafa sibehê

belawela

kir.

Şev e,

di arama zengelora nivêja şevçiraxên revend de,

xewnên dûrketî,

biyava şikestinên

awirên min û te bi xwe

d

  a

    d

      i

        k

            i

              n.

Xwîziya hilimvedana sorgulên serxweş,

xemla viyana min û te,

ji damarên, kolanên xerîbiyê

dikêşan.

Di mirina..

kildanên şevek e li xwe heyrî de,

tiblên zêmarê,

di Qendûra te de,

ez vedilorandim,

ji kabûsên hetavê re

dikirim giya..

Pala xwe bide wê pencerê,

bîra te

li ser

kulîkên birîna min,

pencên xwe

seqa

dikin..

Tariya xwe

di tenêtiya min de,

belav bike,

sirûdên me

diqîrin.

Vedenga sîka şêtiya bejna te,

xwe

li tiliyên min

badidin.

Giriyê min,

xwe bi te

di

pê

çe.

Şeva min û te reviya,

ya xwe bi me kir.

Li wir,

nefesa min î dawî ,

azad

dibe.

Ji wir bireve,

min bayê dînîtiyê bo te anî,

spêda te bi rondikên xwe

dişom.

Her tişt nayê,

rêka me agir e,

li ber

dergehê hukumdarekî, tirsê

di

xe

sê

nin.

Tu dibêjî :

Newêrim.

Ez dibêjim :

Newêrim.

Wêrekiya sirûdên asîman in,

kelogirya

li ber xatirxwestinê,

di keştiya mirinê de,

xwe ji çavên min

vedi

dizê.

Bêne bîra xwe,

wê spêdê,

nîşana min,

qeftek gul bû,

te,

jê hez kir,

zer bû..

zer.

Te kulmek ramîsan,

li ser

çavên min neqişand,

asîman..

dest bi lorîna xwe kir.

Lêvên te,

xwe ji maçê neberdan.

Çavên min,

sikirê rondikan

v

    e

        k

            i

     r

i

n.

Nameyên te dixwînim,

sebra xwe bi wan tînim.

Warekî  vala ye.

Şeva bêdeng:

- li vê koçkê,

mêvanê xama min î,

dagîrkera hizra min î,

vedenga spîtiyê ji valahiya xewna min,

li xunçeya peyvhûnanê,

têhna min, te

derizand,

dîmenên şeva mişt î,

şev

vene

geri

yan.

Hêrzên tenahiya min difûrin,

ji hişketina pencera bobelatên min û te.

Berbang, tayê xwe,

radixe,

Ne bêdengiya mijankê toze,

ne jî comerdiya girî..

li dergeh dide,

bardikim,

li goşeyên tekaniya demsalên te,

di babelîska bêdengiyê de,

li ser

jiyanên jibîrbûyî,

ristên xwe

amade

dikim.

Die gel rojê,

sûnda xwe

li ser

termê helbestê

kil

di

kim.

Pêlên gavên min,

xwîna ciwaniya spêdê,

li ser refikên şalûlan,

di bêvegeriyana min de, 

li xewnên xwe

vedikolin .

Reşgirêdana te,

serperştiya..

vedenga bêhinçikandina min dikir.

Te,

li min venegerand,

rondikên min,

dilê xwe ji te

girtin.

Bedewiya te,

xemsariya te,

şeva min

sti

rand.

Reşgirêdana kenê te,

qûnaxên xatirxwestinê,

bi xemgînî

nîgar

dikirin.

Ji xwe,

min, ev ji te re ne gotibû:

- Ma ne tayekê ez girtim û yêkê  ez berdam,

bendemana min

talan kir.

Dilsariya..

asîmanê tiblên min,

ji çelmisîna

niqe-niqa çavên te;

sinorên kêferata qublenameya diltengiya şevbuhêrka me,

d......i......r......i......s......t......i......n.

Şîngirtî ye;

berbejna çeperên

di bin çengên te de;

ji qurçîna bask û perên te,

bişukujên tirsê;

dispêrin kendalên têhna min.

Seqema darbestê,

gunehbariya min û te,

di vê şeva zilomat de,

bêvirî

dikê.  

Hannover. 26.03.2003