Rengên stûxwar li ser keviyên vemirî
Husên M. Hebeþ
|
Gava
rengê sor dihat bîrê Goleke
xwînî li ser sînga wî dimeyî û birînên bê binî Di
laþê wî de vedibûn. Þevên
mirinê didîtin Ne
bi tenê bû Lingên
wî yên qeliþî, Destên
terikî, Lêvên
zuha, Çavên
melûl û nalînên giran jî pê re bûn. Baraneke
rûtirþ, sor dibarî. Ezmanekî
giyan teng, çavgurî ew baran dadiwerivand. Ne
bi tenê bû Sîsirkên
mirinê li dora wî dîlan digirtin û
di ser dil re Þeyêmaran
hemû lingên xwe yên jehrî digerandin. Ne
bi tenê bû Bapîrê
wî bi rihê xwe yê spî û çavên sal dagirtî, Li
ser rûyê dîwêr bi lêmiþta dema qels û rewþa neviyê xwe
dikeniya û dilê wî pê diþewitî. Ne
bi tenê bû Ne Ne
Naaaaaaa Ne bi tenê bû |
“Gava rengê reþ bi hemû hêza xwe dihat, rengên din ji tirsan re dibûn komir„ Ji dîtinên min
Husên M. Hebeþ
|
………………………
………………………
Gava
rengê sor dihat bîrê
Geliyekî
serjêkirî ji parsûyên wî diherikî...
Demên
bi êþ û kul… jî
û
û û û
û
û û
û
û
Sor
Sor
Sor
S
O
R
Çavên
sor û beloq.. vedibûn û hestiyên wî dihêrandin.
Lê
di kêlîkên aramiyê de,
Di
navbera xewê û hiþyariyê de
Bêhna
gulek sor, dilê wî nazdar û bextewar
û
gilovertir dikir.
Gava
rengê zer dihat bîrê
Marekî bin zik zer li nava wî, xwe dialand
û ew bi serbinî hev dikir.
Hilma kulîlkan bengz vedida.
Rengê beravêtî, kenê tenik ji rûyê wî dikþand
û bi nexweþiya zerikî dixist.
Refên çivîkan diketin.
Bejn û bala bilind hildiweþiya
Jêrzemînek devzer, xewnên wî dadiqirtandin
Nêm ji newqa wî derdiket
Dilop.. bi dilop
Axa zelal diherimand.
Zer
Zer
Zer
Z
E
R
Zincîrek zingarî destên wî girêdida
Û kutekuta dilê wî zivar… zivar dibirrand.
Lê
tevî va rewþa qelûz...
Refek
ji perzerkan di ser serê wî re difiriya
û
wîtwîtên hêviyê ji nikilên wan dibarîn ser giyanê wî.
Gava
rengê kesk dihat bîrê
Kefiz
û kopik bi dêv diket
û
li ser milê wî xalek girs hiþîndida.
Keskê
wî jiyaneke kufikî bû
Pelên
borî bûn
Darên
bê xewn bûn
Çawîrên
tevizî bûn
Qewaqeke
gêj bû
Zozaneke
miçiqî bû
Daristaneke
bê xemil bû
Buhareke
darvekirî bû.
…………………………
…………………………
Gava
rengê kesk dihat bîrê
Xurust
vedimirî
Pelên
dilê wî diçelmisîn û zer… zer dihatin xwar
Pel
bi pel hiþk û zuha dibûn,
Zengê
lêdixist
Dinalîn,
Dilerizîn,
Diweþîn,
Diçirîn…
û
Bahozan
ew dida ber çerxwe xwe ya bê dilovan,
Bê
guneh gewdê wî dirizandin.
Kesk
Kesk
Kesk
K
E
S
K
………………………..
………………………..
Keskê beravêtî nikarî bû hêza wî biþikanda.
Kesk radiza
Kesk xwe dipêça
Kesk hez dikir
Kesk dinêrî
Kesk nimêj dikir
Kesk diramî û kessssssssk diaxifî.
Gava rengê hiþîn dihat bîrê
Ezmanê çîksayî ji ber çavên wî direviya
û
deriyê ewran li ser xwe dikirt.
Stêrk
jê dirijîn
Hêza
ronahiyê koooo dibû
Ba
ditevizî
Mij
û dûman bi hev re þaxdidan
Derya
þor dibû ..masî têde bêhn didan
Gemî
binav dibûn.
…………………..
…………………..
Rengê
hiþîn tîr.. tîr dibû.
Hiþîn..
hiþîntir dibû wek çemê tîgrîsê dema
Holako
û leþkerên xwe pirtûk têde kuþtibûn.
Rengê hiþîn, þahnaz …
Belengaz dibû û di þînê de digevizî.
Rengê hiþîn binax dibû.
Hiþîn
Hiþîn
Hiþîn
H
I
Þ
Î
N
Gava rengê hiþîn dihat bîrê,
Hiþîn dibû wek laþekî nû ji bin lêdan
û îþkencê derketî be.
Dûmanekî hiþîn ji mejiyê wî derdiket û bi banî ve diçû.
Lê
bi ser hemû mirina hiþîn de,
Hêviyên
xwe wek kespikekê
Di
pelên binefþekê de vediþartin.
Bê
kîn û bê xem xewdikir.
Gava
rengê spî dihat bîrê,
Di
bin berfê de diçikçikî û temenê wî lez û bez diqefilî.
Por
spî dibû
Rih
spî dibû
Birû
û mijang jî spî dibûn.
………………………
………………………
Gava
rengê spî dihat bîrê
Þîr
di memikên jiyanê de zuha dibû
Kefen
geþ dibûn
Zîpik
dibarîn
Stêrk
dirijîn
Kenê
heyvê dihat kuþtin.
Gava
rengê spî dihat bîrê
Perperîk
hildiweþiyan
Kevokên
aþtiyê nexweþ diketin
û
ji baweriyê bê bawer diman.
Tiþtekî
spî di jiyana wî de tine bû
Lê
dilê wî spî bû wek kenê zarokekî...
Spî
Spî
Spî
S
P
Î
Xewnên
wî spî bûn
Rabûn
û rûniþtina wî spî bû
Kenê
wî jî spî, spî,spî, spî bû.
Gava
rengê reþ dihat bîrê
Gurekî
bê bext di kelemeke asê de hildiperikî canê wî, Nazdarî jê belav
dikir
û
sextebaziya xwe radixist ser bejna tenik...
Ne
bi tenê bû
Pêxemberkî
derewîn
Di
kêleka wî re gilokên derewên xwe,
Bê
fedî tol dikirin.
Felsefa
bi kîn, bê bêhn, bervaja…
Giran
û bê giranî, rêça nûjen diþopand û bi rêva dibir!!
Ne
bi tenê bû
Nûnerên
serberjêr bi serberjor ve hildikþiyan
Bê
reng bûn
Bê
deng bûn
Lê
bi þer û ceng bûn.
Dengên
wan di guhê wî re wek qurþînan derbas dibûn
û
firtûneyek ji kerriyê têde dihiþtin.
Ne
bi tenê bû
Firiþteyên
perspankirî û parsekcî di valahiya odê de
Li
jorî wî baskên xwe yên dawî li hev dixistin.
Katêjmêra
reþ,
Dûpiþkên
xwe dixuþandin hundir
û
hiþê wî tarûmar dikirin.
Pîrhebokên
dilreþ
Ji
damarên wî teþiyên xwe dirêsandin.
Pilindirên
reþ
Xewnên
wî xaç dikirin.
Marên
reþ
Bi
kezeba wî dadidan.
Ne
bi tenê bû
Lê
reþbûn gav bi gav pê re bû.
Wek
cêwiyekî wî bû.
Ne
bi destê wî bû
Her
tiþt reþþþ bû
Reþ
Reþ
Reþ
R
E
Þ
Ew
tev de di bin koraniyê û reþiya giran de bû.
Lê
deziyekî zirav, zirav ji ronahiyê, ji dûr ve ditît,
û
hêvî di çavên wî de vedibrûsand.
Þa
dikir
Û
dikir ÞAHÊ
Evîndaran.
R. E. N. G
Sor, Zer, Kesk, Hiþîn, Spî, Reþ.
Reþ, Spî, Hiþîn, Kesk, Zer, Sor.
û çend rengên din wek:
Mor, Gewr, Aravî, Þîrikî, Gulgulî, Qehweyî
Û hwd…
Hin caran wan rengan,
Jîn dixistin tariya mirinê û miringehê
û
hin caran dixistin aramiya bihuþtê.
R
E
N
G.
Bonn/Almanya
habasch70@hotmail.com