Heyran
Tirîfe
Doskî
 |
Ez... xerîbya
bêhna te dikim xwezî
min têr têr bêhn kirba te ta
bêhna te ez girtibam. |
 |
Xwezî ji xêra Xwedê û mîrê miradan re, min kunîleyên laþê xwe yê zuha ji bêhna xwêdana bedena te dagirtiban. Li gel her dilopekê, hizrek min ji hêlîna xwe, ber bi sînorên keskesora bilind ji bilindiya tîpên navê te li sahiya asmanan, firîba. Çunkî tu merd î û ez merd im, ez dê firek ji bayê bêhna bedena te bidim gulan da ku bejnên xwe pê bixemlînin û dezgirên xwe pê binazelînin demê ku pelatînkên çengsotî li hawîrdor sema eþqek sermedî li gel bijkujan saz dikin. Ez dê firek ji bêhna bedena te bdim sitêrkan da ku xwe pê tahêr bikin û li þev nîvên þevan di hembêzên mêrên xwe de bêhtir þewq bidin.
Bîra
te dihê; demê ku çavên te û çavên min car dibûn gilop bi dîwarên
sipî ve, car jî dibûn sitêr li þevistana wî bajêrê germ ji germa
hinavên me?
Ez
dê firek bayê bêhna bedena te bidim darkajan da ku çavên xwe pê kil
bikin û li benda dû aþiqên wek me bimînin gava ku li jêr sîbera wan
damanê bi peyvan û maçan dikin... na na! Gava ku biryar didin, ku gunehek
xweþ û rewa bikin.
Ez dê firek j bêhna bedena te bdim deryayê, da ku xwe pê biþû berî henaseya xwe bike di guhê eqyanûsî de û hizar hizar deravên zelal bizên, berî ku kefa sipî beravên bendeman û bêrîkirnê binixêve. Ez dê firek ji bêhna bedena te bdim baranê da ku þerm ji xwe neke katê ku xezelê bi axê dike, da ku cihên pên te herdem ter û kes bimînin û yêdî xelk qesta serên milan neke ji bo nivêja baranê ( qurbana erdê tu lê).
Ez
dê... Û dê... Û dê...!
Ez dê firek bayê bêhna bedena te bidim dûkêla sedsala bîst û yekê demê ku li gel ewran dibe cot. Ez dê firek bayê bêhna bedena te bi agirê dîrokê de bikim ji bo ku bivemre û yêdî aþtî bibe stiran li ser devê zarok û pîr û kalan seranser hêlên pan û dirêj.
|
ax...
bêhna
te çend xweþ e! Sûr
e, wek xwêdana eniya rezvanên gundê me berî enfalê rohn e, wek þîrê dayika min berî ku birêje ser axê ter e, wek wan þikeftên hêj kes bi ser hilnebûyî |
|
wek
perrên nîsanokan,
ez
te di bêhna te de dibînim
çavan
li min diniqînî
û
dibêjî: ez heyranî kê bim? Ez gorî kê bim?
Ez
dibêjm: heyranî min!
Tu
dibêjî: û kî din?
Ez
dibêjim: dîsan min!
 |
Bermayikên
xewna xwe ji bêdera sîngê te vêdidim gumanan
berba dikim hezên
tozgirtî bi bêhna bedena te ter dikim û di
baxçeyên dilê te de diçûnim berî
ku tu av bidî, abrûyên xwe digehînî hev û |
li
min dinêrî
ji
çavên xwe awiran diweþînî kelexê min
û
berî ku min biêþînî
dibêjî:
ez heyranî kê bim?
Bi
avek þîn,
û
hezên þîn,
maçên
þîn,
em
çûn û çûn
gehiþtin
derazînka behiþtek þîn!
Pêk
ve, wek rêvingekê û sîbera wî, bi roj xwe ji rojê vedidizin û bi þev
jî xwe bi danga heyvê ve digirin ji bo ku serê rêkan winda nekin. Car bi
gavan, car jî bi maçan sîmên sînoran li dûv xwe dihêlin û digehin
cihên dûr dûr... kes lê nîne, belê hindek caran ez û tu... û hindek
caran tu û ez.
| Ez, bi davên xwe yên hevrûþimî û tu jî bi belgên payiza xwe ya dawiyê, gilwazeyek þîn çêdikin û bi ser banê asmanî ve dihilawîsin, ji bêhna te aviz dibim û meha min li çavên te dikeve, tinê cavên te ji ber ku hemûyê dibêjin. Belê, çavên te jî wek dû Hacîreþkan difirin... difirin, hêlîna xwe li nav tevnê gilwazî ava dikin, hîngê vediciniqî û wek zarokekê li roja cejnê bê cil mayî, li ber sîha min xwe diqurisînî û dibêjî: ez heyranî kê bim? |
|
Û
ez , vî hestê kesik bi giyayek zer dinxêvim û þerî li gel dîwaran û
qulaçkên tarî, li gel hez û hesretên xwe dikim. Ser û sîma ji wêneyên
bizmardayî direvin û bi leqan dihêne min û pirsyara êvara direng ji min
dikin. Pirtûk, rûpel rûpel ji min dipirsin û hemî bersivên pêþwexit
amade disojin weku dilkê min, diqerqiçin weku çiq û takên min,
dikuzirin wek mûyên laþê min, dibuhijin wek henaseyên min, hemû têkde
dibin xweliyek reþ û ez bi serê xwenên xwe werdikim.
Wî
demî tu li kûderê yî?
Xerîbim
... xerîb
De
were û bibêje: ez heyranî kê bim?
Zalim...
serê
çend salan e
tu
gulên min li baxçeyek din diçûnî
Bi
herdû lepan av didî
û
di navbera ( Sefa û Merwe ) de ez li benda te dimînim
|
Zallim... nizan
li peristgehan dikim ey Xweda, ma qey demsalê buharê nahê? |
|
Ez
têhnî me... diþehitim
û
tu jî di xewnên xwe de
li
bin baranê heldiperî û hêj dibêjî: ez heyranî kê bim?
Hestên
min yên azirî, bi xwarina laþê min yê qûtîkirî û tavnedîtî, tenah
dikin. Lavjên tijî henase û bêhna bedena te berdidin sîngê min yê
pawankirî. Henaseyê, kerbê, eþqê, jiyan û bendemanê dikim bûk, bûka
baranê û zavayekê ji berzexî dihînim da ku hîzara wî bike þemilk û
nivêjan bike û b dengê ku hez dikim bibihîsim bibêje: ez heyranî kê
bim?
Li
êstgehek sahî, seqaqûþ û kevokên þîn þaperên xwe dikin kiras û
elho jî li hindav birînên min difre, dizvire, bi zimanê Feqê Teyran dibêje
here û li pey bigere:
Nihal
bi nihal
çiya
bi çiya
pencer
bi pencer.
Wek
bûjinek bedbext û bendemayî, ku tavsork mêrê wê li gel xwe ji cengek
þikestî bizivirîne, bêdeng bike hawar û mereqên xwe bike qeftek yan
tancek bo serê çinarekê yan zinarekê yan bajarekê, eger hat da bizane
ku dewsa te gul in, mereq in , maç in, li cihê her pêngavekê maçekê
dabihîne…
Bike
nav, bike nîþan.
 |
Û
li êstgeha tavê lê dayî û zeratî daye gulan , hêj ez çaverê
me. Xanîkê ku me bi kevran çêkirî dibînim û dem bo demî lê
mexel dihêm. Ez dizanim li piþt dîwarê pêncê te xwe veþartiye
da ku min bitirsînî, yan bilerzînî, yan jî hinarkên rûyê min
sor bikî. Li
bîra te dihê... te nedihêla ez li gel kuran yariyan bikim, da ku
min maçî nekin? Te digot: bi tinê, ez dê te maçî bikim! |
Û
pêncokên destê min te maçî kirin!
Ji
hîngê de...
ez
hez ji maçan û pêncokanê dikim
ji
hîngê de...
ez
dixwazim dîsan bibim zarok û zarok bimînim
belê,
hindî hind tu mezin î
dibêjim
qey dê niho bizivirî û dîsan bibêjî: ez heyranî kê bim?